Kinderwensbloggers

Melany Brunings is 44 jaar en oprichster van de facebookpagina "Kinderwensbloggers".
Ze omschrijft zichzelf als een zzp-er die blogt en studeert maar vindt zichzelf op de 1e plaats een stay at home-mommie. Zij heeft 10 jaar lang, tot haar 42e medische ivf en icsi behandelingen gedaan maar werd uiteindelijk pas (spontaan) zwanger na het lezen van het boek “Innesteling, zwanger worden en blijven” en het volgen van een fertiliteitsprogramma van Rika Lukac. Vlak voor haar 43e verjaardag beviel ze van een kerngezond jongetje.

Ik vroeg aan haar of zij voor mijn blog wilde vertellen waarom ze kinderwensbloggers heeft opgericht en welk doel ze daarmee wilde behalen. Daarnaast leest u enkele motivaties van andere kinderwegbloggers waarom hun bloggen en wat hun doel daarbij is.

 

Waarom Kinderwensbloggers?

Ten eerste! Zonder de bloggers die zich hebben aangemeld was het niet mogelijk geweest om Kinderwensbloggers op te richten. De meeste zijn gelukkig in de omstandigheid dat ze vrij uit kunnen spreken en ik ben ze dankbaar dat ze dat doen.

Ik heb aldoor de behoefte gehad mijn ervaringen over het vervullen van mijn kinderwens te delen, dat deed ik met familie en vrienden waar ik wel steun maar niet altijd begrip vond. Logisch natuurlijk want het is ingewikkeld en onbekend voor welke problemen je dan komt te staan. Toen mijn wens vervuld werd, op een voor velen onbekende manier, veranderde de behoefte van het delen van ervaringen naar het delen van mijn kennis. Ik begon een facebookgroep die al snel net zoveel leden telde als Freya. Veel dames, vooral degene die “uitbehandeld” leken heb ik uitgenodigd. Bijna alle leden stelden dezelfde vragen; “Is het een besloten groep? Is het zichtbaar dat ik lid ben? Kan iedereen meelezen? De groep heet “Innesteling, zwanger worden en blijven” en het is een besloten groep. Ik weet zeker dat als ik de groep “Aardappel” had genoemd dat we 2 x zo veel leden hadden want veel leden willen niet dat hun omgeving het weet. Ze zijn bang emotioneel of zakelijk afgerekend te worden. Dat raakte me en binnen 24 uur heb ik de groep “Kinderwensbloggers” opgericht want het hebben van een vruchtbaarheidsprobleem is al erg genoeg en je hebt echt alle steun en begrip die je krijgen kunt nodig omdat je er overal, de hele dag en de rest van je leven mee geconfronteerd wordt. Vooral als het jaren duurt voor je wens vervuld wordt of als je wens helemaal niet vervuld wordt. Die laatste groep hoor je niet, ze verdwijnen vaak in stilte. En als dat je keus is, is dat prima maar wat zou het fijn zijn als zij op rotdagen gewoon kunnen spreken over een gemis. Uit ervaring weet ik dat er vrouwen zijn die zeker tot hun 50e nog hoop hebben, de oudste lotgenoot die ik ken is 96 jaar. Dat lijkt onrealistisch om nog hoop te hebben als je over de 42 (magische grens voor de artsen) maar ik ben zelf een oudere moeder, mijn zoon is nog maar 1,5 en ik ben 44 en over 2 weken mag ik weer testen of ik zwanger ben. Dit 2e kindje wordt dan net voor mijn 46 geboren en is op de natuurlijke manier verwekt, net als de 1e. Ik ken veel vrouwen die net voor hun 46e nog even 3 (ivf-)kindjes op de wereld zetten. Het vervullen van een kinderwens die op zich laat wachten kent op veel vlakken een taboe. Ook op het hebben van een kinderwens op die leeftijd hebben mensen een mening, maar als zij weten hoe het zit dan veranderen zij van mening omdat ze een genuanceerder beeld krijgen van een probleem dat zij zelf niet kennen. Dat weet ik zeker.
 

Hoe werkt Kinderwensbloggers?
Iedere lotgenoot die schrijft kan zich aanmelden. Het gaat erom dat alle bloggers op 1 plek te vinden zijn en dat de lezer zelf kiest welke hij leest of volgen gaat. En ik ken niet één verhaal die het zelfde is. De kinderwensblogger heeft vaak een eigen blog en plaatst daar zijn verhaal maar dat doet hij dus ook bij ons! We letten meer op verhaal dan taal, dus als er grammaticale fouten in staan dan moet men daar maar gewoon door heen kijken. Het leven kent nu eenmaal hier en daar een error….
 

Doel
Eén van onze doelen is door middel van het delen van onze blogs te spreken voor lotgenoten die niet kunnen of willen spreken. Zij kunnen op hun beurt degene die belangrijk voor hen zijn verwijzen naar ons, zonder dat zij zelf al te veel in detail hoeven te treden. Verder willen we de taboe doorbreken en dat kan alleen door er gehoor aan te geven en veel in beeld te komen of aan het woord gelaten te worden.
 

Motivaties van enkele Kinderwensbloggers 

Lotje; ”Het van je afschrijven is een vorm van verwerking. Maar ook zoveel makkelijker dan het te moeten vertellen face 2 face. Als je het traject van vruchtbaarheidsbehandelingen binnenstapt krijg je info, heel veel info, je vindt overal genoeg grafieken en statistieken, maar wat ik echt zocht was ervaringen. Gewoon levensechte verhalen, waar ik me aan kon optrekken, of op zijn minste wist dat het een lastig parcours kan worden. Van je afschrijven in een blog, is een poging doen om de taboe te doorbreken. Want niet alleen de mensen rondom ons maken die taboe, maar ook wijzelf ...door er niet open en eerlijk over te zijn”.
 

Puck; “Toen ik deze groep langs zag komen vond ik het erg fijn dat ik mee mocht gaan schrijven. Een tijd geleden ben ik begonnen met mijn blog nadat wij bijna 2 jaar met ongewenste kinderloosheid worstelde. Toen we een doorverwijzing kregen naar de fertiliteitskliniek stonden we voor een keuze: het wel of niet vertellen tegen onze omgeving. Voor ons was het al snel duidelijk dat we onze omgeving ervan op de hoogte wilde brengen. Zo konden ze ons steun bieden wanneer dat nodig was maar konden ze de situatie ook beter begrijpen wanneer we anders reageerde nadat we de zoveelste negatieve test hadden gezien. Na de verwijzing probeerde wij ons zo goed mogelijk voor te bereiden op alles wat er komen ging. We konden bar weinig vinden over de dingen die we echt wilde weten wat wij zeer vervelend vonden. Omdat ik het erg fijn vind om dingen van me af te schrijven ben ik begonnen met het schrijven van een blog, met volledige steun van mijn man. Alles over de dingen die wij meemaken rondom onze reis naar een baby. Ook zijn wij begonnen met een YouTube kanaal. Om dezelfde reden dat ik mijn blog ben begonnen. We hopen vooral mensen te informeren en een kijkje in onze ervaring te geven. Zodat er meer begrip is voor diegene die het meemaken maar ook meer kennis voor diegene de machteloos toe moeten kijken”.
 

Nanda; “Ik ben blogger bij Kinderwensbloggers om vruchtbaarheidsbehandelingen uit de taboesfeer te halen. Hoe meer men er over weet en praat, hoe meer wederzijds begrip er is. Ik merk, doordat ik praat over mijn behoeftes, emoties en verlangens, andere dat ook sneller doen, en daardoor komen we sneller tot elkaar. Win-win, ik voel mij beter, vrienden en familie voelen zich beter”.
 

Icsigirl; "Kort geleden heb ik mezelf ook aangemeld bij de facebookpagina van kinderwensbloggers. Ik blog al een hele tijd en haal hier altijd veel voldoening uit. In het begin deed ik het vooral voor mezelf, maar toen ik zag dat de activiteiten op me blog groeide en ik steeds meer e-mails en reacties ontving dat ze het fijn vonden om mijn verhalen te lezen en zich erkent voelde en niet meer alleen, ben ik er meer mee gaan doen. Zo lees ik boeken over ongewenste kinderloosheid waarvoor ik dan een review schrijf, geef ik links naar diverse internetpagina's maar bovenal deel ik mijn gevoelens met als om ongewenste kinderloosheid uit de taboe te trekken. Ik geef mijn lezers een kijkje in mijn leven en daarom blog ik niet altijd alleen maar over mijn wens, maar ook over alles wat er om ons heen gebeurt. Kortom mijn leven waarin mijn ongewenste kinderloosheid een hoofdrol speelt, maar naast die hoofdrol veel meer mee maak."
 


klik hier om naar de facebookpagina te gaan --> “Kinderwensbloggers”.

Klik hier om naar de facebookpagina te gaan --> “Innesteling, zwanger worden en blijven”.

Nu en de toekomst

We zijn inmiddels 2 dagen verder en ik moet zeggen het gaat goed met me.
Even vroeg ik mezelf af of ik niet ziek was gezien er geen waterlanders waren gekomen, haat naar me lijf toe of wat dan ook.
Enigste waar ik op dit moment last van heb is de enometriose, daardoor heb ik veel pijn weer in mijn schouder waardoor ik niet zoveel kan als dat ik zou willen.
Wat ik voorheen altijd had, na elk toiletbezoekje instorten omdat het de menstruatie weer recht in de ogen aankeek en werd geconfronteerd met het feit dat het mislukt is, daar heb ik ook geen last van op dit moment.
Of dit een gevoel is dat hoort dat weet ik niet, maar het is zoals het is.

We hebben natuurlijk sinds 2012 even helemaal niks meer gedaan omtrent zwanger raken.
En ik denk dat ik al een groot deel heb gerouwd en aan het idee van ongewenst kinderloos blijven bent gewend.

Hoe wen je daaraan? goeie vraag! kan er geen antwoord op geven.
Wij genieten gewoon van het leven op dit moment, we doen wat we leuk vinden en maken toekomstplannen.
In het begin maakte we eigenlijk alleen maar toekomstplannen waarin een kind meegerekend maar het laatste jaar maken we toekomstplannen waar geen kind is meegerekend.
En ik kan genieten van die toekomstplannen, en als ik eraan denk ben ik net zo gelukkig als de voorgaande toekomstplannen.

Dat neemt niet weg dat als het straks allemaal definitief is, dat ik niet opnieuw in rouw terecht kom en wellicht heelveel zal huilen.
Het slotakkoord is nog niet gespeeld!

Kinderwensbloggers 

Dag 24

Helaas het sprookje mocht niet zo zijn.
Gisteren nog heel even hadden we een sprankje hoop, alleen wat bruin verlies meer niet.
Vannacht klopte de teleurstelling helaas aan de deur, de menstruatie had doorgezet en dus poging mislukt.

Fertiliteitskliniek direct gebeld om door te geven en die vonden het toch wel vroeg en dus ging ze overleggen met de arts.
Het is nipt, 10 dagen en dus mogelijk kregen we als antwoord terug.
Wat had ik anders verwacht, ze kunnen toch niks voor me doen dus geen enkel antwoord zou bevredigend klinken.

Word nu alleen nog terug gebeld door de arts ivm de pil of ik die nu direct weer moet gaan slikken of niet.
Wat er in maart exact besproken is omtrent dat weet ik gewoon even niet meer.
Me gevoel zegt slikken, want ik heb echt geen zin in die pijn, ben er net van af.
We wachten het dus nog even af.

Hoe dan ook.
We hebben nog 1 cryo dus nog 1 kans.
Hebben we hoop? Nee dat niet.
We doen het al 8 jaar samen met de wens maar zonder gezinsuitbreiding en in die 8 jaar hebben we super mooie dingen mee gemaakt en een mooi toekomst opgebouwd.
Hoe groot de wens ook is, met zijn tweeën zijn we ook gelukkig en kunnen we ook genieten, wat de afgelopen jaren lukte zal niet ineens verdwijnen na een definitief antwoord.

Nu even pas op de plaats herstellen en aansterken na alle pijn en dan starten met het eind.

Boek: Verborgen verlangen

Boek: Verborgen verlangen
Geschreven door Drs. Marijke Linssen

Veel boeken las ik al tijdens mijn medische malle molen.
Persoonlijke verhalen en informatie boeken, maar nog nooit een boek als deze.
Toen ik destijds de oproep zag staan op Freya dat ze koppels met een onvervulde kinderwens zochten en het idee achter het boek twijfelde ik geen moment en stuurde een e-mail.

Wat ben ik daar blij om geweest al helemaal toen ik een e-mail terug kreeg voor een afspraak te maken.
Dit vond allemaal plaats ergens in 2012 als ik me goed herinner.

In mei 2015 was het boek klaar om gepubliceerd te worden.

Ik las wat kleine stukjes uit nieuwsgierigheid, maar pas tijdens ons vervolgreis naar onze kinderwens pakte ik het boek bij de hand.

Mijn revieuw:

Wat een super fijn boek, een echt coachingsboek dat in ieder hoofdstuk van je reis naar het vervullen van je kinderwens gelezen kan worden.
Of je nou zoals ons aan het einde van de reis staat en denkt alles te weten of als je nog maar aan het begin staat.
Handvaten om in bepaalde situaties of op bepaalde momenten stevig te blijven staan en goed te kunnen functioneren. (zo voelt het voor mij).
Ook is het erg fijn om ervaringen van ervaringskoppels te lezen en hoe hun behandelingen hebben doorstaan.
Je voelt je zo niet alleen meer al wist je dat al, maar je voelt je gesterkt.
Ook zit er een werkboek in met onderandere oefeningen om de behandelingen fijner te doorstaan.
Kortom een boek die ik echt aanraad en waar ik gewoon niet al te veel van prijs wil geven.

Sta je aan het begin van een traject en wil je onderzoeken of de medische molen echt iets is om in te stappen of sta je in het midden of het einde van het traject, dan raad ik jullie zeer zeker aan om dit boek te bestellen.
Voor elke categorie is dit boek gemaakt en niet alleen voor de vrouw maar ook zeer zeker voor de man.
Bestel hem dus nu via:
http://www.delevenscomponist.nl/

Groen licht

Gisteren mochten we voor de tweede follikelmeting langskomen, een dag eerder dan dat de gynaecoloog in eerste instantie voorstelde.
Maar goed dat ik me gevoel wederom liet spreken.
1 follikel is lekker door gegroeid en heeft een speurt gehad in 48 uur tijd van 12 mm naar 19 mm.
Baarmoederslijmvlies zag er ook perfect uit, 9 mm.

We mochten direct door naar de verpleegkundige waar alles doorgesproken zou worden en waar ik direct pregnyl moest spuiten.

Ze vroeg of ze het moest spuiten, maar 100 naalden verder doe ik het liever zelf haha.
Dat was wel even wennen zeg. Het is alweer 2 jaar geleden dat ik zelf spoot, maar duidelijk zoiets verleer je nooit.

Woensdag zal onze blastocyste ontdooid worden en horen we die ochtend of dat goed gegaan is.
Bij positief bericht horen we ook direct hoe laat we ons die dag nog moeten melden.
Heel spannend allemaal.

Vandaag is dag 0 begonnen!

We zijn nog altijd super positief en vooral relax.
Van zenuwen of nervositeit hebben we weinig last, maar dat zal woensdag wel 180 graden draaien hihi.
Tot die tijd ben ik veels te druk met de pijn in me schouder.
Dit hebben we ook nog besproken bij de verpleegkundige, maar helaas hoort dit erbij.
De pil heeft de endometriose onderdrukt, maar door de pijn is duidelijk dat het wel weer terug is.
Tot aan de terugplaatsing mag ik paracetamol blijven slikken (al werkt dat voor geen meter) en tot een zondag mag ik wat zwaarders.
Daar neem ik gebruik van zodat ik nog iets slaap om zo uitgerust mogelijk te zijn.
Ik laat de pijn in ieder geval geen roet in eten gooien en me humeur veranderen.

Op naar woensdag!!!

We zijn van start

Gisteren 1 augustus was het zover.
Ik werd wakker met kramp in mijn buik, maar me gedachtes gingen niet uit naar dat daar eindelijk me menstruatie zou zijn.

Ik schrok dan ook behoorlijk toen ik naar het kleinste kamertje ging en een oorlogsgebied aantrof.
Al snel kon ik de schrok omzetten naar blijheid.
Eindelijk na bijna een maand wachten was daar mijn menstruatie, dag 1 het het begin van een spannende maand.

Doe vrolijkheid was aan het einde van de middag ver te zoeken.
De pijn was en is nog steeds helser dan hels.
Buikkrampen die gewoon niet uit te leggen zijn als iemand deze pijnen niet kent en die schouder Ow die schouder, ik ben weer in staat om hem eraf te hakken.

Nu bijna 2 jaar na dato kan ik nog altijd niet omgaan met die pijnen, die pijnen waar ik jarenlang mee geleefd had zonder te weten dat endometriose me lichaam in zijn macht had en nu wetende waar de pijn vandaan lukt het me nog steeds niet om met de pijn om te gaan.

Gelukkig kan ik het naar het positieve draaien, het duurt maar een dag of 7 a 8 waarvan de ergste pijn maar een dag of 4 a 5 duurt.

Maandag ga ik in ieder geval de kliniek bellen, een afspraak maken voor de eerste echo op dag 10,11 of 12 en dan hopen dat mijn baarmoederslijmvlies snel dik genoeg en er een terugplaatsing kan gaan plaatsvinden.
Angst dat de embryo niet goed ontdooid heb ik eigenlijk niet gezien dat ons nog niet eerder is overkomen.

Enigste wat ik nog met de arts wil bespreken is het stukje eisprong.
Hij had het erover om dat te gaan doen doormiddel van lh testen, maar ik vind op die manier mijn eisprong timen zo niet fijn dat ik toch liever gebruik maak van pregnyl of een vervangend middel.
Ik weet nu al dat als het lh testen worden ik gek ga worden van de zenuwen en die de overhand gaan krijgen en ik wil net zo positief blijven zoals ik nu ben.

Kort om de maand augustus word voor ons een spannende maand en hopelijk ONZE maand.

Spannende tijden

Bijna 2 jaar zijn verstreken en we zijn er klaar voor.
De laatste pogingen zijn we mee gestart.
Eerst in het zaak om ongesteld te worden.
Dus zaterdag 4 juli heb ik de laatste pil ingenomen in de veronderstelling dat ik snel zou gaan menstrueren.
Helaas werd ik hier in een beetje teleurgesteld want nu meer als een week later is er wat afscheiding geweest waarvan we dachten "ja het zet door" maar was verdwenen voor de zon ging schijnen.

Waar ik niet op voorbereid was, was de pijn die zich direct aankondigde.
De pijn in mijn schouder die er 1,5 jaar niet is geweest kwam direct op visite en overviel me.
Kan er nog altijd niet mee omgaan, maar ik denk maar zo "het is voor een goed doel".

Wachten dus op een menstruatie en dan?
Dan breekt er een spannende tijd aan, gaan we het hoofdstuk afsluiten, maar op welke manier.
De hormonen gieren door mijn lijf, ik denk aan de senarios als het positief uitpakt maar de negatieve krijgen toch wel weer de overhand, erg frustrerend.
Beide is goed, nogmaals we zijn op een punt beland dat we willen weten waar we aan toe zijn, maar als vrouw zijnde speelt het zich toch allemaal af in je hoofd en spelen de hormonen een spelletje met je en dan komt toch weer die hoop de hoek om kijken en lukt het jezelf bijna niet meer om je in te dekken.

Gelukkig heb ik redelijk wat afleiding, niet allemaal positief en gezellig maar het is afleiding.
Mijn schoonmoeder is nog altijd afhankelijk van ons en zal de rest van haar leven zo blijven.
Zo zijn we nog altijd in gevecht met haar huishoudelijke indicatie en zijn we druk bezig met haar financien, maar het aller belangrijkste haar gezond.

De revalidatie is afgerond, morgen hebben we een gesprek maar de dokter klonk al niet direct positief aan de telefoon, en ook zien we zelf wel dat de revalidatie veels te laat is gestart waardoor herstel erg moeilijk was.
Maar het zorgwekkendste op dit moment is toch wel haar snelle gewichtsverlies.
Ze weegt nog maar 58 kilo, waar ze in mei nog 61.8 woog, in januari 71.0 en in november zelfs 76.
Bijna 20 kilo gewichtsverlies in 8 maanden tijd.
Haar bloed in gecontroleerd, niks gevonden, vandaag een thorax gemaakt (morgen pas de uitslag) en haar afspraak bij de vasculaire vervroegd naar aanstaande vrijdag.
We hebben de eetporties groter gemaakt en meer gezonde tussendoortjes gehaald.
Uiteraard hopen we dat het aan het eten ligt en dat ze gewoon te weinig eet, maar dat kunnen we pas concluderen als er medisch van alles en nog wat is uitgesloten.

Voor de rest gaan we proberen ontspanning te zoeken.
Manlief heeft 2 weken vakantie en daar gaan we van genieten tussen de zaken door.
Woensdag mogen we gezellig bij vrienden langskomen in hun vakantiehuisje en blijven we een nachtje slapen, het weekend zijn mijn ouders 30 jaar getrouwd en gaan we met zijn allen barbequen en die week daarop gaan we waarschijnlijk nog een dagje naar de dierentuin, een avondje naar de biosscoop en zijn we aan het kijken of we nog een hotelovernachting kunnen vinden voor ons zelf.
Gewoon leuke dingen om ons gedachte van alles te verzetten.

Ik hou jullie op de hoogte hoe het zal gaan verlopen.

Je hoort er niet meer bij

De maatschappij heeft een plaatje in zijn hoofd waarin iedereen een stuk van zichzelf in ziet.

Ik zag dat stuk ook, alleen kwam dat stuk niet uit.

Als je niet aan dat plaatje voldoet dan hoor je er gewoon niet meer bij in de maatschappij.

Klinkt heel hard maar het is gewoon zo, zo ervaar ik het.

Ik ben een gelukkig huisvrouw die zielsveel van haar man houd en anders om idem dito, maar diep van binnen zijn we verscheurd van verdriet.

Het verdriet dat wij meedragen weet iedereen maar toch voelen we ons zo alleen.

We voldoen niet aan het plaatje wat mensen verwachten te zien, een gezinnetje mist.

Zowel door de maatschappij als door de staat etc etc voelen wij ons genegeerd en aan de kant geduwd.

Het gevoel wat ik voel kan ik niet eens uitleggen, maar voel me gewoon in vele situaties niet meer op mijn gemak.

Het verdriet dat ik dagelijks draag van dat zo gewenste kindje is al ondragelijk maar het gevoel dat anderen mij geven komt daar bovenop.

Het word tijd dat de maatschappij zijn ogen opent en ze niet sluit voor mensen zoals wij.

We mogen dan wel geen gezin stichten van moeder natuur maar we zijn geen monsters.

Praat erover met de mensen die je kent, steun ze en zeg dat niet alleen maar doe dat ook daadwerkelijk.

Wij houden rekening met onze uitingen en verbergen onze gevoelens, maar dat zou niet mogen, wij zouden moeten kunnen zeggen hoe wij ons voelen in situaties zonder oordelen te krijgen.

Ik ben de maatschappij zat dus we staan quite.

Kunnen we nu dan overnieuw beginnen? 

Niet zo lekker

Ik ben een ster in het mezelf voor de gek houden en dat heb ik dan ook dik 3 weken gedaan.

Ik ben zo ontiegelijke energieloos en moe dat ik een dag niet doorkom.

Ik weet waardoor het komt, maar toch hoop ik stiekem dat het door bv een vitamine tekort komt dus heb dan ook vandaag de huisarts bezocht.

Diep van binnen weet ik dat het van de endometriose komt. Het symptoom vermoeidheid komt daarbij het meeste voor en iets waar ik dus al jaren last van heb met momenten met hoge pieken.

Vroeger probeerde ik zoveel mogelijk door te trekken maar me lichaam takelde daar alleen maar meer vanaf.

Ik moet er nu naar luisteren maar komop zeg ik ben een jonge meid van 28 die in de bloei van haar leven hoort te staan en die niet 's middags op bed hoort te liggen om 's avonds nog op haar benen te kunnen staan.

Het heeft ook alles te maken met acceptatie en ja dat stukje is er nog niet.

Daarnaast vandaag me medische dossier besproken met de nieuwe huisarts en dan word ik ook weer terug gebracht bij jaren van ellende en waar ik nog middenin zit.

Dat ik die stomme pil slik als medicatie dat het tegenstrijdig is is iets wat de huisarts zei en hoeveel gelijk ze daar ook in heeft het komt regelrecht me ziel weer binnen.

Gelijk is me weer opnieuw duidelijk dat hoop op een spontane droom inderdaad niet meer mogelijk is.

Dat met de neus op de feiten gedrukt worden is goed en soms nodig, maar ow zo hart.

Stap voor stap moet ik eruit komen en dat komt ook wel maar heeft tijd nodig.

En hiervoor krijg ik niet altijd begrip dat ik nou eenmaal een issue heb maar dat boeit me weinig.

Dit ben ik en ik moet uiteindelijk de eerste zijn die daarmee kan leven.

Het jaar 2013

Het jaar zit er over een aantal uren open en dan kijken we altijd even terug naar wat we allemaal wel niet beleefd hebben.

Ik kan nou niet zeggen dat dat helemaal positief is geweest, maar dat is niet anders.

Waar gaan we beginnen.

Nou die rottige schouder misschien.

Op het moment dat 2013 begon zat ik aan zware pijnstilling die bijna maandelijks verhoogd moest worden.

In de zomer hoorde me huisarts me aan en gaf me mijn verwijsbrief voor de gynaecoloog en vanaf dat moment ging het zo snel.

In oktober lag ik op de operatietafel en werden mijn vermoedens bevestigd.

Ik mag de fijne chronische ziekte endometriose bij me dragen.

Jaren van denken dat ik me gewoon aanstelde etc bleek allemaal af te komen van die ziekte.

Enorme pijnen, vermoeid, veel slapen etc werden ermee bevestigd.

Alles is weg gehaald maar om te zorgen dat het niet terug komt ben ik verplicht aan de pil.

Die 2 dingen + jaren van verdriet van onze ongewenste kinderloosheid hakte er begin november in.

Ik raakte depressief en alles kon me gestolen worden.

Inmiddels loop ik bij een maatschappelijk werker en samen met de mensen die om me geven kan ik dit jaar alsnog met een positief afsluiten.

Omdenken heet dat toch.

Waarom dit mij allemaal moet overkomen blijft een raadsel maar het maakt me tot de persoon die ik nu ben en ik laat het me niet klein maken.

2013 is ook het jaar waarin we moeilijke keuzes hebben moeten maken.

Keuzes die nu achteraf de goede keuzes zijn geweest en waar we geen spijt van hebben.

Ook een jaar waarin ik ook nog vaste klant was bij de kno arts.

Een oor die maar niet wilde stoppen met vervelens doen, ook niet na de operatie totdat die het leuk vond om er even een 10 cm lang stuk gaas in te proppen met antibiotica. Hinderlijk 14 dagen mee gelopen en eindelijk me oor was rustig na 3 jaar.

Ok er zit een kantelpunt aan hihi.

In oktober moest ik voor controle heen Maarja ik vond het gezellig om toen op de operatietafel te liggen dus controle is nog altijd niet geweest met als cadeautje dat het weer begint dus stap 1 voor 2014 is een afspraak maken bij me grote vriend haha.

Zoals elk jaar stonden we dit jaar ook weer stil bij belangrijke data's met mooie en verdrietige momenten.

Zo waren me mannetje en ik in september alweer 6 jaar samen en woonde we in november alweer 6 jaar samen.

Waren we in november alweer 4 jaar getrouwd en bereikte we beide de leeftijd van 28 jaar.

De minder leuke data's laat ik achterwegen, maar zo herdachten we zijn broer die in '96 verongelukte, onze miskramen en andere geliefden die we moeten missen.

Voor 2014 maken we geen voornemens of wensen.

We gaan met de dag leven en zien wel waar het pad ons brengt en wat ons gegund word in ons leven.

Positieve momenten zullen we extra van gaan genieten en negatieve momenten zullen we van leren en meenemen in onze levensles.

We zien vooral in dat we gelukkig zijn met zijn tweeën en dat het goed zo is.

We zullen momenten huilen en rouwen, maar we laten ons niet kisten.

We zijn niet alleen.

En als laatste wil ik de liefde van mijn leven bedanken voor alles wat die voor me doet.

Er komt vaak een hoop op hem af doordat ik vaak ziek ben etc en dat is niet gemakkelijk voor hem.

Lieverd ik ben ontiegelijk trots op je. Er zijn niet genoeg woorden te bedenken om je te bedanken voor alles.

Samen gaan we vanavond met zijn tweetjes knallend dit jaar verlaten en lachen we 2014 tegemoet. Samen gaan we er weer een jaar vol herhinneringen van maken.

Ik hou van je xxx 

Ik wil niet wakker worden

Het Sinterklaasjournaal is afgelopen en onze kleintjes pakken hun schoen erbij. Een zelf gemaakte tekening gaat erin samen met een wortel.

Volle borst zingen ze het ene sinterklaasliedje naar het andere waarna ze hyper in slaap vallen.

Wij verbouwen de boel in huis. Leggen wat stoelen om en strooien wat strooigoed door de woonkamer om vervolgens een klein cadeautje in de schoentjes te stoppen.

En dan schrik ik wakker. De werkelijkheid komt keihard binnen. 

Geen kleintjes die hyper hun cadeautje komen showen en 's avonds geen concert met de mooiste liedjes. Doodste stilte heerst er in huis. Weer een Sinterklaas dit jaar zonder dat onze droom uitkomt.

Het was zo'n mooie droom. Precies zoals ik het het graag zou zien. Helaas moeten Sinterklaas en zwarte piet ons huisje weer voorbij.

Het is zover

5 dagen overtijd.

5 dagen extra de tijd gehad om aan het idee te wennen elke avond weer die pil in moeten nemen.

BAM!!!! Ik krijg geen 6e dag.

De eerste spotting zet door en dus vanavond gaat er en pil extra door me strot.

Ik wil dit niet. Ik kan dit niet.

Ik denk eraan dat me pijn ervan erg kan gaan.

Na al die jaren pijn is dit toch wat ik wilde?

Pijnvrij zijn?

Ik kan daar eerlijk op antwoorden: JA, dat is wat ik wil.

Maar niet door het innemen van die pil.

Het zal tijd nodig hebben om het te accepteren.

Dit tijd neem ik en loop ik me gevoelens eens niet voorbij.

Vanavond zal ik met tranen dat ding doorslikken.

Ik zet; ik kan dit niet, aan de zijlaan en laat me sterke innerlijke ik winnen.

Televisie menig

Via mijn telefoon keek ik zojuist babyboom terug. De laatste aflevering van dit seizoen. 

Ik had al wat reacties her en der op mijn social media gelezen en aangezien ik toch ziek op bed niet kunnen slapen lig wilde ik weten waar de gezouten en ongezouten meningen nou precies over gingen.

Een gelukkig stel met 5 kinderen die graag nog een 6e erbij wilden.

Voor ons ongewenst kinderlozen is dat natuurlijk een pijnlijke confrontatie.

Door het stel werd gezegd dat ze het een oneven getal vonden en dat voor hun gevoel het gezin gewoon nog niet geheel compleet was. 

Ze gaven aan telkens snel zwanger te zijn en na de maanden die verstreken duurde het dit keer toch wel wat langer dan normaal.

Zovelen zeggen gelijk dat ze blij moeten zijn met wat ze hebben en dat het hebberig over komt, maar kom op, dit word gezegd vanuit eigen emotie.

Hun hoop voor een 6e is net zo groot als onze hoop voor een eerste.

Ik vind het absoluut niet kunnen dat die mensen zo worden afgekraakt. Het is een leuk en knus gezin in een huis dat leeft en vol liefde en geluk zit.

Wat wij en ik moeten doorstaan is niet leuk en is pijnlijk maar ik misgun daardoor niemand zijn of haar wens voor een 2e, 3e, 4e, 5e of 6e. Al nemen ze er 10. Dat is hun beslissing en dat is hun droom voor de toekomst.

Ik ben blij dat zulk soort gezinnen de pijn en verdriet bespaard is gebleven en de lange weg waarin onze hoop steeds kleiner word.

Mijn wens was ook een woonkamer vol kinderen. Het liefst 3 of 4, maar er lopen er 0 rond. Dat is pijnlijk, maar dat is wat het lot bepaald heeft en hoe oneens we het daarover ook zijn het is nou eenmaal zo. We gaan een lange weg af van verwerking en acceptatie, maar tijdens deze reis ga ik andere iets niet misgunnen.

Het heeft daarnaast ook een negatief effect op jezelf. What comes arround goes arround en daar ben ik van overtuigd.

Probeer het andere niet te misgunnen en gelukkig te zijn voor hen dat maakt ons eigen leven ook een stuk makkelijker en mooier.

En ik bedoel dit absoluut niet hatelijk naar de mensen die die ongezouten mening hadden. Dit is mijn mening erin hoe ik erin sta en hoe ik ernaar kijken en hoe ik graag zou zien dat er gereageerd Ou worden.

Ons filmpje

Vorig jaar Oktober maakte ik een filmpje om onze reis te vertellen in het fertiliteits traject.

Het deed me goed om daar mee bezig te zijn.

Het filmpje was ik alweer vergeten en tijdens het opruimen van de pc kwam ik hem tegen.

In dit filmpje hoor de muziek van kylie minogue met flower.

Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde vloeide de tranen maar ik vond er ook rust in en wil dit dan ook graag met jullie delen.

Als mogen moeten word

Dit in mijn 3e en laatste verhaal dat gepubliceerd werd in het het eerste magazine van freya van dit jaar.

Als je in de MMM (medische malle molen) staat, sta je er niet bij stil wat voor invloed dit op je seksuele relatie kan hebben. Ik had totaal niet door dat het een 'moeten' werd.

Steeds meer werd ik me ervan bewust dat, wanneer ik een rispend kreeg, het een verplicht 'elkaar verleiden wat uiteindelijke tot de daad leidt' werd. Ik was me er niet van bewust dat er geen liefde en passie meer was. Natuurlijk genoot ik van onze intimiteit, maar dit was niet hoe seks behoorde te zijn.

Naarmate we verder in het traject kwamen, en bij de IUI-behandelingen belanden, was de seksuele lust bij mij helemaal verdwenen. De eerste vijf à zeven dagen had je te maken met je menstruatie, dan is er bij ons geen sprake van de liefde bedrijven. Al snel volden echo na echo, waardoor mijn intieme delen niet meer van mij waren en ik geen interesse meer had ik seks.
Vlak voor de IUI kwam de gehele onthouding en na de inseminatie durfde ik niet.
In de maanden dat we pauze namen van het traject, kwam het er ook niet van. Ik was down en haatte mijn eigen lichaam. Seks linkte ik op dat moment te veel aan het proberen zwanger te raken. Waarom seks hebben als ik toch niet zwanger raak?

Nadat wij werden doorgestuurd voor ICSI, stopte het helemaal. Was het destijds nog eens in de twee maanden de liefde bedrijven, nu was het geheel verdwenen. Ik zocht antwoordden om het uit te leggen aan mijn man, maar dat draaide meestal uit op smoesjes. We maakten er geen ruzie om en mijn man hamerde ook zeker niet door, maar ik zag wel de wanhoop in zijn ogen. Ik was heel erg bang dat hij mij zou verlaten om het ergens anders te halen.

Dit benoemde ik dan ook vaam en hij vertelde op zijn beurt dat hij me nooit zou verlaten omdat er nu geen liefde werd bedreven. Toch bleef ik er enorm bang voor.

Sinds kort kunnen we er echt goed over praten en kan ik hem (en mezelf) ook antwoordden geven. Na alle hormooninjecties en echo's ben ik mezelf kwijt geraakt. Ik herken mijn eigen lichaam niet meer en kan nog altijd niet omgaan met de verandering van mijn lijf. Het ene moment sta ik stijf van de hormonen en een maand later is mijn lichaam weer aan het afkicken van de hormonen. Door de wisselingen is het heel erg moeilijk om mijn lichaam opnieuw te leren kennen. Ik realiseer me maar al te goed dat seks meer is dan tijdens intiem genot een kind proberen te verwekken, uit die droom/nachtmerrie ben ik ontwaakt en ik weet maar al te goed dat de liefde bedrijven bij ons geen kinderen zal geven. We praten over mijn lichaam en mijn gevoel. Mijn man snapt maar al te goed dat er hij mij zoveel is veranderd en dag ik daarmee moet leren omgaan.

Mijn ooit zo intieme deel is niet meer alleen van ons, maar hebben we moeten delen met vele gynaecologen, zusters en Co-assistentes. Samen gaan we op zoek naar de list die ik in het begin van onze relatie had, en proberen zo mijn intieme deel weer van ons intieme deel te maken vruchtbaarheidstrajecten slecht zijn voor je seksuele relatie, kan ik alleen maar hard JA-knikkend beamen.

Data die er toe deden

Dit is mijn 2e verhaal van de 3 die werd gepubliceerd in het freya magazine.

Elke maand dat er geen behandelingen waren, had ik hoop. Hoop dat dit de maand zou zijn waarin het gewoon spontaan zou gebeuren. De zwangerschap waar ik zo naar verlangde. Dat ik de verhalen die iedereen ons vertelde zou kunnen bevestigen en dat het dus wel zou gaan lukken, als we het maar los zouden laten. Natuurlijk liet ik het niet los, ik vertelde dat wel tegen mezelf, maar dan kwam ook dat stemmetje weer wanneer de test weer negatief was. Natuurlijk liet ik het niet los. Ik bevond me niet voor niets in een medisch traject. Hoe had ik zo naïef kunnen zijn en kunnen denken dat het die maand wel zo zou zijn? De maand eindigde weer met waterlanders en weer daalde ik verder af in die kuil waar ik juist uit naar boven aan het klimmen was.

Toch deed ik dit mezelf elke maand weer aan. Hoe dom kon ik zijn. De laatste keer dat ik hoop had, had te maken met bijzondere data. Deze konden geen toeval zijn, vond ik. Het was te bijzonder.

April vorig jaar. De punctie was een feit en het was wachten of er bevruchtingen hadden plaatsgevonden en wanneer de eventuele terugplaatsingen zou zijn. Een paar dagen later werden er twee prachtige blastocystes teruggeplaatst en om het allemaal benoembaar te maken, kregen deze de namen Jut en Jul. Zo werd het voor ons iets tastbaars en tegenover vrienden, kennissen en familie klonk dit allemaal wat luchtiger. We konden er zelfs om lachen.

Specifieke data hielden we altijd voor onszelf. We wisten dat we 6 mei 2012 mochten gaan testen maar het drong niet tot ons door. Op een avond lag ik in bed (tijdens de eerste wachtweek) en ik kon me niet langer bedwingen. Ik pakte mijn smartphone en bezocht de website van freya, om te zien wat de uitgerekende datum zou zijn. 11 januari 2013. De rillingen liepen over mijn lijf. Dit kon niet waar zijn. De volgende ochtend vertelde ik dit aan mijn man. 11 januari 2013 is de datum dat ik 5 jaar geleden de pil weggooide en dus de datum dat wij graag een gezin wilde starten.
Manlief antwoordde met het feit dat de testdatum ook iets was om kippenvel van te krijgen. 6 mei is namelijk de sterfdatum van zijn broer, 16 jaar geleden. Geen moment heb ik hierbij stil gestaan. Elk jaar komen die data weer terug en nu had ik daar niet aan had gedacht, voelde ik mij daar schuldig over. De spanning van de wachtbekken had mij dat gewoon niet doen beseffen. Hoe is dit mogelijk, die data. Twee data die naast je huwelijksdatum (en andere zeer bijzondere dagen) ook in je geheugen gegrift staan. Dit kon geen toeval zijn en ik liet mij meeslepen en ging grenzen voorbij. Iets wat ik niet eerder deed. Dit moest gewoon zo zijn en ik wist zeker dat ik een tweede streep zou gaan zien op de zwangerschapstest van 6 mei. We zouden er dan direct mee naar het graf gaan van mijn mans broer en wilden de positieve test daar dan onder wat grond neerleggen. Zijn broer zou in mijn ogen de beschermengel zijn van Jut en Jul. Dit zo positieve gevoel kon niemand mij meer afpakken.

De testdatum was daar.
Eerste plasje, vijf minuten wachten en je hele positieve denken zou ik duigen vallen overeind blijven. In mijn geval stortte de kaartenhuis volledig in elkaar. Een dikke vette negatieve test. Juist op deze dag... Waarom op deze dag? De tranen waren niet meer te stoppen. De hele dag huilen vulde voor mijn gevoel een gigantisch meer. Vanaf dat moment was ik klaar met mijn naïviteit, denken en hopen. Ik wilde me niet meer vasthouden aan speciale dat, want ik begin te overdrijven. Toch kwam ik altijd wel uit op een datum. Was het niet op een verjaardag of een diploma dat ik op die datum behaalde, dan was het wel weer iets bijzonders zoals hierboven beschreven.

De daarop volgende terugplaatsing is het me gelukt er niet mee bezig te zijn. Niet gekeken naar de uitgerekende datum of andere speciale data. Het bracht me rust en ik kon relativeren.
Ook de wachtweken waren zwaar en achteraf denkend net zo zwaar, dus hoop hebben bij al die data destijds, maakte het echt niet dragelijker. Ook deze terugplaatsing eindigde uiteindelijk met een negatieve zwangerschapstest. En ook nu weer met een tranendal, maar ik merkte wel dat ik sneller opkrabbelde.

Ik heb data gedag gezegd, evenals mijn naïviteit. Ook bij de laatste pogingen wil ik dit gevoel vasthouden en de realiteit tegemoet gaan. Hopelijk eindigt het met een mooie lach, maar ik weet ook dat het kan eindigen met nog meer tranen. De hoop op een spontane zwangerschap heb ik niet meer en wil ik eigenlijk ook niet meer hebben. Ik wil weten waar ik aan toe ben en dat is dan ook nog de enigste vraag die ik heb. Komt er een datum in mijn geheugen bij vol geluk of komt er een datum bij die jaarlijks verdriet doet terugkeren? Ooit zal deze vraag worden beantwoord, maar de vraag is wanneer...

Zwangerschap onder lotgenoten

Dit is 1 van mij 3 verhalen die ik ingestuurd had naar Freya en die ook daadwerkelijk is geplaatst in het magazine.

Toen mijn man en ik in de zomer van 2009 naar een gynaecoloog werden doorverwezen, omdat een natuurlijke zwangerschap er bij ons niet in zat, begon ik meer op fora te lezen. Er startte een groepje met ieder zijn eigen verhaal. Alleenstaand met een kinderwens, graag nog een tweede of een derde, een eerste kindje, KID- behandelingen en mijn onderzoeksfase. We konden het online erg goed vinden en hielden elkaar op de hoogte. De eerste zwangeren kondigden zich aan en ik kon hier makkelijk mee omgaan. Ik was blij voor hen dat hen een behandeltraject bespaard was gebleven. We hielden een bij waarin we meetelden tijdens de zwangerschap van de een, maar ook in de cyclus van een ander.

Op het moment dat iemand bevallen was bleven ze mekkerden en maakten we onder de banner een nieuwe banner met foto's van de kleine, de leeftijd etc. Ik vond dit heerlijk om te doen.
Het lijstje met niet-zwangeren slonk al snel en voor ik het wist stond ik in 2010/2011 helemaal alleen bovenaan..

We grapten hier wel eens over, maar op dat moment deed het me niet zoveel. Pas op het moment dat de mama's zwanger werden van de volgende, of alweer bevallen waren, begon het pijn te doen. Tussen alle baby- en peuterverhalen door, stond ik alleen met mijn verhaal. "Het is weer niet gelukt", "doorverwezen voor icsi", etc.

Er brak een moment aan dat het fout liep op het forum. Een paar mensen waren tijden inactief gezet en het groepje werd verplaatst van 'zwanger worden meiden' naar 'mama zijn'. Dit was een pijnlijk moment voor mij. Niet alleen omdat het groepje uit elkaar viel door de blokkades, ook vond ik het zeer vervelend op 'mama zijn' voordat ik mijn bericht kon plaatsen. Een lieve medegebruiker van het forum, waar ik tot op de dag van vandaag nog contact mee heb, opende een Hyves pagina. We konden weer wat meer kletsen, maar het was niet meer zoals voorheen. Ik had het over hormonen spuiten, bloed prikken, echo's etc. en zij hadden het over poepluiers, eerste stapjes en dergelijke. Ik besloot uit de groep te stappen. Ik kon mijn spreekwoordelijke 'ei' er niet meer in kwijt en voelde me door velen niet gehoord. Ik nam afscheid en helaas is daar nooit echt op gereageerd.

Vanaf dat moment was ik er klaar mee, ik wilde niet langer mijn leed delen met andere, maar toch kriebelde het. Ik had onlangs Twitter ontdekt en vanaf het moment dat ik ICSI in mijn profiel plaatste kwam ik lotgenoten tegen. Richting mijn derde ICSI-poging maakte ik een privé account aan, 'icsigirl', en leerde zo nog meer lotgenoten kennen. Allemaal meiden en mannen die in een medische mallemolen zitten, IUI/IVF/ICSI of wat dan ook.
Doordat ik heel hun traject kan meelezen tot aan het moment van hun test kan ik het wel uitgillen als ze twitteren dat ze positief hebben getest. Natuurlijk steekt het op dat moment even, want ik wil zo graag diegene zijn die dit mag twitteren, maar omdat ik intens meelees en meeleef kan ik wel blij zijn voor deze persoon. Hun gebrabbel over het kind dat de eerste schopjes maakt in de buik, de eerste echo of wat dan ook, is voor mij vele malen anders dan bij een gewone zwangerschap.

En begrijp me niet verkeerd, voor iedereen die op de natuurlijke manier zwanger raakt ben ik oprecht blij dat het bespaard blijft wat ons niet bespaard is gebleven. Het voelt alleen anders bij lotgenoten, omdat iets wat zo ver weg leek ineens zo tastbaar wordt. Hun verhalen helpen me positief te blijven en hoop te houden.

Magazine Uitgerekend Jij! Nu te bestellen

Het is zover!!!! Het magazine Uitgerekend Jij! wordt gedrukt en is vanaf nu vooraf te bestellen via de webwinkel van Uitgerekend Jij!

Het magazine is gratis excl. verzendkosten.

Uitgerekend Jij - Magazine over vruchtbaarheidsproblemen wordt begin mei gratis verspreid via ruim 90 fertiliteitsklinieken en -afdelingen. Wil je zeker zijn van een exemplaar? Of kom je niet in de kliniek? Dan kun je Uitgerekend Jij gratis bestellen in de webwinkel. Je betaalt alleen verzend- en administratiekosten.
Je kunt ook 5 of 10 euro voor het magazine betalen. Alle journalisten en fotografen hebben belangeloos aan dit project meegewerkt. Als je ervoor kiest om het magazine te betalen, gaat dat bedrag in de 'spaarpot' voor een bedankje aan deze (geweldige!) mensen.

BESTEL HIER!

Een jaar geleden

De titel matcht niet meer waarvoor ik al een begin had gemaakt, maar nu toch maar besloten om het te schrijven en te posten.

26-12-2011 hielden wij een positieve test in onze handen. Onze dag en kerst kon niet meer stuk en ik kreeg het mooiste verjaardags cadeau wat ik me maar kon wensen.
We waren in verwachten van onze wonder of wonders waar we zo naar verlangde.
Dag in dag uit was dit waar we naar uit keken en op het moment dat we onze hoofden neer legden werden we verblijd.
Er waren 2 blastocystes terug geplaatst eerder dus het was afwachten of het er 1 of twee zouden zijn.

We hadden visite en zaten heerlijk te gourmetten, maar hield het stil.
Ik was nogal bekend om het nemen van een wijntje op me verjaardag bij het eten en dus moest ik inproviseren.
Ik nam een rose biertje 0% en schonk die in de keuken al in en gooide het flesje direct weg, niemand die iets in de gaten had.

28 December was ik 's avonds aan het werk en een uur voor einde dienst ging ik naar de wc en verloor bloed.
Ik was in paniek en wist niet wat ik moest doen. Ik haalde de op dat moment aanwezige teamleider erbij het legde het uit ik mocht direct naar huis.
Thuis aangekomen werd het bloed verlies heviger en ik was in tranen.
Ik belde mijn werkgever op om aan te geven dat ik de volgende dag niet kwam.
Hoe dat verliep kun je hier lezen in mijn artikel die gepubliceerd is in het freya magazine -> Artikel

Richting de nacht werd het bloeden minder en kon ik weer iets op adem komen. Tenslotte hoor je het vaak dat vrouwen wat bloed verlies heeft en het waren geen stukjes zoals ik het altijd noem dus we hadden nog hoop.
De volgende ochtend werd ik met vele buikkrampen wakker. Ik wist het zeker het was afgelopen.
De uren die volgde gingen in slomotion. De enorme krampen deden enorm zeer en zat op de wc echt te puffen.
In de middag was het duidelijk, ik had het vruchtje verloren.

We waren niet te troosten en wist me geen houding te geven.
In het nieuwe jaar belde we het ziekenhuis en mochten langs komen. Er werd een echo gemaakt en ik was geheel schoon dus we konden doorgaan. Dit hebben we uiteraard niet gedaan, maar fijn was het om te weten dat er niks was achter gebleven dat voor problemen had kunnen zorgen.

Afgelopen kerst was het dus een jaar geleden dat we zwanger mochten zijn. Ook die kerst zaten we maar met zijn tweeen bij de boom en konden we niet genieten van de vreugde die iedereen wel had. Daarnaast hadden we ook veel aan ons hoofd aangezien me schoonvader weer in het ziekenhuis in moest.
De jaarwisseling ging wat beter dit jaar. We hebben heerlijk getoasted en lol gehad met zijn tweeen maar de pijn was duidelijk nog voelbaar.

We zijn nu zoveel jaar verder en we hebben onze laatste icsi poging ook al achter de rug en nog steeds 2 lege handen.
Het zal ieder jaar wat makkelijker gaan worden en we zullen het een plekje kunnen gaan geven maar vergeten doen we het nooit.

5 jaar 11-01-2008/11-01-2013

11-01-2008 is de datum waarop onze droom onze wens werd en onze wens onze droom.

We wilden heel graag samen een gezinnetje gaan starten samen en gooiden die datum de pil met een grote glimlach in de vuilnisbak.
Weg ermee!

We zouden wel zien waar het schip strande en hadden geduld.

Helaas werd onze droom en wens een grote nachtmerrie.
Mijn man bleek verminderd vruchtbaar ze zijn en dus waren we samen verminder vruchtbaar en vielen we in de groep ongewenst kinderloos.

Het hele medische traject was 1 grote abracadabra voor ons.
De dag vandaag zou ik zo gynaecoloog kunnen worden bij wijze van spreken.

We zijn 5 jaar verder waarin voor me gevoel hebben ze liters bloed van meafgenomen, een kijkoperatie heeft plaats gevonden, 5 iui behandelingen hebben plaats gevonden waarvan er 1 gecanceld werd, er twee iui behandelingen in het begin gestaakt werd omdat ze me eisprong hebben gemist, ik me door de verpleegsters in me bil heb laten prikken vol hormoon rotzooi en ik mezelf heb leren prikken, ik zelf 3 naaldencontainers vol in me lijf gestoken heb, meer dan 300 mutsenbolen heb ingebracht, allerlei verschillende pillen heb geslikt, 3 puncties heb ondergaan, totaal 30 follikels heb laten rijpen, 13 bevruchtingen hebben plaatsgevonden, 3 x zwanger heb mogen zijn maar ook 3x een miskraam heb moeten mee maken.
Niet te vergeten de liters tranen die over onze wangen gerold hebben en de vele teleurstellingen die we hebben moeten verwerken en nog steeds verwerken.
We hebben nog 2 cryo's op dit moment en ergens in dit jaar of volgend jaar zullen die 1 voor 1 geplaatst gaan worden.

Tot de dag van vandaag heeft deze hele opsom lijst niet mogen baten en vallen wij nog altijd onder het kopje ongewenste kinderloosheid.
5 lange jaren van hoop zijn gekeerd tot negativiteit waarin we geen hoop meer hebben en steeds meer bezig zijn met afsluiten.
Het verwerken van onze droom en onze wens.
Een leven die we hoogstwaarschijnlijk met zijn tweeen verder zullen voortzetten.

In mijn leven had ik een vlinder zo lief en klein.
Die vlinder was mooi zo kwetsbaar en van mijn.
Toen kwam de dag dat het voor jou was gedaan.
Je bent weg gefladdert, weg uit mijn bestaan.
Ze hebben mij toen van mijn vlinder beroofd.
Je fladdert nog elke dag door mijn hoofd.
Je fladdert nog steeds door mijn dagelijkse bestaan.
Of ik nu hier ben of zelfs ergens op de maan.
Altijd zal ik aan je denken en je liefde missen.
Nooit zal ik dat gefladder in mij gaan wissen.
Dat gefladder zit voor eeuwig vast in mijn hart.
Ook al maakte jij elders een nieuwe start.
Van dat gefladder in mijn hoofd heb ik geen hinder.
Nee lieve wens, jij blijft voor altijd mijn vlinder.
(Auteur Rina)