onmogelijke mogelijk

Wij kozen er dus voor om de anticonceptie voorlopig niet te gebruiken.

Je zou denken dat ik weer tussen hoop en vrees zou leven, maar de acceptatie van kinderloosheid had heelveel rust gebracht en ging gewoon nergens van uit.

De eerste menstruatie was kort en raar en de tweede liet ook erg lang op zich wachten. Daarover had ik contact opgenomen met de gynaecoloog en als ik voor een bepaalde datum nog geen menstruatie zou hebben moest ik een afspraak maken.

We hadden natuurlijk zwangerschapstesten gedaan om dat uit te sluiten en er was ook geen sprake van een zwangerschap. Het telefoontje naar de gynaecoloog was waarschijnlijk een wake-up call voor moeder natuurlijk. Kort daarna brak de menstruatie door en had een normale duur van lengte.

De maand die volgde besloten we ovulatietesten te gebruiken. Zo zou ik ook een beetje zicht krijgen op mijn cyclus en of deze weer hersteld zou zijn. Ik was dan ook verbaasd dat er op dag 13/14 een positieve ovulatietest was en ik dus gewoon weer een normale cyclus zou hebben van ongeveer 28 dagen.

Ik ging er dan ook vanuit dat mijn menstruatie zich zou aankondigen.......

Maar mijn menstruatie bleef uit en bij 4 dagen overtijd durfde ik een test te doen!

WE WAREN ZWANGER!!!!!!

We waren vol ongeloof en ik shock, dit was onmogelijk, na al die jaren van iui en icsi, hoop en verdriet kon dit niet juist zijn.

Er volgde dan ook nog meerdere testen, maar het was echt zo, ik was in verwachting.

Toen ik dit eindelijk kon geloven bracht het blijdschap en ook rust.

Ik had verwacht veel angst te hebben door de vele miskramen, maar alles in me zei dat het goed was en dat ik dit keer echt mama zou worden.

Na alle ellende jarenlang verwachte ik die roze wolk, stom dat ik die verwachte, rust komt niet voor in mijn werkwoordenboek.

Al vroeg in de zwangerschap kreeg ik te maken met misselijkheid dit heftige vormen aannam.

Ik kon niks meer binnen houden, geen vocht, geen voedsel alles kwam er binnen een minuut weer uit. Na enkele dagen nam ik dan ook contact op met de gynaecoloog en die verwees me door waar ik voor enkele uren werd opgenomen en aan het infuus werd gelegd.

We kregen toen ook gelijk onze eerste echo, ik was toen net een kleine 6 weken zwanger en zagen een prachtig kloppend hartje.

Het infuus had me iets aangesterkt en na enkele uren mocht ik weer naar huis. Helaas begon het spugen binnen 48 uur weer en nam ik zoals besproken was contact op met de verloskundige. Die checkte mijn urine en was wederom uitgedroogd. Telefoontje naar de afdeling en we mochten opnieuw langskomen. Echtet besloot de gynaecoloog dat ik nu echt moest blijven en werd opgenomen. Niet de meest floriante tijd aangezien we ook midden in de corona pandemie zaten. Mijn partner mocht dan ook niet mee.

Mijn partner had die periode te maken met een heftige hernia en mijn ziek zijn heeft het voor hem ook niet makkelijker gemaakt. Telkens weer met mij op sleeptouw en zo'n beetje alles zelf moeten doen. 

Ik heb uiteindelijk 2 nachten in het ziekenhuis gelegen, continue aan een vochtinfuus en het lukte me om daat kleine beetjes te eten.

Ik had ook nog een gesprek gehad met een diëtiste en die schreef nutrilon drankjes voor om meer calorieën binnen te krijgen. De 3e dag mocht ik naar huis en uiteraard voelde ik me toen een stuk beter, maar zwak. Ik was zo'n 10 kilo afgevallen en had geen reserves meer dus ik hoopte van harte dat we het ergste nu achter de rug hadden.

Niks bleek minder waar en enkele dagen later werd ik opnieuw aan een infuus gekoppeld, maar meer dan dat konden ze ook niet doen. Ja sondevoeding was een allerlaatste optie, maar dat wilde ik koste wat het kosten vermijden. Ik had dit keer wel een keus, opgenomen worden of naar huis en mijn keuze was snel gemaakt. Naar huis, ik wist dat het infuus een tijdelijk effect had en thuis in mijn eigen bedje was toch het fijnst.

Toch had dit infuus wel wat gedaan en ging het vanaf toen langzaamaan iets beter. Ik vond vocht wat ik binnen kon houden en voedingsmiddelen en sterkte zo heel langzaam aan weer wat aan. Ik lag wel hele dagen in bed en sliep heelveel, maar uiteindelijk rond de 14e week van de zwangerschap durfde ik het aan, kwam me bed uit en probeerde weer langzaam een ritme op te bouwen.

Inmiddels had ik geen baan meer. Mijn werkgever had besloten mijn contract niet te verlengen. Dit kreeg ik rond de 7e week te horen.

Voorafgaand was er al onbegrip en werd mijn spugen niet geloofd. Het was maar een ochtendmisselijkheidje waar elke zwangere vrouw mee te maken had en ik moest maar in de middagen gaan werken.

Het kwartje viel toen ook eindelijk bij hun toen ik opgenomen werd, maar zij hadden hun besluit inmiddels al genomen. Een zwangere zieke vrouw met een aflopend contract is een makkelijke executie. Ik zat in de ziektewet, maar bij wet was dit gewoon allemaal mogelijk. Ik bleef wel in de ziektewet na overleg met het uwv.

Mijn nieuwe ritme terugvinden en verder aansterken bestond dus vooral uit het steeds wat vaker en langer weer naar buiten gaan, sociale contacten te onderhouden en langzaam het huishouden weer op te pakken en alles gereed maken voor de komst van onze kleine uk.

Kleine uk had de hele periode goed doorstaan en groeide goed.

In augustus 2020 hadden we onze gender reveal en we bleken een zoon te krijgen.

Nu kon ik nog gerichter starten aan de baby uitzet.

Er volgde nog een babyshower eentje voor mama maar ook eentje voor papa hihi en rond de 32ste week maakten we nog een gipsbuik.

Ik al die jaren van kinderloosheid had ik natuurlijk gedroomd en gewenst wat ik allemaal had willen doen en deed dus ook alles wat ik wilde.

3d echo, gender reveal, baby shower  bedankjes, kraambedankjes, geboortekaart etc etc alles wilde en deed ik en ik kon er volle teugen van genieten.

Rond de 20ste week stak wel maagzuur de kop op en werd met de weken erger en resulteerde in opnieuw spugen. Tot het punt dat ik bloed ging spugen en bij de huisarts aan de bel trok, ik kreeg maagbeschermers en dit werkte en zo kon ik ook de laatste weken genieten van de zwangerschap.

Ik heb het nooit ervaren als een roze wolk en jullie zullen mij dus ook nooit de mooie verhalen zien vertellen, maar ik was immens gelukkig met de komst van onze kleine jongen en keek er heel erg naar uit. Maar zwanger zijn opzich vond ik uiteindelijk verschrikkelijk door alle ongemakken wat ik moest doorstaan.

No happy end

Dit is misschien wel mijn laatste blog.
En helaas kom ik in de categorie terecht met geen happy end.
Velen mensen hebben mijn blog gevolgd of gevonden via google.
Jarenlang heb ik lief en leed rondom mijn kinderwens gedeeld en uiteraard had ik niets liever gewild dan een mooi eind geschreven. Maar helaas, mijn droom mijn grootste wens eindigd heel bruut. Een einde die ik zelf ook nooit in gecalculeerd had.

Op dit moment lig ik in scheiding wat al pijnlijk genoeg is, maar daar komt bij kijken dat bij het einde van de relatie de cryo vernietigd word. Zo staat het in het contract en kan ik helaas niks tegen beginnen.
Mijn 13e embryo en mijn laatste embryo zal zeer binnenkort vernietigd worden en dan is het definitief afgelopen.
Maar voor mezelf is al een aantal weken duidelijk dat ik definitief kinderloos zal blijven.
Mijn emoties zijn alle kanten opgeslingerd en heb letterlijk geschreeuwd van emotionele pijn.
Het gevoel dat het bij mij los maakte toen ik de brief ontving en het contract nog eens doorlas is niet in woorden te omschrijven.
Je gaat er niet van uit dat het zo zal eindigen.

Vanaf 2008 is mijn kinderwens actief geworden en vanaf 2009 zit ik "met pauzes" in de medische molen, maar pauzes houd alleen in dat er even geen gerommel aan het lijf plaats vind, maar geestelijk ben je er dagelijks mee bezig.
Inmiddels is het 2017 en dus al 9 jaar een actieve kinderwens en daar komt nu op een bepaalde manier een eind aan.
Mijn kinderwens zal altijd blijven bestaan, maar het actief hopen en ermee bezig zijn in de hoop dat deze wens vervuld word zal er niet meer zijn.

Vele mensen snappen helaas de medische molen nog steeds niet of kennen mijn verhaal niet geheel.
Zeggen dat ik nog een leuke vent tegen kan komen, ik opnieuw die molen in kan of het toch wel ineens gebeurd.
Dus voor een laatste keer leg ik uit waarom het voor mij het einde is.

Op een natuurlijke manier zal het nooit gebeuren. Door mijn endometriose slik in de pil non stop door, zonder de pil in de pijn niet houden en hoeveel ik ook over heb voor mijn wens, deze pijn is zo afschuwelijk dat ik dat niet op kan brengen.
Opnieuw de medische molen in zal ik ook nooit meer doen.
Het heeft me verscheurd, het heeft me mijn lichamelijke privacy afgenomen, het heeft me onzeker gemaakt en op bepaalde vlakken heeft het me lichaam doen haten.

Daarnaast kan ik zeggen dat ik alles maar dan ook alles eraan gedaan heb om mama te mogen worden, en in mijn hart ben ik mama, niemand kan mij dat gevoel afnemen maar helaas kan ook niemand het verdriet wegnemen.
Een ander zal ik nooit aanmoedigen om dit traject in te stappen maar ik snap als geen ander dat een wens zo groot en sterk is dat je er alles aan doet, dat heb ik zelf tenslotte ook gedaan.

Hoe dan ook, het is voorbij.
12 embryo's hebben een eerlijke kans gehad. 3x mocht ik zwanger zijn, maar ook 3x werden dat mijn mooie vlindertjes.
De laatste zal op een oneerlijke manier van me afgenomen worden en daarin zal ik zelf een weg moeten vinden om dat te verwerken.
In de afgelopen 9 jaar heb ik ook mezelf leren kennen, ik weet dat ik een sterke vrouw ben en die tegenslagen weer te boven komt. Ik weet dat ik verdriet een plek kan geven en moed zal vinden om door te gaan. En ook dit keer met een definitief eind weet ik dat ik daartoe weer in staat zal zijn.
Ik zal een andere toekomst tegemoed gaan, eentje met een lach en een traan, maar de kennis die ik geleerd heb over mijzelf en andere en de groei in mezelf neemt niemand me af en zal voor de toekomst alleen maar positiviteit brengen.
Mijn weg zal ik vinden.

En ik hoop van harte dat al mijn lotgenootjes die me volgen of me vinden via welke wegen dan ook dat het slotverhaal zoveel positiever zal eindigen dan de mijne.

Daarnaast wil ik iedereen bedanken die me door moeilijke tijden hebben gesleurd, me aan hebben gehoord, me een oor hebben gegeven om te luisteren of een schouder hebben gegeven om op te huilen.
Zonder jullie had ik waarschijnlijk bij de pakken neer gaan zitten en nooit gevochten voor wat ik kon en graag wilde.

What doesn't kill you makes me stronger, en zo is het ook echt.
Alles is een leer geweest en zal voor mijn toekomst alleen maar positief werken en mij een nog sterkere vrouw maken dat ik vandaag de dag ben!

Kinderwensbloggers

Melany Brunings is 44 jaar en oprichster van de facebookpagina "Kinderwensbloggers".
Ze omschrijft zichzelf als een zzp-er die blogt en studeert maar vindt zichzelf op de 1e plaats een stay at home-mommie. Zij heeft 10 jaar lang, tot haar 42e medische ivf en icsi behandelingen gedaan maar werd uiteindelijk pas (spontaan) zwanger na het lezen van het boek “Innesteling, zwanger worden en blijven” en het volgen van een fertiliteitsprogramma van Rika Lukac. Vlak voor haar 43e verjaardag beviel ze van een kerngezond jongetje.

Ik vroeg aan haar of zij voor mijn blog wilde vertellen waarom ze kinderwensbloggers heeft opgericht en welk doel ze daarmee wilde behalen. Daarnaast leest u enkele motivaties van andere kinderwegbloggers waarom hun bloggen en wat hun doel daarbij is.

 

Waarom Kinderwensbloggers?

Ten eerste! Zonder de bloggers die zich hebben aangemeld was het niet mogelijk geweest om Kinderwensbloggers op te richten. De meeste zijn gelukkig in de omstandigheid dat ze vrij uit kunnen spreken en ik ben ze dankbaar dat ze dat doen.

Ik heb aldoor de behoefte gehad mijn ervaringen over het vervullen van mijn kinderwens te delen, dat deed ik met familie en vrienden waar ik wel steun maar niet altijd begrip vond. Logisch natuurlijk want het is ingewikkeld en onbekend voor welke problemen je dan komt te staan. Toen mijn wens vervuld werd, op een voor velen onbekende manier, veranderde de behoefte van het delen van ervaringen naar het delen van mijn kennis. Ik begon een facebookgroep die al snel net zoveel leden telde als Freya. Veel dames, vooral degene die “uitbehandeld” leken heb ik uitgenodigd. Bijna alle leden stelden dezelfde vragen; “Is het een besloten groep? Is het zichtbaar dat ik lid ben? Kan iedereen meelezen? De groep heet “Innesteling, zwanger worden en blijven” en het is een besloten groep. Ik weet zeker dat als ik de groep “Aardappel” had genoemd dat we 2 x zo veel leden hadden want veel leden willen niet dat hun omgeving het weet. Ze zijn bang emotioneel of zakelijk afgerekend te worden. Dat raakte me en binnen 24 uur heb ik de groep “Kinderwensbloggers” opgericht want het hebben van een vruchtbaarheidsprobleem is al erg genoeg en je hebt echt alle steun en begrip die je krijgen kunt nodig omdat je er overal, de hele dag en de rest van je leven mee geconfronteerd wordt. Vooral als het jaren duurt voor je wens vervuld wordt of als je wens helemaal niet vervuld wordt. Die laatste groep hoor je niet, ze verdwijnen vaak in stilte. En als dat je keus is, is dat prima maar wat zou het fijn zijn als zij op rotdagen gewoon kunnen spreken over een gemis. Uit ervaring weet ik dat er vrouwen zijn die zeker tot hun 50e nog hoop hebben, de oudste lotgenoot die ik ken is 96 jaar. Dat lijkt onrealistisch om nog hoop te hebben als je over de 42 (magische grens voor de artsen) maar ik ben zelf een oudere moeder, mijn zoon is nog maar 1,5 en ik ben 44 en over 2 weken mag ik weer testen of ik zwanger ben. Dit 2e kindje wordt dan net voor mijn 46 geboren en is op de natuurlijke manier verwekt, net als de 1e. Ik ken veel vrouwen die net voor hun 46e nog even 3 (ivf-)kindjes op de wereld zetten. Het vervullen van een kinderwens die op zich laat wachten kent op veel vlakken een taboe. Ook op het hebben van een kinderwens op die leeftijd hebben mensen een mening, maar als zij weten hoe het zit dan veranderen zij van mening omdat ze een genuanceerder beeld krijgen van een probleem dat zij zelf niet kennen. Dat weet ik zeker.
 

Hoe werkt Kinderwensbloggers?
Iedere lotgenoot die schrijft kan zich aanmelden. Het gaat erom dat alle bloggers op 1 plek te vinden zijn en dat de lezer zelf kiest welke hij leest of volgen gaat. En ik ken niet één verhaal die het zelfde is. De kinderwensblogger heeft vaak een eigen blog en plaatst daar zijn verhaal maar dat doet hij dus ook bij ons! We letten meer op verhaal dan taal, dus als er grammaticale fouten in staan dan moet men daar maar gewoon door heen kijken. Het leven kent nu eenmaal hier en daar een error….
 

Doel
Eén van onze doelen is door middel van het delen van onze blogs te spreken voor lotgenoten die niet kunnen of willen spreken. Zij kunnen op hun beurt degene die belangrijk voor hen zijn verwijzen naar ons, zonder dat zij zelf al te veel in detail hoeven te treden. Verder willen we de taboe doorbreken en dat kan alleen door er gehoor aan te geven en veel in beeld te komen of aan het woord gelaten te worden.
 

Motivaties van enkele Kinderwensbloggers 

Lotje; ”Het van je afschrijven is een vorm van verwerking. Maar ook zoveel makkelijker dan het te moeten vertellen face 2 face. Als je het traject van vruchtbaarheidsbehandelingen binnenstapt krijg je info, heel veel info, je vindt overal genoeg grafieken en statistieken, maar wat ik echt zocht was ervaringen. Gewoon levensechte verhalen, waar ik me aan kon optrekken, of op zijn minste wist dat het een lastig parcours kan worden. Van je afschrijven in een blog, is een poging doen om de taboe te doorbreken. Want niet alleen de mensen rondom ons maken die taboe, maar ook wijzelf ...door er niet open en eerlijk over te zijn”.
 

Puck; “Toen ik deze groep langs zag komen vond ik het erg fijn dat ik mee mocht gaan schrijven. Een tijd geleden ben ik begonnen met mijn blog nadat wij bijna 2 jaar met ongewenste kinderloosheid worstelde. Toen we een doorverwijzing kregen naar de fertiliteitskliniek stonden we voor een keuze: het wel of niet vertellen tegen onze omgeving. Voor ons was het al snel duidelijk dat we onze omgeving ervan op de hoogte wilde brengen. Zo konden ze ons steun bieden wanneer dat nodig was maar konden ze de situatie ook beter begrijpen wanneer we anders reageerde nadat we de zoveelste negatieve test hadden gezien. Na de verwijzing probeerde wij ons zo goed mogelijk voor te bereiden op alles wat er komen ging. We konden bar weinig vinden over de dingen die we echt wilde weten wat wij zeer vervelend vonden. Omdat ik het erg fijn vind om dingen van me af te schrijven ben ik begonnen met het schrijven van een blog, met volledige steun van mijn man. Alles over de dingen die wij meemaken rondom onze reis naar een baby. Ook zijn wij begonnen met een YouTube kanaal. Om dezelfde reden dat ik mijn blog ben begonnen. We hopen vooral mensen te informeren en een kijkje in onze ervaring te geven. Zodat er meer begrip is voor diegene die het meemaken maar ook meer kennis voor diegene de machteloos toe moeten kijken”.
 

Nanda; “Ik ben blogger bij Kinderwensbloggers om vruchtbaarheidsbehandelingen uit de taboesfeer te halen. Hoe meer men er over weet en praat, hoe meer wederzijds begrip er is. Ik merk, doordat ik praat over mijn behoeftes, emoties en verlangens, andere dat ook sneller doen, en daardoor komen we sneller tot elkaar. Win-win, ik voel mij beter, vrienden en familie voelen zich beter”.
 

Icsigirl; "Kort geleden heb ik mezelf ook aangemeld bij de facebookpagina van kinderwensbloggers. Ik blog al een hele tijd en haal hier altijd veel voldoening uit. In het begin deed ik het vooral voor mezelf, maar toen ik zag dat de activiteiten op me blog groeide en ik steeds meer e-mails en reacties ontving dat ze het fijn vonden om mijn verhalen te lezen en zich erkent voelde en niet meer alleen, ben ik er meer mee gaan doen. Zo lees ik boeken over ongewenste kinderloosheid waarvoor ik dan een review schrijf, geef ik links naar diverse internetpagina's maar bovenal deel ik mijn gevoelens met als om ongewenste kinderloosheid uit de taboe te trekken. Ik geef mijn lezers een kijkje in mijn leven en daarom blog ik niet altijd alleen maar over mijn wens, maar ook over alles wat er om ons heen gebeurt. Kortom mijn leven waarin mijn ongewenste kinderloosheid een hoofdrol speelt, maar naast die hoofdrol veel meer mee maak."
 


klik hier om naar de facebookpagina te gaan --> “Kinderwensbloggers”.

Klik hier om naar de facebookpagina te gaan --> “Innesteling, zwanger worden en blijven”.

Haal ongewenste kinderloosheid uit de taboe

Gisteren was Marijke Linssen en gynaecoloog Ben Cohlen te gast bij radio 1 waar het onderwerp "vruchtbaarheidsproblemen" werden verlopen.
Ben Cohlen is gynaecoloog aan het Isala ziekenhuis in zwolle.
Marijke Linssen is ervaringsdeskundige en coach en schreef het boek "verborgen verlangen".

Over het boek schreef ik al een review dat terug te lezen is op mijn blog of als u op bovenstaande link klikt.

Nog altijd heerst er een groot taboe omtrent ongewenste kinderloosheid.
Toen deze week Yolante Sneijder-Cabau van Kasbergen en Wesley Sneijder te gast waren bij Linda de Mol "Linda's Zomerweek" deden zij hun verhaal omtrent hun ervaring met het moeilijk kunnen krijgen van kinderen.
Dankzij Yolanthe en Wesley komt er hopelijk meer openheid over dit onderwerp en word het taboe een keer opgeheven.

Zoals Yolanthe vertelde, zoals zij zich voelde falen als vrouw en Wesley goed verwoorde dat ze door een hel gingen en wat het allemaal wel niet met hun deed.
Door die woorden voelde ik me even niet alleen en eenzaam.
Zij begrijpen hoe wij vrouwen en mannen ons voelen en hoe erg er geoordeeld word over mensen.
Door alle uitlating in de roddelbladen en social media voelde ze zich wellicht genoodzaakt om hun verhaal te vertellen.
Dit had ze niet hoeven doen, maar deed het wel en op dat moment voelde ik persoonlijk dat zij opstond voor iedereen die met dit probleem te maken heeft of te maken heeft gehad.
Heel even was ongewenste kinderloosheid geen taboe, maar een wereldwijd probleem die zij bespreekbaar maakte.

Natuurlijk hoop ik van ganse harte dat dit keer het stof niet neer dwarrelt en dat ze het bespreekbaar blijft maken.
Ze weet als geen ander dat ze gezegend is met het krijgen van een kind en zal "en dat weet ik zeker" zich ook echt nog wel herinneren hoe het leven tussen hoop en angst voelt.

Zoals ik eerder al benoemde was Marijke Linssen en gynaecoloog Ben Cohlen gisteren dus te luisteren op Radio 1 waar dit onderwerp werd besproken.
Marijke en Ben hebben dit zo goed verwoord allemaal, hoe wij ons voelen, wat het met ons doet en hoe het ons leven beinvloed.
Daarom dat ik het stuk deel met jullie om nog eens terug te luisteren en te kijken.

Bekijk en luister hier terug

Daarnaast raad ik nog altijd het boek "verborgen verlangen" aan.
Een goed coachingsboek die iedereen in welk stadium dan ook in het traject hier baad bij heeft.
Het boek is te bestellen via onderstaande link.

De levenscomponist

Sinds kort deel ik mijn blogs ook op de facebookpagina van Kinderwensbloggers hierover zal ik zeer binnenkort wat schrijven, maar lees vooral eens de ervaringen van mede lotgenoten die daar hun blogs delen.

Boek: Verborgen verlangen

Boek: Verborgen verlangen
Geschreven door Drs. Marijke Linssen

Veel boeken las ik al tijdens mijn medische malle molen.
Persoonlijke verhalen en informatie boeken, maar nog nooit een boek als deze.
Toen ik destijds de oproep zag staan op Freya dat ze koppels met een onvervulde kinderwens zochten en het idee achter het boek twijfelde ik geen moment en stuurde een e-mail.

Wat ben ik daar blij om geweest al helemaal toen ik een e-mail terug kreeg voor een afspraak te maken.
Dit vond allemaal plaats ergens in 2012 als ik me goed herinner.

In mei 2015 was het boek klaar om gepubliceerd te worden.

Ik las wat kleine stukjes uit nieuwsgierigheid, maar pas tijdens ons vervolgreis naar onze kinderwens pakte ik het boek bij de hand.

Mijn revieuw:

Wat een super fijn boek, een echt coachingsboek dat in ieder hoofdstuk van je reis naar het vervullen van je kinderwens gelezen kan worden.
Of je nou zoals ons aan het einde van de reis staat en denkt alles te weten of als je nog maar aan het begin staat.
Handvaten om in bepaalde situaties of op bepaalde momenten stevig te blijven staan en goed te kunnen functioneren. (zo voelt het voor mij).
Ook is het erg fijn om ervaringen van ervaringskoppels te lezen en hoe hun behandelingen hebben doorstaan.
Je voelt je zo niet alleen meer al wist je dat al, maar je voelt je gesterkt.
Ook zit er een werkboek in met onderandere oefeningen om de behandelingen fijner te doorstaan.
Kortom een boek die ik echt aanraad en waar ik gewoon niet al te veel van prijs wil geven.

Sta je aan het begin van een traject en wil je onderzoeken of de medische molen echt iets is om in te stappen of sta je in het midden of het einde van het traject, dan raad ik jullie zeer zeker aan om dit boek te bestellen.
Voor elke categorie is dit boek gemaakt en niet alleen voor de vrouw maar ook zeer zeker voor de man.
Bestel hem dus nu via:
http://www.delevenscomponist.nl/

We zijn van start

Gisteren 1 augustus was het zover.
Ik werd wakker met kramp in mijn buik, maar me gedachtes gingen niet uit naar dat daar eindelijk me menstruatie zou zijn.

Ik schrok dan ook behoorlijk toen ik naar het kleinste kamertje ging en een oorlogsgebied aantrof.
Al snel kon ik de schrok omzetten naar blijheid.
Eindelijk na bijna een maand wachten was daar mijn menstruatie, dag 1 het het begin van een spannende maand.

Doe vrolijkheid was aan het einde van de middag ver te zoeken.
De pijn was en is nog steeds helser dan hels.
Buikkrampen die gewoon niet uit te leggen zijn als iemand deze pijnen niet kent en die schouder Ow die schouder, ik ben weer in staat om hem eraf te hakken.

Nu bijna 2 jaar na dato kan ik nog altijd niet omgaan met die pijnen, die pijnen waar ik jarenlang mee geleefd had zonder te weten dat endometriose me lichaam in zijn macht had en nu wetende waar de pijn vandaan lukt het me nog steeds niet om met de pijn om te gaan.

Gelukkig kan ik het naar het positieve draaien, het duurt maar een dag of 7 a 8 waarvan de ergste pijn maar een dag of 4 a 5 duurt.

Maandag ga ik in ieder geval de kliniek bellen, een afspraak maken voor de eerste echo op dag 10,11 of 12 en dan hopen dat mijn baarmoederslijmvlies snel dik genoeg en er een terugplaatsing kan gaan plaatsvinden.
Angst dat de embryo niet goed ontdooid heb ik eigenlijk niet gezien dat ons nog niet eerder is overkomen.

Enigste wat ik nog met de arts wil bespreken is het stukje eisprong.
Hij had het erover om dat te gaan doen doormiddel van lh testen, maar ik vind op die manier mijn eisprong timen zo niet fijn dat ik toch liever gebruik maak van pregnyl of een vervangend middel.
Ik weet nu al dat als het lh testen worden ik gek ga worden van de zenuwen en die de overhand gaan krijgen en ik wil net zo positief blijven zoals ik nu ben.

Kort om de maand augustus word voor ons een spannende maand en hopelijk ONZE maand.

Spannende tijden

Bijna 2 jaar zijn verstreken en we zijn er klaar voor.
De laatste pogingen zijn we mee gestart.
Eerst in het zaak om ongesteld te worden.
Dus zaterdag 4 juli heb ik de laatste pil ingenomen in de veronderstelling dat ik snel zou gaan menstrueren.
Helaas werd ik hier in een beetje teleurgesteld want nu meer als een week later is er wat afscheiding geweest waarvan we dachten "ja het zet door" maar was verdwenen voor de zon ging schijnen.

Waar ik niet op voorbereid was, was de pijn die zich direct aankondigde.
De pijn in mijn schouder die er 1,5 jaar niet is geweest kwam direct op visite en overviel me.
Kan er nog altijd niet mee omgaan, maar ik denk maar zo "het is voor een goed doel".

Wachten dus op een menstruatie en dan?
Dan breekt er een spannende tijd aan, gaan we het hoofdstuk afsluiten, maar op welke manier.
De hormonen gieren door mijn lijf, ik denk aan de senarios als het positief uitpakt maar de negatieve krijgen toch wel weer de overhand, erg frustrerend.
Beide is goed, nogmaals we zijn op een punt beland dat we willen weten waar we aan toe zijn, maar als vrouw zijnde speelt het zich toch allemaal af in je hoofd en spelen de hormonen een spelletje met je en dan komt toch weer die hoop de hoek om kijken en lukt het jezelf bijna niet meer om je in te dekken.

Gelukkig heb ik redelijk wat afleiding, niet allemaal positief en gezellig maar het is afleiding.
Mijn schoonmoeder is nog altijd afhankelijk van ons en zal de rest van haar leven zo blijven.
Zo zijn we nog altijd in gevecht met haar huishoudelijke indicatie en zijn we druk bezig met haar financien, maar het aller belangrijkste haar gezond.

De revalidatie is afgerond, morgen hebben we een gesprek maar de dokter klonk al niet direct positief aan de telefoon, en ook zien we zelf wel dat de revalidatie veels te laat is gestart waardoor herstel erg moeilijk was.
Maar het zorgwekkendste op dit moment is toch wel haar snelle gewichtsverlies.
Ze weegt nog maar 58 kilo, waar ze in mei nog 61.8 woog, in januari 71.0 en in november zelfs 76.
Bijna 20 kilo gewichtsverlies in 8 maanden tijd.
Haar bloed in gecontroleerd, niks gevonden, vandaag een thorax gemaakt (morgen pas de uitslag) en haar afspraak bij de vasculaire vervroegd naar aanstaande vrijdag.
We hebben de eetporties groter gemaakt en meer gezonde tussendoortjes gehaald.
Uiteraard hopen we dat het aan het eten ligt en dat ze gewoon te weinig eet, maar dat kunnen we pas concluderen als er medisch van alles en nog wat is uitgesloten.

Voor de rest gaan we proberen ontspanning te zoeken.
Manlief heeft 2 weken vakantie en daar gaan we van genieten tussen de zaken door.
Woensdag mogen we gezellig bij vrienden langskomen in hun vakantiehuisje en blijven we een nachtje slapen, het weekend zijn mijn ouders 30 jaar getrouwd en gaan we met zijn allen barbequen en die week daarop gaan we waarschijnlijk nog een dagje naar de dierentuin, een avondje naar de biosscoop en zijn we aan het kijken of we nog een hotelovernachting kunnen vinden voor ons zelf.
Gewoon leuke dingen om ons gedachte van alles te verzetten.

Ik hou jullie op de hoogte hoe het zal gaan verlopen.

Je hoort er niet meer bij

De maatschappij heeft een plaatje in zijn hoofd waarin iedereen een stuk van zichzelf in ziet.

Ik zag dat stuk ook, alleen kwam dat stuk niet uit.

Als je niet aan dat plaatje voldoet dan hoor je er gewoon niet meer bij in de maatschappij.

Klinkt heel hard maar het is gewoon zo, zo ervaar ik het.

Ik ben een gelukkig huisvrouw die zielsveel van haar man houd en anders om idem dito, maar diep van binnen zijn we verscheurd van verdriet.

Het verdriet dat wij meedragen weet iedereen maar toch voelen we ons zo alleen.

We voldoen niet aan het plaatje wat mensen verwachten te zien, een gezinnetje mist.

Zowel door de maatschappij als door de staat etc etc voelen wij ons genegeerd en aan de kant geduwd.

Het gevoel wat ik voel kan ik niet eens uitleggen, maar voel me gewoon in vele situaties niet meer op mijn gemak.

Het verdriet dat ik dagelijks draag van dat zo gewenste kindje is al ondragelijk maar het gevoel dat anderen mij geven komt daar bovenop.

Het word tijd dat de maatschappij zijn ogen opent en ze niet sluit voor mensen zoals wij.

We mogen dan wel geen gezin stichten van moeder natuur maar we zijn geen monsters.

Praat erover met de mensen die je kent, steun ze en zeg dat niet alleen maar doe dat ook daadwerkelijk.

Wij houden rekening met onze uitingen en verbergen onze gevoelens, maar dat zou niet mogen, wij zouden moeten kunnen zeggen hoe wij ons voelen in situaties zonder oordelen te krijgen.

Ik ben de maatschappij zat dus we staan quite.

Kunnen we nu dan overnieuw beginnen? 

Alles nog een keer op een rij

Ik blog al een hele tijd en in principe is dit 1 lange blog waarin al mijn vlotjes verwerkt zijn.

Na de operatie is er zoveel gaan spelen in mijn hoofd dat ik een verwerkins manier vond.

Voor mij is dat alles nog eens afgaan en opschrijven wat we allemaal mee gemaakt hebben.

Hieronder dus het hele verhaal

Mijn man en ik zijn een stel sinds september 2007 en al heel gauw trok ik bij hem in.

In 2001/2002 hebben we zo jong als we nog waren verkering gehad dus ergens konden we elkaar al.

Waarom zouden we wachten als het goed voelde.

November 2007 verhuisde ik naar zijn huis en gingen er het beste van maken.

Beide met de instelling werkt het niet dan moet het zo zijn.

In december sprak manlief zijn kinderwens al uit en ondanks dat het snel ging allemaal voelde het heel goed en vertrouwd.

Ik  vertelde hem dat ik erover na moest denken. Ik was immers nog maar 21 jaar. Op oudejaarsavond klokslag 00:00 vertelde ik hem dat ik de pil weg ging gooien en dat we samen een nieuw avontuur tegemoet zouden gaan.

Ik slikte de strip leeg en 11 januari 2008was de datum dat achteraf gezien ons hele leven zou veranderen.

Ik stapte er nuchter in maar merkte dat de eerste maand dat ik ongesteld werd toch meer met me deed.

Ik hoopte ook bij die groep mensen te horen die ook zwanger werden bij de eerste poging.

Helaas was dat niet zo en de daarop volgende maanden mocht het ook niet zo zijn.

De eerste tegenslag kwam in die zomer al.

Ik deed mee aan een gemeentelijk onderzoek naar chlamydia en die was positief. Een ware shock. Waar Had ik dat opgelopen? En wat had het aangericht? 

De volgende dag zaten we bij de huisarts en kregen we beide medicijnen. Ik vertelde haar gelijk van onze kinderwens, maar ze wilde dat niet rechtstreeks onderzoeken en moesten over 6 maanden maar terug komen als het nog niet was gelukt.

Die 6 maanden duurde enorm lang en toen een zwangerschap uitbleef  stapte we weer naar de huisarts.

Ze wilde eerst mijn man controleren.

Aangezien we nog niet samen bij een en dezelfde huisarts zaten brachten we een bezoekje aan zijn huisarts en hij kreeg de benodigde formulieren mee.

Het eerste gevulde potje kwam te laat aan en dus moest dat opnieuw gebeuren.

We waren jong en hielden ons niet altijd aan de regel van 3 dagen geen gemeenschap dus na een aantal maanden werd het potje ingeleverd. In de zomer van 2009 uiteindelijk het resultaat. Slecht zaad en dus een doorverwijzing naar de gynaecoloog.

Hoe het zaad er exact aan toe was wisten we niet. Op het formulier stond het omschreven in 4 categorieën en met behulp van dokter google wisten we dat het ook echt niet goed was. Meer als 70% was niet levend, misvormd of zwom in rondjes.

Ik had inmiddels ook al enorme pijnen in me schouder sinds ik was gestopt met de pil en de menstruatie was maandelijks een hel. 

De pijn in me schouder begon een maand nadat ik was gestopt met de pil.

Op dat moment deed ik best wel lichamelijk zwaar werk dus ik gooide het op een spier verrekt of iets dergelijks.

Ik legde geen link tussen de pijn en mijn cyclus, dat had ik ook totaal niet in de gaten. Ik was naar de huisarts gegaan voor de aanhoudende pijn en werd door verwezen naar een fysiotherapeut. Dit was zonder succes en de huisarts ging tramadol voorschrijven en ik kreeg een verwijzing voor een orthopeed.

Inmiddels was daar de afspraak voor de gynaecoloog en mocht gelijk in de beugels voor een echo. Dat zag er allemaal goed uit en dus wilde ze bloed prikken bij beide en nogmaals mijn mans zaad onderzoeken.

Mijn en zijn bloed was in orde maar het zaad was nog altijd teleurstellend.

Ze wilde een laproscopie doen en die vond 4 dagen later al plaats. Het ging allemaal zo snel we waren letterlijk in een rollercoaster beland. De Uitslag was goed, eileiders waren toegankelijk en alles zag er netjes uit. De chlamydia had geen sporen achter gelaten en dus stelde ze iui voor.

Oktober 2009 zou de eerste inseminatie zijn, maar ik had een vervroegde eisprong gehad en dus moesten we een maand overslaan. Wat een impact had dat op ons.

De maand daarop exact hetzelfde weer een vervroegde eisprong ondanks dagelijkse echo's. Ze kwamen erachter dat mijn follikel al sprong bij 16 mm.

We lieten ons niet kisten en hadden goede afleiding.

Op 19 november 2009 gaven we elkaar het ja-woord.

Kort na het trouwen diende de menstruatie aan en dus gingen we verder voor de iui.

3x was scheepsrecht en de eerste iui was een feit. Ze zeiden dat het topzaad was, maar de poging mislukte en zo de tweede ook.

In het nieuwe jaar vond ik een nieuwe baan dus nam een time out. Even geen ziekenhuis en hormonen, maar gewoon ik die zich 100% voor haar nieuwe baan wilde inzetten.

Februari 2010 bleek in zwanger te zijn, spontaan. De wereld kon niet meer stuk maar ik verloor het die zelfde week nog.

Ik liet me nog altijd niet kisten. Ik had intens verdriet ervan maar hield ook hoop.

Ik wilde niet stilzitten dus in april gingen we er weer voor.

Pregnyl was gezet en het zaad was ingeleverd, maar bij aankomst in het ziekenhuis bleek er na het wassen geen zaad te zijn en we werden door verwezen naar een ander ziekenhuis voor ivf.

Ik snapte er niks van, er was gezegd dat bij de vorige 2 inseminaties zijn zaad goed was, waarop de dienstdoende gynaecoloog gelijk zei. Goed? Nee hoor het zaad van uw man was toen ook al beneden peil.

Een ware klap. Er was tegen ons gelogen. 

Hoe konden ze dat nooit eerlijk gezegd hebben? We snapte er niks van, maar we moesten onze kracht sparen voor wat komen ging en hielden hoop.

Inmiddels had ik voor de pijn in me schouder ook niet stil gezeten.

Orthopeed had niks gevonden en werd naar huis gestuurd met zware pijnstilling die niet werkte.

Ik was weer naar de huisarts gestapt en werd verwezen naar mensendieck en een neuroloog.

De neuroloog concludeerde dat alles goed was en verwees me weer naar de orthopeed. Mensendieck concludeerde dat ik hypermobiel was en dat er een lichte vergroeiing zat in mijn ruggengraat maar dat er verder niks aan de hand was. Niks stonden verband met de hevige pijn in me schouder Ik stond dus eigenlijk altijd nog met lege handen.

De neuroloog liet een foto maken van mijn schouder, maar daar kwam niks uit.

De pijn bleef en ik bleef naar de huisarts gaan totdat de huisarts zei dat het tussen me oren zat. En uitgeluld ben je.

Ik ging het maar geloven en storte me op onze kinderwens.

We hadden de intake gehad in het nieuwe ziekenhuis en dat voelde goed maar het tweede bezoekje was compleet anders. We voelde ons een nummer en besloten zelfstandig een ander ziekenhuis te zoeken.

Die vonden we een endje rijden van huis vandaan maar een kliniek waar alleen fertiliteitsbehandelingen werden uitgevoerd.

Ik moest me dossier uit het oude ziekenhuis opvragen en die kreeg ik dus in handen en kon ik eindelijk zelf inkijken.

Er stond dat er tijdens de operatie een spot endometriose was gezien, maar dat dit geen aandacht verdiende.

Ik wist toen nog helemaal niet wat endometriose was en sloeg eigenlijk het dossier weer dicht.

De nieuwe kliniek sprak er ook niet over en eigenlijk ging we terug naar waar we voor kwamen.

De gynaecoloog stelde voor om mijn mans zaad opnieuw te controleren, maar vertelde er wel bij dat als het zaad voldoende was dat hij dit graag voor inseminatie wilde gebruiken ipv weg gooien en daar gingen wij uiteraard volmondig mee accoord.

Het zaad bleek voldoende te zijn en een 4e en zelfs 5e inseminatie was een feit.

Helaas beide zonder zwangerschap en we hadden geen hoop meer in iui.

Eerder was al gezegd dat er altijd mochten aangeven als we een andere wending wilden en dat deden we dus.

We gaven aan dat we geen hoop meer hadden bij iui en dat er graag wilde starten met de volgende stap. Icsi! 

We zaten letterlijk in een rollercoaster.

Eirijping ging aardig en had 10 follikels.

Oktober 2010 hadden we onze eerste punctie. 11 eicellen waarvan uiteindelijk 5 goed bevrucht en gedeeld. 1 terug geplaatst en de rest in de diepvries. Poging mislukte.

We waren kort teneergeslagen. Beide waren we er zo van overtuigd dat icsi onze droom in vervulling zou laten gaan. Verschillende testen had immers uitgewezen dat mijn lichaam niks mankeerde voor het tegen houden van een zwangerschap en dat de bevruchting alleen een handje nodig had omdat zijn zwemmers het niet redde tot aan de finisch.

Januari 2011 een cryo terugplaatsing van 2 stuks. Zwanger! 

Heel bizar want 5 dagen na de terugplaatsing werd ik ongesteld en niet te zuinig ook.

Zoals altijd zijn mijn menstruaties hels met enorme buikpijn dat ik niet veel meer kan dan in foetus houding liggen en veel huilen.

Na 2 weken ging ik toch Testen  uit het niets en zonder reden en deze bleek positief te zijn. We snapte er niks van.

De volgende dag belde ik het ziekenhuis en de dag daarop mochten we langskomen. maar op de echo niks te zien. Volgens die gynaecoloog loog te test. Hij zag al nieuwe eirijping en dus stelde hij een nieuwe terugplaatsing voor. Ik was totaal overdonderd en mijn man ook en gingen weg.

In de auto brak ik en mijn man ook.

De volgende ochtend belde ik mijn huisarts en die wilde dat ik een bloedtest liet doen. Die middag nog kreeg ik de uitslag en de assistente zei: gefeliciteerd u bent zwanger! Moest ik nou blij zijn of niet, ik wist het niet meer.

Die middag belde mijn man boos de kliniek op en die wilde ons de volgende dag zien. We hadden een andere arts en deed wederom een echo waarop niks te zien was. Hij deed een urinetest die positief was. Hij nam het woord miskraam al in zijn mond en in overleg lieten we nog een bloedtest doen.

De uitslag liet een weekend op zich wachten. De gynaecoloog belde me 's middags op en het hcg was gedaald.

Sorry mevrouw maar u heeft een miskraam gehad.

Ik was gesloopt, maar ergens ook opgelucht. Eindelijk werd het uitgesproken, we waren zwanger alleen mocht het niet zo zijn. 

Het ergste vond ik nog wel de reactie van de eerste gynaecoloog die een echo deed.

Een ware hel vanwege de manier waarop we behandeld waren. Me man raakte in een buren out en we stopte met de kinderwens.

Het ging zo slecht met me man dat hij aan de antidepressiva moest en wekelijks naar een psycholoog ging.

Mijn eigen gezondheid speelde ook parte.

Ik liep inmiddels al een jaar of 2 met een loopoor maar mijn huisarts zei dat er niks aan de hand was.

Een week voor de terugplaatsing kreeg ik een zware oorontsteking die niet te harde was. Dagelijks zat ik bij de huisarts of bij de huisartsenpost.

Na 3 helse nachten kreeg ik eindelijk de juiste druppels en een verwijzing voor de kno arts.

De oorontsteking was optijd voorbij waardoor die terugplaatsing toen dor kon gaan.

2 weken na die miskraam mocht ik langskomen bij de kno.

Me oor zat vol met ontstekingen en hij besloot een ct scan te maken en tot die tijd druppels voor te schrijven.

Met die druppels mocht ik niet zwanger raken dus ons kinderwens stond stil. Dit was voor ons op dat moment geen probleem aangezien me man ook nog altijd in strijd was met zichzelf.

In april 2011 had ik de ct scan en de uitslag en er bleek een soort van hematoom oftewel tumor te groeien.

Een goed aardige tumor die toch met spoed weg gehaald moest worden.

Het is een blijvend groeiend iets wat uiteindelijk voor hersenvliesontsteking kan zorgen wat ook zijn gevolgen weer heeft.

Ik werd op de lijst gezet en het was wachten op de oproep.

In juni 2011 kreeg ik te horen dat ik mijn baan kwijt raakte. Een ware mokerslag aangezien ik daar helemaal op me plek was en voelde me best teneer geslagen.

Inmiddels had ik ook de oproep van het ziekenhuis gehad en de tweede week van juli zou ik geopereerd worden.

Ik had dus gelijk afleiding wat betreft het werkloos worden en storte me op de komende operatie.

Met mijn man ging het inmiddels beter. Hij kreeg emdr therapie en verwerkte eindelijk dingen die hij jaren met zich mee had gedragen.

Zijn broer is in 1996 verongelukt en door de miskraam in februari is dat allemaal terug gekomen omhoog.

Waar hij eerst nooit over zijn broer wilde vertellen sprak hij nu 100 uit en leerde ik mijn zwager alsnog kennen.

De maand van de operatie was aangebroken.

Ik was totaal niet zenuwachtig en kwam dus ook heel rustig weer terug uit de ok.

Ze Hadden een hoop verwijderd.

De hematoom was groter en zat dieper dan ze dachten. Ik ben sommige onderdelen van mijn gehoor kwijt maar ik was eindelijk van de pijn af.

Ik herstelde snel, maar het oor heelde niet juist.

Ik bleef last houden van een loopoor.

In de weken dat ik thuis zat had ik ook niet stil gezeten betreft de pijn in me schouder.

Ik had het idee dat er een patroon in zat en besloot alles op te gaan schrijven.

Er zat inderdaad een patroon in. Elke maand werd de pijn erger rond de eisprong en de menstruatie.

Er ging geen belletje rinkelen en liet het rusten.

Het was inmiddels septemer 2011 en we besloten weer een terugplaatsing te doen. Ik kan er weinig woorden aan vuil maken of er een lang en dramatisch verhaal van maken maar Deze mislukte en me cryo's waren op.

Icsi 2 werd een feit en na lang hormonen te hebben gespoten werd er in december een punctie gedaan en een terugplaatsing.

Dit keer waren er 4 bevruchtingen.

Met kerst op me verjaardag (26-12) kwam ik erachter dat ik zwanger was. We waren door het dolle heen maar hielden het stil gezien de eerdere miskramen. En alsof we het aan zagen komen.

28-12 was ik aan het werk.

Ik had me baan weer terug waar ze altijd zo medelevend waren.

Ik ging naar de wc en spotte bloed. Ik was in paniek en de teamleider die op dat moment aan het werk was vertelde ik het verhaal.

Ik mocht naar huis en daar brak ik helemaal.

Het bloede stopte niet en huilend belde ik naar mijn werk dat ik de volgende dag niet zou komen.

Ze was het daar niet mee eens en ik moest werk en privé maar gescheiden houden. Ik was in shock maar ben niet gaan werken.

Me man en ik waren er kapot van en de feestdagen zouden voor ons nooit meer hetzelfde zijn.

In het nieuwe jaar krabbelde we beide weer op.

We hadden wederom een pauze ingelast.

Uiteraard was de pijn in me schouder nog altijd niet opgelost en dus ging ik met wat ik wist op dat moment het internet op. Ik vond iets over endometriose aan het middenrif. Ik sloeg de website op, maar doordat ik geen pijn had een tijdje was ik er niet verder mee gegaan.

Hoe mijn werk had gereageerd op mijn miskraam had er wel ingehakt.

Ik snap dat het werk doorgaat, maar zo reageren had niet gehoeven.

Ze kennen immers het hele verhaal en leefde altijd zo mee.

In maart 2012 hakte ik de knoop door.

Ik nam ontslag en in april had ik mijn laatste werkdag.

Iets waar ik tot op de dag van vandaag geen spijt van heb gehad. Er kwam rust terug in me hoofd.

In april 2012 wilde we weer starten met onze kinderwens. We hadden nog een paar maar ivm de mogelijke wijzigingen in de verzekering deden we in april 2012 onze laatste icsi in overleg met de kliniek.  3 bevruchtingen maar en er werden er 2 terug geplaatst. Wederom mislukte deze.

In aug/sep 2012 gingen we niet voor een terugplaatsing in een natuurlijke cyclus maar in een gestimuleerde cyclus.

Door het slikken van estradiol en het inbrengen van utrogestan werd de pijn in me schouder zo erg dat het niet meer dragelijk was.

De cryo terugplaatsing mislukte en die daarop cancelde ik.

Ik kon niet meer omgaan met de pijn en het vrat me energie.

Van de huisarts kreeg ik lyrica voorgeschreven en die werkte maar om de 2 maanden moest de dosis verhoogd worden.

In mei stapte ik voor de eerste keer met me bevindingen over endometriose naar de huisarts. Onze eigen huisarts zat niet en de vervanger verklaarde me voor gek. Endometriose kan niet voorkomen op het middenrif dus hij wilde me verwijzen naar een orthopeed. Ondanks dat ik aansf dat ik daar al 2x geweest was hield hij voet bij stuk.

Het weekend ging voorbij en was superkwaad. Me gevoel zei dat ik wel eens gelijk kon hebben dus ik besloot 's maandags de huisarts te bellen.

Ik kreeg mijn eigen huisarts aan de telefoon en legde het uit en hij ging gelijk akkoord. Ik kreeg een verwijsbrief voor de gynaecoloog gespecialiseerd in endometriose.

In juli had ik een eerste afspraak en er werd een echo gemaakt.

Op de echo was niks te zien, maar omdat ze me verkeerd hadden ingepland zat ik niet bij de arts die gespecialiseerd was en dus werd er een herhaal afspraak gemaakt.

Begin augustus zat ik weer op het spreekuur en ik werd aangehoord en kreeg de bevestiging dat er in het operatie dossier stond dat er inderdaad endometriose was gezien.

Ik wist het. Waarom geloofde ik mezelf toch niet?

Ze besloot dat er een mri gemaakt zou worden van de buik.

In augustus kreeg ik een mri waarop te zien was dat er aan me baarmoeder endometriose zat.

Ze stelde voor om een laproscopie te doen om te kijken of er nog meer zat en of het ook aan me middenrif zat aangezien die niet op de mri stond en dus werd ik op de wachtlijst gezet.

Op 11 oktober was het zover. De laproscopie zou gaan plaatsvinden.

Toen ik eenmaal terug was op zaal kwam de gynaecoloog lang.

Er werd meer endometriose gevonden aan me middenrif, op me blaas, achter me linker eierstok en dus aan me baarmoeder.

Ze hebben alles kunnen wegbranden en inmiddels zit ik aan de pil wat ervoor zorg dat het niet terug kan groeien.

Sinds ik aan de pil zit heb ik geen pijn meer.

Ondanks dat die pil zo tegenstrijdig is is het ook een verlossing voor mezelf.

Geen pijn betekend een ander leven voor mij en toch ook rust betreft onze kinderwens.

De maandelijkse hoop is er niet meer wat rust geeft hoe tegenstrijdig ook.

Beide weten we dat het zaad van me man zo slecht is dat een natuurlijke zwangerschap er niet in zit, maar die valse hoop was er altijd.

Dus letterlijk en figuurlijk rust nu.

Wat betreft de endometriose: Dit was dus in 2009 al gezien maar is ons verzwegen en we gingen een traject in die misschien ook anders had kunnen verlopen als we er toen al van hadden geweten. Een vraag waarop wij nooit antwoord zouden krijgen.

We hebben nog 2 ingevroren cryo's en als de tijd rijp is gaan we er voor.

Hoop hebben we inmiddels niet meer, maar we willen het wel afsluiten zoals het hoort.

Hoe en wat verder wat betreft de endometriose is voor mij ook nog een groot vraagteken.

28 november heb ik een afspraak bij de gynaecoloog ter controle en kunnen we alle vragen stellen die we nu hebben.

We weten wat ik heb waar mijn pijn en vermoeidheid vandaan kwam en wat er nu aan gedaan is, maar de toekomst is 1 groot blanco scherm nog.

Televisie menig

Via mijn telefoon keek ik zojuist babyboom terug. De laatste aflevering van dit seizoen. 

Ik had al wat reacties her en der op mijn social media gelezen en aangezien ik toch ziek op bed niet kunnen slapen lig wilde ik weten waar de gezouten en ongezouten meningen nou precies over gingen.

Een gelukkig stel met 5 kinderen die graag nog een 6e erbij wilden.

Voor ons ongewenst kinderlozen is dat natuurlijk een pijnlijke confrontatie.

Door het stel werd gezegd dat ze het een oneven getal vonden en dat voor hun gevoel het gezin gewoon nog niet geheel compleet was. 

Ze gaven aan telkens snel zwanger te zijn en na de maanden die verstreken duurde het dit keer toch wel wat langer dan normaal.

Zovelen zeggen gelijk dat ze blij moeten zijn met wat ze hebben en dat het hebberig over komt, maar kom op, dit word gezegd vanuit eigen emotie.

Hun hoop voor een 6e is net zo groot als onze hoop voor een eerste.

Ik vind het absoluut niet kunnen dat die mensen zo worden afgekraakt. Het is een leuk en knus gezin in een huis dat leeft en vol liefde en geluk zit.

Wat wij en ik moeten doorstaan is niet leuk en is pijnlijk maar ik misgun daardoor niemand zijn of haar wens voor een 2e, 3e, 4e, 5e of 6e. Al nemen ze er 10. Dat is hun beslissing en dat is hun droom voor de toekomst.

Ik ben blij dat zulk soort gezinnen de pijn en verdriet bespaard is gebleven en de lange weg waarin onze hoop steeds kleiner word.

Mijn wens was ook een woonkamer vol kinderen. Het liefst 3 of 4, maar er lopen er 0 rond. Dat is pijnlijk, maar dat is wat het lot bepaald heeft en hoe oneens we het daarover ook zijn het is nou eenmaal zo. We gaan een lange weg af van verwerking en acceptatie, maar tijdens deze reis ga ik andere iets niet misgunnen.

Het heeft daarnaast ook een negatief effect op jezelf. What comes arround goes arround en daar ben ik van overtuigd.

Probeer het andere niet te misgunnen en gelukkig te zijn voor hen dat maakt ons eigen leven ook een stuk makkelijker en mooier.

En ik bedoel dit absoluut niet hatelijk naar de mensen die die ongezouten mening hadden. Dit is mijn mening erin hoe ik erin sta en hoe ik ernaar kijken en hoe ik graag zou zien dat er gereageerd Ou worden.

Ons filmpje

Vorig jaar Oktober maakte ik een filmpje om onze reis te vertellen in het fertiliteits traject.

Het deed me goed om daar mee bezig te zijn.

Het filmpje was ik alweer vergeten en tijdens het opruimen van de pc kwam ik hem tegen.

In dit filmpje hoor de muziek van kylie minogue met flower.

Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde vloeide de tranen maar ik vond er ook rust in en wil dit dan ook graag met jullie delen.

Als mogen moeten word

Dit in mijn 3e en laatste verhaal dat gepubliceerd werd in het het eerste magazine van freya van dit jaar.

Als je in de MMM (medische malle molen) staat, sta je er niet bij stil wat voor invloed dit op je seksuele relatie kan hebben. Ik had totaal niet door dat het een 'moeten' werd.

Steeds meer werd ik me ervan bewust dat, wanneer ik een rispend kreeg, het een verplicht 'elkaar verleiden wat uiteindelijke tot de daad leidt' werd. Ik was me er niet van bewust dat er geen liefde en passie meer was. Natuurlijk genoot ik van onze intimiteit, maar dit was niet hoe seks behoorde te zijn.

Naarmate we verder in het traject kwamen, en bij de IUI-behandelingen belanden, was de seksuele lust bij mij helemaal verdwenen. De eerste vijf à zeven dagen had je te maken met je menstruatie, dan is er bij ons geen sprake van de liefde bedrijven. Al snel volden echo na echo, waardoor mijn intieme delen niet meer van mij waren en ik geen interesse meer had ik seks.
Vlak voor de IUI kwam de gehele onthouding en na de inseminatie durfde ik niet.
In de maanden dat we pauze namen van het traject, kwam het er ook niet van. Ik was down en haatte mijn eigen lichaam. Seks linkte ik op dat moment te veel aan het proberen zwanger te raken. Waarom seks hebben als ik toch niet zwanger raak?

Nadat wij werden doorgestuurd voor ICSI, stopte het helemaal. Was het destijds nog eens in de twee maanden de liefde bedrijven, nu was het geheel verdwenen. Ik zocht antwoordden om het uit te leggen aan mijn man, maar dat draaide meestal uit op smoesjes. We maakten er geen ruzie om en mijn man hamerde ook zeker niet door, maar ik zag wel de wanhoop in zijn ogen. Ik was heel erg bang dat hij mij zou verlaten om het ergens anders te halen.

Dit benoemde ik dan ook vaam en hij vertelde op zijn beurt dat hij me nooit zou verlaten omdat er nu geen liefde werd bedreven. Toch bleef ik er enorm bang voor.

Sinds kort kunnen we er echt goed over praten en kan ik hem (en mezelf) ook antwoordden geven. Na alle hormooninjecties en echo's ben ik mezelf kwijt geraakt. Ik herken mijn eigen lichaam niet meer en kan nog altijd niet omgaan met de verandering van mijn lijf. Het ene moment sta ik stijf van de hormonen en een maand later is mijn lichaam weer aan het afkicken van de hormonen. Door de wisselingen is het heel erg moeilijk om mijn lichaam opnieuw te leren kennen. Ik realiseer me maar al te goed dat seks meer is dan tijdens intiem genot een kind proberen te verwekken, uit die droom/nachtmerrie ben ik ontwaakt en ik weet maar al te goed dat de liefde bedrijven bij ons geen kinderen zal geven. We praten over mijn lichaam en mijn gevoel. Mijn man snapt maar al te goed dat er hij mij zoveel is veranderd en dag ik daarmee moet leren omgaan.

Mijn ooit zo intieme deel is niet meer alleen van ons, maar hebben we moeten delen met vele gynaecologen, zusters en Co-assistentes. Samen gaan we op zoek naar de list die ik in het begin van onze relatie had, en proberen zo mijn intieme deel weer van ons intieme deel te maken vruchtbaarheidstrajecten slecht zijn voor je seksuele relatie, kan ik alleen maar hard JA-knikkend beamen.

Data die er toe deden

Dit is mijn 2e verhaal van de 3 die werd gepubliceerd in het freya magazine.

Elke maand dat er geen behandelingen waren, had ik hoop. Hoop dat dit de maand zou zijn waarin het gewoon spontaan zou gebeuren. De zwangerschap waar ik zo naar verlangde. Dat ik de verhalen die iedereen ons vertelde zou kunnen bevestigen en dat het dus wel zou gaan lukken, als we het maar los zouden laten. Natuurlijk liet ik het niet los, ik vertelde dat wel tegen mezelf, maar dan kwam ook dat stemmetje weer wanneer de test weer negatief was. Natuurlijk liet ik het niet los. Ik bevond me niet voor niets in een medisch traject. Hoe had ik zo naïef kunnen zijn en kunnen denken dat het die maand wel zo zou zijn? De maand eindigde weer met waterlanders en weer daalde ik verder af in die kuil waar ik juist uit naar boven aan het klimmen was.

Toch deed ik dit mezelf elke maand weer aan. Hoe dom kon ik zijn. De laatste keer dat ik hoop had, had te maken met bijzondere data. Deze konden geen toeval zijn, vond ik. Het was te bijzonder.

April vorig jaar. De punctie was een feit en het was wachten of er bevruchtingen hadden plaatsgevonden en wanneer de eventuele terugplaatsingen zou zijn. Een paar dagen later werden er twee prachtige blastocystes teruggeplaatst en om het allemaal benoembaar te maken, kregen deze de namen Jut en Jul. Zo werd het voor ons iets tastbaars en tegenover vrienden, kennissen en familie klonk dit allemaal wat luchtiger. We konden er zelfs om lachen.

Specifieke data hielden we altijd voor onszelf. We wisten dat we 6 mei 2012 mochten gaan testen maar het drong niet tot ons door. Op een avond lag ik in bed (tijdens de eerste wachtweek) en ik kon me niet langer bedwingen. Ik pakte mijn smartphone en bezocht de website van freya, om te zien wat de uitgerekende datum zou zijn. 11 januari 2013. De rillingen liepen over mijn lijf. Dit kon niet waar zijn. De volgende ochtend vertelde ik dit aan mijn man. 11 januari 2013 is de datum dat ik 5 jaar geleden de pil weggooide en dus de datum dat wij graag een gezin wilde starten.
Manlief antwoordde met het feit dat de testdatum ook iets was om kippenvel van te krijgen. 6 mei is namelijk de sterfdatum van zijn broer, 16 jaar geleden. Geen moment heb ik hierbij stil gestaan. Elk jaar komen die data weer terug en nu had ik daar niet aan had gedacht, voelde ik mij daar schuldig over. De spanning van de wachtbekken had mij dat gewoon niet doen beseffen. Hoe is dit mogelijk, die data. Twee data die naast je huwelijksdatum (en andere zeer bijzondere dagen) ook in je geheugen gegrift staan. Dit kon geen toeval zijn en ik liet mij meeslepen en ging grenzen voorbij. Iets wat ik niet eerder deed. Dit moest gewoon zo zijn en ik wist zeker dat ik een tweede streep zou gaan zien op de zwangerschapstest van 6 mei. We zouden er dan direct mee naar het graf gaan van mijn mans broer en wilden de positieve test daar dan onder wat grond neerleggen. Zijn broer zou in mijn ogen de beschermengel zijn van Jut en Jul. Dit zo positieve gevoel kon niemand mij meer afpakken.

De testdatum was daar.
Eerste plasje, vijf minuten wachten en je hele positieve denken zou ik duigen vallen overeind blijven. In mijn geval stortte de kaartenhuis volledig in elkaar. Een dikke vette negatieve test. Juist op deze dag... Waarom op deze dag? De tranen waren niet meer te stoppen. De hele dag huilen vulde voor mijn gevoel een gigantisch meer. Vanaf dat moment was ik klaar met mijn naïviteit, denken en hopen. Ik wilde me niet meer vasthouden aan speciale dat, want ik begin te overdrijven. Toch kwam ik altijd wel uit op een datum. Was het niet op een verjaardag of een diploma dat ik op die datum behaalde, dan was het wel weer iets bijzonders zoals hierboven beschreven.

De daarop volgende terugplaatsing is het me gelukt er niet mee bezig te zijn. Niet gekeken naar de uitgerekende datum of andere speciale data. Het bracht me rust en ik kon relativeren.
Ook de wachtweken waren zwaar en achteraf denkend net zo zwaar, dus hoop hebben bij al die data destijds, maakte het echt niet dragelijker. Ook deze terugplaatsing eindigde uiteindelijk met een negatieve zwangerschapstest. En ook nu weer met een tranendal, maar ik merkte wel dat ik sneller opkrabbelde.

Ik heb data gedag gezegd, evenals mijn naïviteit. Ook bij de laatste pogingen wil ik dit gevoel vasthouden en de realiteit tegemoet gaan. Hopelijk eindigt het met een mooie lach, maar ik weet ook dat het kan eindigen met nog meer tranen. De hoop op een spontane zwangerschap heb ik niet meer en wil ik eigenlijk ook niet meer hebben. Ik wil weten waar ik aan toe ben en dat is dan ook nog de enigste vraag die ik heb. Komt er een datum in mijn geheugen bij vol geluk of komt er een datum bij die jaarlijks verdriet doet terugkeren? Ooit zal deze vraag worden beantwoord, maar de vraag is wanneer...

Zwangerschap onder lotgenoten

Dit is 1 van mij 3 verhalen die ik ingestuurd had naar Freya en die ook daadwerkelijk is geplaatst in het magazine.

Toen mijn man en ik in de zomer van 2009 naar een gynaecoloog werden doorverwezen, omdat een natuurlijke zwangerschap er bij ons niet in zat, begon ik meer op fora te lezen. Er startte een groepje met ieder zijn eigen verhaal. Alleenstaand met een kinderwens, graag nog een tweede of een derde, een eerste kindje, KID- behandelingen en mijn onderzoeksfase. We konden het online erg goed vinden en hielden elkaar op de hoogte. De eerste zwangeren kondigden zich aan en ik kon hier makkelijk mee omgaan. Ik was blij voor hen dat hen een behandeltraject bespaard was gebleven. We hielden een bij waarin we meetelden tijdens de zwangerschap van de een, maar ook in de cyclus van een ander.

Op het moment dat iemand bevallen was bleven ze mekkerden en maakten we onder de banner een nieuwe banner met foto's van de kleine, de leeftijd etc. Ik vond dit heerlijk om te doen.
Het lijstje met niet-zwangeren slonk al snel en voor ik het wist stond ik in 2010/2011 helemaal alleen bovenaan..

We grapten hier wel eens over, maar op dat moment deed het me niet zoveel. Pas op het moment dat de mama's zwanger werden van de volgende, of alweer bevallen waren, begon het pijn te doen. Tussen alle baby- en peuterverhalen door, stond ik alleen met mijn verhaal. "Het is weer niet gelukt", "doorverwezen voor icsi", etc.

Er brak een moment aan dat het fout liep op het forum. Een paar mensen waren tijden inactief gezet en het groepje werd verplaatst van 'zwanger worden meiden' naar 'mama zijn'. Dit was een pijnlijk moment voor mij. Niet alleen omdat het groepje uit elkaar viel door de blokkades, ook vond ik het zeer vervelend op 'mama zijn' voordat ik mijn bericht kon plaatsen. Een lieve medegebruiker van het forum, waar ik tot op de dag van vandaag nog contact mee heb, opende een Hyves pagina. We konden weer wat meer kletsen, maar het was niet meer zoals voorheen. Ik had het over hormonen spuiten, bloed prikken, echo's etc. en zij hadden het over poepluiers, eerste stapjes en dergelijke. Ik besloot uit de groep te stappen. Ik kon mijn spreekwoordelijke 'ei' er niet meer in kwijt en voelde me door velen niet gehoord. Ik nam afscheid en helaas is daar nooit echt op gereageerd.

Vanaf dat moment was ik er klaar mee, ik wilde niet langer mijn leed delen met andere, maar toch kriebelde het. Ik had onlangs Twitter ontdekt en vanaf het moment dat ik ICSI in mijn profiel plaatste kwam ik lotgenoten tegen. Richting mijn derde ICSI-poging maakte ik een privé account aan, 'icsigirl', en leerde zo nog meer lotgenoten kennen. Allemaal meiden en mannen die in een medische mallemolen zitten, IUI/IVF/ICSI of wat dan ook.
Doordat ik heel hun traject kan meelezen tot aan het moment van hun test kan ik het wel uitgillen als ze twitteren dat ze positief hebben getest. Natuurlijk steekt het op dat moment even, want ik wil zo graag diegene zijn die dit mag twitteren, maar omdat ik intens meelees en meeleef kan ik wel blij zijn voor deze persoon. Hun gebrabbel over het kind dat de eerste schopjes maakt in de buik, de eerste echo of wat dan ook, is voor mij vele malen anders dan bij een gewone zwangerschap.

En begrijp me niet verkeerd, voor iedereen die op de natuurlijke manier zwanger raakt ben ik oprecht blij dat het bespaard blijft wat ons niet bespaard is gebleven. Het voelt alleen anders bij lotgenoten, omdat iets wat zo ver weg leek ineens zo tastbaar wordt. Hun verhalen helpen me positief te blijven en hoop te houden.

Magazine Uitgerekend Jij! Nu te bestellen

Het is zover!!!! Het magazine Uitgerekend Jij! wordt gedrukt en is vanaf nu vooraf te bestellen via de webwinkel van Uitgerekend Jij!

Het magazine is gratis excl. verzendkosten.

Uitgerekend Jij - Magazine over vruchtbaarheidsproblemen wordt begin mei gratis verspreid via ruim 90 fertiliteitsklinieken en -afdelingen. Wil je zeker zijn van een exemplaar? Of kom je niet in de kliniek? Dan kun je Uitgerekend Jij gratis bestellen in de webwinkel. Je betaalt alleen verzend- en administratiekosten.
Je kunt ook 5 of 10 euro voor het magazine betalen. Alle journalisten en fotografen hebben belangeloos aan dit project meegewerkt. Als je ervoor kiest om het magazine te betalen, gaat dat bedrag in de 'spaarpot' voor een bedankje aan deze (geweldige!) mensen.

BESTEL HIER!

5 jaar 11-01-2008/11-01-2013

11-01-2008 is de datum waarop onze droom onze wens werd en onze wens onze droom.

We wilden heel graag samen een gezinnetje gaan starten samen en gooiden die datum de pil met een grote glimlach in de vuilnisbak.
Weg ermee!

We zouden wel zien waar het schip strande en hadden geduld.

Helaas werd onze droom en wens een grote nachtmerrie.
Mijn man bleek verminderd vruchtbaar ze zijn en dus waren we samen verminder vruchtbaar en vielen we in de groep ongewenst kinderloos.

Het hele medische traject was 1 grote abracadabra voor ons.
De dag vandaag zou ik zo gynaecoloog kunnen worden bij wijze van spreken.

We zijn 5 jaar verder waarin voor me gevoel hebben ze liters bloed van meafgenomen, een kijkoperatie heeft plaats gevonden, 5 iui behandelingen hebben plaats gevonden waarvan er 1 gecanceld werd, er twee iui behandelingen in het begin gestaakt werd omdat ze me eisprong hebben gemist, ik me door de verpleegsters in me bil heb laten prikken vol hormoon rotzooi en ik mezelf heb leren prikken, ik zelf 3 naaldencontainers vol in me lijf gestoken heb, meer dan 300 mutsenbolen heb ingebracht, allerlei verschillende pillen heb geslikt, 3 puncties heb ondergaan, totaal 30 follikels heb laten rijpen, 13 bevruchtingen hebben plaatsgevonden, 3 x zwanger heb mogen zijn maar ook 3x een miskraam heb moeten mee maken.
Niet te vergeten de liters tranen die over onze wangen gerold hebben en de vele teleurstellingen die we hebben moeten verwerken en nog steeds verwerken.
We hebben nog 2 cryo's op dit moment en ergens in dit jaar of volgend jaar zullen die 1 voor 1 geplaatst gaan worden.

Tot de dag van vandaag heeft deze hele opsom lijst niet mogen baten en vallen wij nog altijd onder het kopje ongewenste kinderloosheid.
5 lange jaren van hoop zijn gekeerd tot negativiteit waarin we geen hoop meer hebben en steeds meer bezig zijn met afsluiten.
Het verwerken van onze droom en onze wens.
Een leven die we hoogstwaarschijnlijk met zijn tweeen verder zullen voortzetten.

In mijn leven had ik een vlinder zo lief en klein.
Die vlinder was mooi zo kwetsbaar en van mijn.
Toen kwam de dag dat het voor jou was gedaan.
Je bent weg gefladdert, weg uit mijn bestaan.
Ze hebben mij toen van mijn vlinder beroofd.
Je fladdert nog elke dag door mijn hoofd.
Je fladdert nog steeds door mijn dagelijkse bestaan.
Of ik nu hier ben of zelfs ergens op de maan.
Altijd zal ik aan je denken en je liefde missen.
Nooit zal ik dat gefladder in mij gaan wissen.
Dat gefladder zit voor eeuwig vast in mijn hart.
Ook al maakte jij elders een nieuwe start.
Van dat gefladder in mijn hoofd heb ik geen hinder.
Nee lieve wens, jij blijft voor altijd mijn vlinder.
(Auteur Rina)

waarom ik wil dat uitgerekend jij er komt.

Waarom wil ik dat het magazine Uitgerekend jij! er komt.

De meeste zullen gelijk roepen: Omdat ik 1 van die 5 stellen bent die te maken heeft met ongewenste kinderloosheid?
Tuurlijk speelt dat voor een groot deel mee, maar dat is absoluut niet hoofdreden nummer 1.

Ik wil graag dat dit magazine er komt omdat:

- Ongewenste kinderloosheid een te groot taboe is
Doordat dit magazine gratis is zal dit blad door nog meer mensen te lezen zijn. Zij kunnen lezen hoe het is om ongewenst kinderloos te zijn of hoe het traject is. Een grote leer voor velen dat het niks is om je voor te schamen. Je kiest er niet voor je he overkomt je.

- Stellen/mannen/vrouwen helpen
Toen ik 5 jaar geleden met de pil stopte en kort daarna in de medische molen belanden hadik totaal niks om aan vast te houden. Informatie vond ik mondjes maat en iedereen zweeg erover. Ik kon geen magazine vinden waarin ik herkenbaarheid kon vinden. Die stellen, mannen en vrouwen die aan t begin staan of graag herkenning willen lezen wil ik graag mijn ervaring in het missen van alles qua informatie en herkenning besparen. Niemand hoort te tasten in het donker naar iets dat er niet is en zet me dan ook extra in voor hun.

- Delen met familie en vrienden
In het traject of vooraanstaand van het traject weet je niet hoe je je familie en vrienden, wie wel of wie niet hierover inlicht. Je kan de juiste woorden niet vinden of niet de juiste uitleg. Dit blad dooreven aan 1 van je dierbaren maakt het zoveel makkelijker. Het is een verlenging van jou verhaal die je doet met allerlei verschillende lotenoten in verschillende situaties die er verschillend mee omgaan.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Weg met die taboe en weg met op zoek naar erkenning en herkenning. Wat mensen ook denken over het traject er zal gelezen kunnen worden hoe de vork in de steel hangt.

Ongewenst kinderloos zijn is gewoon grof gezegt kut en we worden al te lang in een blokje gepropt. Ook wij zijn mensen die iets willen hebben om aan vast te houden en te kunnen delen me anderen en het blad Uiterekend jij! kan daarvoor zorgen. Juist voor die mannen en vrouwen die het zo verdienen.

Helpen jullie dit magazine realiteit te worden. De verhalen zijn er al en de foto's zijn al geschoten het enigste wat er voor nodig is is geld. Geld om het te laten drukken.
Wil je graag mee helpen? Dan kan dat via meerdere kanalen. Je kan doneren via www.uitgerekendjij.nl maar ook kan je een gedoneerd product kopen in de webwinkel van www.decembersteun.nl
De gehele opbrengst van de producten zal gaan naar Uitgerekend jij!

En deel dit artikel vooral verder. Bekendheid is hart nodig om zo nog meer mensen er kennis mee te laten maken. Of je nou wel of geen vervulde kinderwens hebt, steun deze groep mensen en laat hun dit magazine vastpakken.

Brief aan dierbaren

Onlangs waren manlief en ik ik gesprek over onze ongewenste kinderloosheid. Hij googelde wat en kwam toen op de website van deverdwaaldeooievaar.be terecht. Hier kwamen wij deze onderstaande brief tegen. Manlief las de brief voor en de tranen die rolde over mijn wangen. Waarom? De jaren dat je in het vruchtbaarheidstraject zit ben je op zoek naar een manier om je naasten (familie, vrienden, kennissen, collega's) uit te leggen wat dit traject met je doet. Je wilt uitleggen wat onze vruchtbaarheidsbehandelingen met ons doen, hoe we ons voelen en waar we behoefte aan hebben. Nergens kon de juiste en exacte woorden vinden om het ze uit te leggen. En nu Met nog maar 2 embryo's te gaan vinden wij deze brief.
Inmiddels weten onze naaste wat het met ons doet, of ze weten hoe met ons om te gaan daar zijn we nog niet zo zeker van. Deze brief kan hun daarbij helpen en zo is uitleg niet meer nodig.

De voornaamste reden waarom ik heb op mijn blog zet is voor alle andere stellen en bammers die opzoek zijn naar de juiste woorden om uit te leggen wat het met ze doet en waar ze behoefte aan hebben. Velen zullen nu op google rond struinen op zoek naar die woorden die ik destijds ook zocht en wellicht vinden ze die niet, ookal staat het dus wel op het internet.
Ik hoop dat dit hun helpt!!

Brief aan dierbaren

Ik wil mijn gevoelens over mijn ongewenste kinderloosheid met je delen, want ik wil graag dat je mijn strijd begrijpt. Ik weet dat het moeilijk is om te begrijpen wat ongewenste kinderloosheid nu werkelijk betekent, er zijn momenten waarop ik het zelf ook niet begrijp.
Deze strijd heeft intense en ongewone gevoelens bij mij losgewoeld en ik ben soms bang dat mijn reacties hierover door jou verkeerd begrepen worden. Ik hoop dat mijn vermogen om dit te dragen en jou vermogen om dit te begrijpen zullen toenemen omdat ik mijn gevoelens met je deel. Ik wil graag dat je me begrijpt.
Jij zult me misschien zien als: geobsedeerd, humeurig, depressief, jaloers, te serieus, onaangenaam, agressief, vijandig en cynisch. Dit zijn geen bewonderenswaardige karaktertrekken, geen wonder dat je mijn ongewenste kinderloosheid moeilijk te begrijpen vindt. Ik beschrijf mezelf liever als: verward, bang, gerioleerd en alleen, schuldig en beschaamd, boos, verdrietig, moedeloos en van streek.
Ongewenste kinderloosheid maakt dat ik me verward voel omdat ik jaren de pil genomen heb om een zwangerschap te voorkomen en nu voelt het ironisch dat ik dat gedaan heb. Ik voel me verward omdat ik dat dat ik maar beter, langer, toegewijder, slimmer aan alle vruchtbaarheidsbehandelingen zou deelnemen, ik wel zwanger zou raken. Niet bleek minder waar. Ongewenste kinderloosheid maakt me bang.
Ongewenst kinderloos zijn zit vol onzekerheden en ik heb toch definitieve antwoord op mijn vragen nodig. Hoelang duurt mijn verdriet? Wat moet ik met mijn leven als ik geen moeder word? Hoelang moet deze vernedering nog duren? Hoeveel pijn moet ik nog verdragen? Waarom kan mijn lijf niet doen wat ik wil? Waarom doet het zoveel pijn? Ik ben bang voor mijn emoties, bang voor mijn onbetrouwbare lijf en bang voor mijn toekomst.
Door ongewenste kinderloosheid voel ik me geïsoleerd en alleen. Overal word ik herinnerd aan baby's. Het lijkt wel of ik de enige ben die aan deze onzichtbare vloek lijdt. Ik neem afstand van mensen met kinderen, omdat het pijn doet met hen te communiceren. Niemand weet hoe afschuwelijk mijn verdriet is. Alhoewel ik normaal verstandig kan denken, ben ik nu achterdochtig. Verlies ik mijn vermogen te relativeren? Ik voel me zo alleen en ik vraag me af of ik dit zal overleven. Ik voel me schuldig en beschaamd door mijn ongewenste kinderloosheid.
Het onvruchtbaar zijn vernietigt mijn zelfvertrouwen en het voelt alsof ik faal. Waarom word ik gestraft? Wat heb ik gedaan dat ik dit verdien? Ben ik het niet waard om een kind te hebben? Is dit het eind van mijn familielijn, is dit het eind van mijn bestaan? Zal mijn familie zich voor mij schamen? Het is gemakkelijk je zelfvertrouwen te verliezen en je beschaamt te voelen.
Ongewenste kinderloosheid maakt me boos. Alles maakt me boos, en ik weet dat ik mijn boosheid bij de verkeerde mensen neerleg. Ik ben boos op mijn lijf, omdat het me in de steek laat, ondanks dat ik altijd goed voor mijn lijf heb gezorgd. Ik ben boos op anderen, omdat zij wel kinderen hebben en ooit opa en oma zullen worden. Eigenlijk ben ik boos op iedereen. Iedereen heeft wel een simpele oplossing voor mijn probleem. Iedereen denkt zo veel te weten over ongewenste kinderloosheid. Iedereen zegt te veel en luistert te weinig.
Ik voel me verdrietig en moedeloos door mijn ongewenste kinderloosheid. Ik heb mijn toekomst verloren, en niemand kent intensie van mijn verdriet. Ongewenste kinderloosheid ontneemt me m'n energie. Ik heb nog nooit zo veel en zo gemakkelijk gehuild. Ik ben verdrietig omdat mijn kinderloosheid me dwingt om egoïstisch te zijn. Ik ben verdrietig omdat ik veel vriendschappen en contacten met andere heb verloren omdat deze strijd zoveel energie van mij vergt. Vrienden met kinderen prefereren het gezelschap van andere mensen met kinderen. Ik ben omringd met baby's, vrouwen die in verwachting zijn, kinderspeelplaatsen, geboortekaartjes, verhalen over bevallingen, kraamvisites, kinderfilms, kinderverjaardagen en meer waar ik geen zin in heb om mee geconfronteerd te worden.
Ik voel me verdrietig en moedeloos. Mijn kinderloosheid maakt me wankel. Mijn leven staat in de wachtstand. Beslissingen nemen over mijn leven lijkt onmogelijk. Hoe meer ik worstel met het kinderloos zijn, hoe minder controle ik er over lijk te hebben. Deze worsteling kent helaas geen termijn en lijkt zonder einde te zijn. Ik wankel omdat ik duidelijke, gemakkelijke antwoorden op mijn vragen vind.
Soms voel ik de paniek wegglijden en leer ik stukje bij beetje met kinderloosheid om te gaan. Ik leer te luisteren naar mezelf en ik leer assertief te vragen wat ik nodig heb, in plaats van agressief te zijn. Ik probeer meer te zijn dan een kinderloos mens, door al worstelend het plezier in het leven weer terug te vinden. Dat valt soms niet mee. Jij kunt me helpen. Ik weet dat je om me heeft en ik weet dat kinderloosheid onze relatie beïnvloedt  Jij hebt verdriet omdat ik verdriet heb, wat mijn pijn doet, doet jou ook pijn. Ik geloof dat we elkaar kunnen helpen, want samen zijn we sterk. Misschien kunnen de onderstaande hints jou helpen mijn ongewenste kinderloosheid te begrijpen.

* Je hoeft alleen maar naar me te luisteren. Laat me weten dat ik met mijn verhaal bij je terecht kan. Doordat ik over mijn verdriet kan praten, worden dingen duidelijk voor me. Ik krijg inzicht in mijn eigen verdriet. Praten is voor mij moeilijk als ik voel jij eigenlijk geen tijd hebt om te luisteren. Dus zeg het me als je geen tijd hebt.
* Vertel me geen succesverhalen van andere paren die te kampen hadden met ongewenste kinderloosheid en hoe gemakkelijk hun probleem was opgelost. Ieder geval is weer anders en je helpt me er beslist niet mee.
* Geef me geen advies, maar stel me belangstellende vragen. Vertel me dat je in vertrouwen naar mijn verhaal zult luisteren, zo win je ook mijn vertrouwen. Ik heb je steun nodig.
* Voel je niet ongemakkelijk in mijn aanwezigheid. Door te praten over ongewenste kinderloosheid kun je je ongemakkelijk gaan voelen. Ben je bang de verkeerde dingen te zeggen? Vertel me als je bang bent dat je me zult kwetsen met wat je zegt.
* Vraag me of ik over mijn verdriet wil praten. Soms wil ik er namelijk helemaal niet over praten en op andere momenten lijkt het wel of ik niet kan stoppen met vertellen over mijn verdriet. Door te vragen laat je ook weten dat je nog steeds met me meeleeft.
* Blijf correct in je opmerkingen. Ik maak wel eens grapjes over ongewenst kinderloos zijn, dat is een manier om met dit verdriet om te gaan. Maar het is absoluut niet grappig als anderen hierover grapjes maken. Kwets me niet door opmerkingen te maken als: "Weet je wel hoe je "het" moet doen?" Bagatelliseer mijn strijd niet door te zeggen: "Neem maar een van mijn kinderen." Ook help je me niet als je zegt: "Je weet maar nooit, geluk zit in een klein hoekje."
* Dwing me niet op kraamvisite te gaan als ik dat niet wil. Verzwijg geen zwangerschappen van jezelf of van anderen voor mij. Ook al word ik verdrietig als je me dit vertelt, het maakt verdrietiger als je het verzwijgt.
*Ik wil graag dat je goed geïnformeerd bent over ongewenste kinderloosheid. Laat niemand je wijs maken dat het verdriet van ongewenst kinderloos zijn wel over gaat als een kind adopteert of dat je vanzelf zwanger raakt als je er maar niet zo veel mee bezig bent.
* Zeg nooit dat het gods wilt is, dat ik geen kinderen heb. Bekritiseer niet mijn keuzes, of hoe ik mijn leven invul. Wees er van verzekerd dat ik zelf meer dan voldoende informatie heb verzameld om de keuzes te kunnen maken die ik heb gemaakt.
* Wees geduldig. Onthoud dat ongewenste kinderloosheid een rouwproces is. Het heeft tijd nodig, veel tijd. Er zijn geen garanties, geen juiste antwoorden, geen handige gereedschapjes, over hoe te rouwen. Elk rouwt op zijn z'n eigen manier.
* Mijn behoeftes kunnen wisselen. Terwijl ik gisteren privacy nodig had, kan het zijn dat ik vandaag jou steun zeer nodig heb. Jij hebt ook emoties over ongewenste kinderloosheid en ik ook. Sta me toe boos, verdrietig, blij of hoopvol te zijn, Bagatelliseer mijn emoties niet, geef me de ruimte om deze emoties te voelen, en geef me tijd.
* Moedig me aan om mijn gevoel voor humor te gebruiken. Wijs me op dingen waar ik blij van word. Herinner me eraan dat ik meer ben dan een onvruchtbaar mens. Help door jouw kracht met mij te delen. Weet dat mijn verdriet over mijn ongewenste kinderloosheid nooit helemaal over zal zijn, omdat het mijn hele leven heeft beïnvloed. Ik word nooit meer de persoon die ik was, door de strijd die ik heb gevoerd.

Dank je wel dat je deze reis met me wilt maken, door je begrip te tonen.

Auteur onbekend

Vruchtbaarheidsbehandeling en werk

Enige tijd geleden heb ik een artikel ingestuurd naar freya.
Lange tijd heb ik gewacht met het plaatsen van dit artikel omdat ik zeker wilde zijn dat iedereen hem gelezen had in het magazine of een lidmaatschap had gestart om het alsnog te ontvangen en naast mijn verhaal alle andere verhalen te lezen.
Nu wil ik dus alsnog mijn eigen geschreven artikel hier plaatsen en hopelijk worden er ook zo meer mensen nieuwsgierig naar de verhalen die ieder kwartaal in hun magazine staat en zo geen verhaal meer kan missen.
Daarnaast steunen jullie freya ook nog enorm met het lidmaatschap.

Vruchtbaarheidsbehandelingen en werk

Toen ik in 2012 een vacature zag staan via een uitzendbureau heb ik direct gereageerd en een dag later mocht ik al op gesprek komen.
De persoon met wie ik dit gesprek had, kwam al direct heel sociaal op me over en stelde me op mijn gemak.
Aan het eind van het gesprek vroeg ze of er nog privékwesties waren waar rekening mee gehouden diende te worden.
Ik zat op dat moment al in de medische mallemolen en in de wachtweken van mijn tweede IUI.
In eerste instantie had ik thuis met manlief besproken dat we dit zouden verzwijgen, maar ergens zei mijn gevoel me dat ik hier wel open oer kon zijn.
Ik vertelde haar in het kort over het fertiliteitstraject en wat het inhield. Ze reageerde heel gewoon en vertelde me dat ik net als ieder ander recht hebt op een kind en dat dit bedrijf hierin geen onderscheid zou maken.
Ik kreeg de baan dan ook ter plaatste aangeboden.

Nog geen week later begon ik daar.
Helaas was de tweede IUI mislukt.
Omdat dit een 'verse' baan was, wilde ik me voor 100% inzetten en lastten we een rustpauze in.
Zo'n drie maanden daarna startten we weer en samen met mijn contactpersoon ben ik naar mijn werkgever gestapt om afspraken te maken.
Ik zou indien nodig diensten proberen te ruilen en als dat niet mogelijk was, zouden ze mijn diensten verschuiven of kon ik gewoon vrij nemen.
Dit is tot aan de laatste IUI perfect verlopen en mijn werkgever leefde enorm mee.

Toen ik daar ongeveer een half jaar werkte kreeg ik te horen dat we werden doorverwezen voor een IVF-traject.
Ik was overdonderd en wist dat nit nog meer van mij vergen, en dat ik nog vaker de binnenkant van een ziekenhuis zou zien.
Toen de eerste behandeling daar was en de punctie in zicht kwam, werd alles netjes geregeld en kon ik de dagen voor, van en na de punctie vrij krijgen. Bij teveel pijn mocht ik kiezen tussen ziekmelding of vrije dagen. Helaas ben ik tijdens mijn werkperiode niet zwanger geraakt, maar ze zijn er altijd voor me geweest en werd het onmogelijke mogelijk gemaakt. Nadat ik 1 1/2 jaar had gewerkt werd mijn contract om financiele redenen beeindigd en met veel spijt moesten ze me laten gaan. Na drie maanden nam de drukte op het werk toe en werd ik gebeld of ik terug wilde komen, met een jaarcontract. Ik vermelde mijn werkgever direct dat ik ondertussen wel was gestart met een tweede behandeling. Hij vroeg of zij daar last van zouden hebben. Ik schrok nogal van deze vraag, aangezien ze voorheen wisten waar ik mee bezig was en ze daar niet tot nauwlijks last van hadden gehad. Na twee maanden in dienst kwam mijn tweede punctie, met als gevolg lichte overstimulatie. Ik moest langer thuis blijven, twee weken voor de feestdagen, en daar waren ze niet content mee. Ik legde ze uit dat ik er niets aan kon doen en dat, als ik wel zou komen werken, ik het risico zou lopen meer overstimulatie te krijgen door te weinig rust, en ik nog verder van huis zou zijn. Dit werd uiteindelijk begrepen en toen na een week alle kwaaltjes (zoals ik ze ben gaan noemen) verdwenen waren, ging ik weer werken. Met kerst kwam ik erachter dat ik zwanger was van de behandeling, maar hield het stil. Helaas begon ik drie dagen daarna op mijn werk te bloeden, een uur voor einde van mijn dienst. Ik raakte in paniek. Zonder problemen mocht ik naar huis en tot rust komen. Eenmaal thuis belde ik mijn werkgever dat ik de volgende dag vrij wilde, omdat ik in paniek was (wat ook duidelijk te horen was, al snikkend aan de telefoon). De opmerking die ik toen kreeg deed mijn beeld van het bedrijf geheel veranderen. Er werd me verteld dat dit niet kon, omdat het een drukke periode was en ik werk en prive maar gescheiden moest zien te houden. Ik heb toen gemeld dat ik absoluut niet kon komen en heb me ziek gemeld. Ik was in alle staten. Ik had niet alleen het verdriet van het verlies maar ook de enorme boosheid over hoe makkelijk en nonchalant zij wilde dat ik dit van elkaar zou scheiden. Zo'n twee maanden daarna heb ik besloten mijn contract te beeindigen en voor mijn kinderwens te vechten, zonder opmerkingen of stress. Op dit moment ben ik een maand werkloos en gestart met de derde en laatste behandeling. Dit had ik veel eerder moeten doen, want er heerst rust in mijn hele lichaam en ik kan genieten (hoe raar dat ook klinkt) van elke stap die nu wordt gezet, omdat nu elke stap de laatste voor ons kan zijn. Ik heb er dan ook bewust voor gekozen nu niet op zoek te gaan naar ander werk, maar eerst dit af te maken. Weinig werkgevers werken mee in dit soort trajecten en al helemaal niet als je het tijdens je sollicitatie vermeldt. Ik kan het niet verbergen omdat het veel verlof eist en ik er zelf erg open en sociaal over ben. Dus eerst hoop ik onze kinderwens te kunnen vervullen, want werken kan ik nog tot mijn 67e.

Vindbaarheid

Elke dag neem ik een kijkje op mijn blogs en verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht al ik zie hoeveel mensen mijn blog vinden.
Uiteraard veel lotgenootjes via twitter lezen mijn blogs, maar daarnaast wordt de blog goed gevonden.
De tags werpen hun vruchten af en hopelijk vinden de mensen de antwoorden die ze zoeken.
Misschien zijn ze wel blij om eens niet alles positief te lezen en eens iets negatiefs te lezen of precies anders om.

Ik herken mezelf in de mensen die googelen en op zoek zijn naar antwoorden bij iets nieuws of bij een gevoel of iets dergelijks.
Hoe mooi is het dan wel niet dat tags in het leven zijn geroepen om zo je mede lotgenoten te helpen en te hopen dat wellicht hier een antwoord te vinden is.

Mocht je contact willen om te kletsen, schreeuwen, schelden of vragen stel ze gerust.
Je kan me vinden op twitter onder de naam: Icsigirl
heb je dat niet laat gerust een berichtje achter met een vraag en ik beantwoord hem.