No happy end

Dit is misschien wel mijn laatste blog.
En helaas kom ik in de categorie terecht met geen happy end.
Velen mensen hebben mijn blog gevolgd of gevonden via google.
Jarenlang heb ik lief en leed rondom mijn kinderwens gedeeld en uiteraard had ik niets liever gewild dan een mooi eind geschreven. Maar helaas, mijn droom mijn grootste wens eindigd heel bruut. Een einde die ik zelf ook nooit in gecalculeerd had.

Op dit moment lig ik in scheiding wat al pijnlijk genoeg is, maar daar komt bij kijken dat bij het einde van de relatie de cryo vernietigd word. Zo staat het in het contract en kan ik helaas niks tegen beginnen.
Mijn 13e embryo en mijn laatste embryo zal zeer binnenkort vernietigd worden en dan is het definitief afgelopen.
Maar voor mezelf is al een aantal weken duidelijk dat ik definitief kinderloos zal blijven.
Mijn emoties zijn alle kanten opgeslingerd en heb letterlijk geschreeuwd van emotionele pijn.
Het gevoel dat het bij mij los maakte toen ik de brief ontving en het contract nog eens doorlas is niet in woorden te omschrijven.
Je gaat er niet van uit dat het zo zal eindigen.

Vanaf 2008 is mijn kinderwens actief geworden en vanaf 2009 zit ik "met pauzes" in de medische molen, maar pauzes houd alleen in dat er even geen gerommel aan het lijf plaats vind, maar geestelijk ben je er dagelijks mee bezig.
Inmiddels is het 2017 en dus al 9 jaar een actieve kinderwens en daar komt nu op een bepaalde manier een eind aan.
Mijn kinderwens zal altijd blijven bestaan, maar het actief hopen en ermee bezig zijn in de hoop dat deze wens vervuld word zal er niet meer zijn.

Vele mensen snappen helaas de medische molen nog steeds niet of kennen mijn verhaal niet geheel.
Zeggen dat ik nog een leuke vent tegen kan komen, ik opnieuw die molen in kan of het toch wel ineens gebeurd.
Dus voor een laatste keer leg ik uit waarom het voor mij het einde is.

Op een natuurlijke manier zal het nooit gebeuren. Door mijn endometriose slik in de pil non stop door, zonder de pil in de pijn niet houden en hoeveel ik ook over heb voor mijn wens, deze pijn is zo afschuwelijk dat ik dat niet op kan brengen.
Opnieuw de medische molen in zal ik ook nooit meer doen.
Het heeft me verscheurd, het heeft me mijn lichamelijke privacy afgenomen, het heeft me onzeker gemaakt en op bepaalde vlakken heeft het me lichaam doen haten.

Daarnaast kan ik zeggen dat ik alles maar dan ook alles eraan gedaan heb om mama te mogen worden, en in mijn hart ben ik mama, niemand kan mij dat gevoel afnemen maar helaas kan ook niemand het verdriet wegnemen.
Een ander zal ik nooit aanmoedigen om dit traject in te stappen maar ik snap als geen ander dat een wens zo groot en sterk is dat je er alles aan doet, dat heb ik zelf tenslotte ook gedaan.

Hoe dan ook, het is voorbij.
12 embryo's hebben een eerlijke kans gehad. 3x mocht ik zwanger zijn, maar ook 3x werden dat mijn mooie vlindertjes.
De laatste zal op een oneerlijke manier van me afgenomen worden en daarin zal ik zelf een weg moeten vinden om dat te verwerken.
In de afgelopen 9 jaar heb ik ook mezelf leren kennen, ik weet dat ik een sterke vrouw ben en die tegenslagen weer te boven komt. Ik weet dat ik verdriet een plek kan geven en moed zal vinden om door te gaan. En ook dit keer met een definitief eind weet ik dat ik daartoe weer in staat zal zijn.
Ik zal een andere toekomst tegemoed gaan, eentje met een lach en een traan, maar de kennis die ik geleerd heb over mijzelf en andere en de groei in mezelf neemt niemand me af en zal voor de toekomst alleen maar positiviteit brengen.
Mijn weg zal ik vinden.

En ik hoop van harte dat al mijn lotgenootjes die me volgen of me vinden via welke wegen dan ook dat het slotverhaal zoveel positiever zal eindigen dan de mijne.

Daarnaast wil ik iedereen bedanken die me door moeilijke tijden hebben gesleurd, me aan hebben gehoord, me een oor hebben gegeven om te luisteren of een schouder hebben gegeven om op te huilen.
Zonder jullie had ik waarschijnlijk bij de pakken neer gaan zitten en nooit gevochten voor wat ik kon en graag wilde.

What doesn't kill you makes me stronger, en zo is het ook echt.
Alles is een leer geweest en zal voor mijn toekomst alleen maar positief werken en mij een nog sterkere vrouw maken dat ik vandaag de dag ben!

Terugplaatsing

Gisteren was het eindelijk zover.
Na een goede nachtrust begon om half 9 het wachten op dat telefoontje.
Zou uiterlijk tot half 10 moeten wachten.
Iedere minuut was er 1 teveel, maar eindelijk ging om 9:15 de telefoon.

Mevrouw uw blastocyste is prachtig ontdooid, kunt u hier zijn om 11:30.
Ja tuurlijk.

Na het ophangen, me vreugdedansje gedaan, snel onder de douche gesproken hop de auto in om 1,5 uur te rijden.
Iets na 11.30 werden we binnen geroepen.
Schoenen uit, slofjes aan, kamertje in, van onderen ontkleden, zaal in, met de benen in de beugels en beginnen maar.
Geen greintje last gehad, eendenbek deed geen pijn en het plaatsen van het rietje heb ik niks van gevuld.
Toen alles op zijn plek zat was het wachten op de embryoloog met de embryo en toen die binnen kwam waren het 3 paar ogen me gat in te loeren.
Embryoloog met het rietje weer richting lab en toen het sein: alles is perfect dokter kwam, kon ik opstappen en na handen schudden me weer aankleden.

We werden gebracht naar een ander kamertje waar we nog een gesprek kregen met de embryoloog.
Leuk mens, lekker normaal en niks dokters aan.

Top kwaliteit 1 blastocyste zonder fragmentatie.
Whoehoe dat horen we graag.

Nu wachten tot de testdag.

De dagen gaan redelijk snel, jammer dat ik nog altijd gigantische endometriosepijn heb in me schouder dat me wakker houd :(

Groen licht

Gisteren mochten we voor de tweede follikelmeting langskomen, een dag eerder dan dat de gynaecoloog in eerste instantie voorstelde.
Maar goed dat ik me gevoel wederom liet spreken.
1 follikel is lekker door gegroeid en heeft een speurt gehad in 48 uur tijd van 12 mm naar 19 mm.
Baarmoederslijmvlies zag er ook perfect uit, 9 mm.

We mochten direct door naar de verpleegkundige waar alles doorgesproken zou worden en waar ik direct pregnyl moest spuiten.

Ze vroeg of ze het moest spuiten, maar 100 naalden verder doe ik het liever zelf haha.
Dat was wel even wennen zeg. Het is alweer 2 jaar geleden dat ik zelf spoot, maar duidelijk zoiets verleer je nooit.

Woensdag zal onze blastocyste ontdooid worden en horen we die ochtend of dat goed gegaan is.
Bij positief bericht horen we ook direct hoe laat we ons die dag nog moeten melden.
Heel spannend allemaal.

Vandaag is dag 0 begonnen!

We zijn nog altijd super positief en vooral relax.
Van zenuwen of nervositeit hebben we weinig last, maar dat zal woensdag wel 180 graden draaien hihi.
Tot die tijd ben ik veels te druk met de pijn in me schouder.
Dit hebben we ook nog besproken bij de verpleegkundige, maar helaas hoort dit erbij.
De pil heeft de endometriose onderdrukt, maar door de pijn is duidelijk dat het wel weer terug is.
Tot aan de terugplaatsing mag ik paracetamol blijven slikken (al werkt dat voor geen meter) en tot een zondag mag ik wat zwaarders.
Daar neem ik gebruik van zodat ik nog iets slaap om zo uitgerust mogelijk te zijn.
Ik laat de pijn in ieder geval geen roet in eten gooien en me humeur veranderen.

Op naar woensdag!!!

Terug van weg geweest

Het is alweer eventjes geleden dat ik geblogd heb.
Ik had dringend behoefte aan afstand en even wilde niet continu aan onze kinderwens herinnert worden.
Dat is moeilijk want dagelijks kom je wel een open zenuw tegen die je even met de neus op de feiten drukt.

Van twitter ging ik af omdat ik alles erg aan ging trekken en dat ging ten koste van mijzelf. Hoe erg ik ook met iedereen mee leef uiteindelijk moeten me man en ik het zelf doen en ons eigen leven invullen dus besloot ik 2 maanden geleden even afstand te nemen.

Heel even heb ik getwijfeld om helemaal van social media te vertrekken, maar dat vond ik wel een abrupte beslissing dus dat deed ik maar niet.

Sinds een aantal dagen ben ik weer terug en vind het fijn om terug te zijn. Ik had veel gemist, maar sommige hebben me gezellig bij gepraat en het was weer van ouds.


De afgelopen 2 maanden ongeveer heb ik rust gevonden. Alle jaren van behandelingen en hormonen hadden zijn tol geëist en ik kon gewoon niet meer stevig op me pootjes staan. Ik werd met de dag negatiever naar mezelf toe en denk dat ik wel kan zeggen dat een depressie om de hoek lag te loeren om toe te slaan. Gelukkig was ik het voor.
Ik ging me bezig houden met mijn 2 grootste hobby's: Aquaria's en me groentetuintje.
Het bracht me rust en ontspanning.

Of er nog iets veranderd is in ons medisch traject? Ja en Nee!
Mijn lijf en onze geest schreeuwt om ontspannend dus willen we eigenlijk niet meer verder. Voor nu zeggen we dan ook we stoppen ermee en we gaan verwerken en rouwen en een mooi ander toekomstbeeld samen creëren. Anderzijds hebben we nog 2 cryo's wat moeilijk is om los te laten.
De eerste vriestermijn loopt af in december 2014 dus onze beslissing kan nog alle kanten op. Tegen die tijd zal er ook besloten moeten worden wat we met de cryo's doen als we echt niet meer verder willen. Onze kinderwens is enorm groot maar na alleen maar mislukkingen en miskramen is het niet zo gek dat je de hoop verliest. Laten we de cyo's dan vernietigen of geven we ze voor medisch studie of doneren we ze? Teveel mogelijkheden waar we nu nog niet aan denken.

Genieten van het leven en van elkaar dat is wat we gaan doen!

Positief en negatief

Afgelopen vrijdag mocht ik weer naar de huisarts om een evaluatie te geven omtrent het gebruik van de lyrica voor mijn schouderpijn (mogelijk zenuwontsteking).
Hij was blij te horen dat ik weer goed sliep omdat ik het 's avonds inneem en dat ik op 2 dagen na geen pijn meer had.
Dit deed hem doen besluiten dat de medicatie verhoogd ging worden van 75 mg naar 150 mg.
Ook vroeg ik aan mijn lieve huisartsje of ik een verwijskaart kon krijgen voor een second opinion bij de kno arts.

Vorig jaar juli ben ik geopereerd aan me oor nadat er dankzij een ct was geconcludeerd dat ik naar binnen groeiende ontsteking had.
Ik liep al lange tijd (zo'n 2 jaar) met een loopoor dat ook niet fris ruikte en me gehoor nam af.
Ik had destijds een huisarts die geen ontstekingen waar nam en me maar liet druppelen.
Nadat ik was over gestapt naar een andere huisarts en ik een flinke oorontsteking kreeg waarvoor hij wel zo vriendelijk wilde zijn en me naar een kno stuurde kwamen we na enige tijd daarachter.
De ontsteking werd dus verwijderd en het was een kwestie van afwachten.
Na de operatie ging het goed, zo'n 2 a 3 maanden hoefde ik niet meer met watjes in me oren te slapen.
Helaas daarna begon die weer te lopen.
De kno schreef continu druppels voor waarbij ik ook niet zwanger mocht raken.
Hier werd ik gefrustreerd van en na 2 controlle bezoekjes was ik er klaar mee en had zoiets ik leer er wel mee leven.
Zo'n instelling krijg ik als ik weer eens niet serieus werd genomen.
Nu wilde ik alles aanpakken wat betreft mijn lichamelijke klachten en zodoende kreeg ik dus die verwijskaart.
20 november mag ik naar de kno in een ander ziekenhuis.

Als laatste besprak ik met hem onze kinderwens en vroeg of ik me schildklier mocht laten prikken omdat ik dus van iemand (op twitter) had gehoord dat een lichte afwijking waar je geen last van had al ervoor kon zorgen dat de embryo's zich afzetten.
Dit beaamde hij en pakte gelijk de bloedkaart.
Hij vroeg waarvoor ik voorheen altijd geprikt was en dat was heel simpel.
Vitamines, lh en chlamydia.
Ok, dan gaan we eens een controlle houden gewoon om te zien hoe t gaat.
Hij kruisde aan, bezinking, bloedbeeld, leukocyten, nog iets wat ik even niet meer wet, schildklier, suiker, foliumzuur, vit b12, vit d.

Ben zo blij met deze huisarts, hij werkt overal wat voor rede vatbaar is aan mee en komt zelf ook met ideeen etc.
Maandag ochtend ga ik prikken en zal dan donderdag of vrijdag krijg ik dan de uitslag.
Ben benieuwd.

Die vrijdagavond moesten we ook nog naar de gynaecoloog nadat ik telefonisch contact had gehad eerder die week omdat het vloeien na het stoppen met de estradiol uitbleef.
Ze wilde me zien en een echo maken.
Het was een helse rit met alleen maar file.
Om 16.15 vertrokken we en iets na 19.00 kwamen we aan.
We hadden om 18.40 een afspraak maar ik had ze al gebeld dat er veel file was.

Al vrij snel waren we aan de beurt.
Wat er toen allemaal gebeurde kwam goed binnen.
Er werd geen echo gemaakt.
Na het stoppen van de estradiol start de menstruatie pas als er een kuurtje provera genomen is.
We hadden dus voor niks 3 uur in de file gestaan want dat had telefonisch gezegt kunnen worden en dat kuurtje had gefaxt kunnen worden naar mijn apotheek hier.
Vervolgens vroeg de gynaecoloog hoeveel embryo's we nog hadden.
Volmondig zeiden we allebei dat we er nog 2 hadden.
Een blastocyste en een dag 1 oude (2 cellig) embro hadden.
Ow, zegt die. Hier zie ik er maar 1 in de papieren staan dus we zijn m kwijt.
Waaaaattt!!!!!!!!!!
We sloegen dicht en konden niks anders uitbrengen dan we hebben er 2.
In augustus hadden we er nog 3. 2 van 1 dag oud uit 2 verschillende cyclussen en nog 1 blasto.
Voor de terugplaatsing in augustus zouden er in eerste instantie 2 ontdooid worden van 1 dag oud.
Achteraf kon dit niet omdat ze dus uit 2 verschillende cyclussen kwamen dus was er maar 1 ontdooid en 1 terug geplaatst en zitten er dus nog 2 in de vriezer wat de embryoloog ons ook melde.
De gynaecoloog was erg nonchalant en zei dat zodra er weer een terugplaatsing zou zijn hij dit ging uitzoeken.
Lam geslagen verlieten we de kliniek en stapte in de auto.
Zoals wij zijn kwam toen pas de woede en ongeloof.

Een terugplaatsing zal pas op zijn vroegst weer in 2013 mogelijk zijn ivm me lichamelijke conditie met medicijnen waarbij ik niet zwanger mag raken.
We willen niet tot die tijd in onzekerheid zitten we willen het nu weten.
Daarnaast zijn we ook enorm boos op de manier hoe we benaderd zijn hiermee, dat nonchalante gedrag.
En dan daar bovenop nog dat het ritje voor jan met de korte achternaam is geweest.
Als we niet waren geweest hadden we dus niks geweten over onze emmies dus kunnen we daar iets vrede mee hebben.
We gaan een mail sturen met onze beklacht en hoe wij erover denken.

Dit 2 emmies die in hun winterslaap liggen zijn onze kindjes (zo voeld het)
Het zijn onze laatste 2 kansen die we hebben tot het ouderschap.
Ik ben dan ook echt intens verdrietig.

Even pas op de plaats

De laatste paar dagen zit ik niet lekker in mijn vel.
Ik merk dat ik niet meer zo positief ben zoals altijd en dat ik mezelf een beetje aan het verliezen bent.
Ik kan boos worden om de kleinste dingen en loop dan ook echt op me achterste.

De angst om met legen handen te blijven staan wordt met de dag groter en ik heb geen zin meer om tegen dat gevoel te vechten.
Zo velen die zeggen dat ik hoop moet houden en door moet blijven gaan, maar wie hou ik hiermee voor de gek? Alleen mezelf maar.
We hebben al 10 mooie embryo's met weinig fragmentatie mogen dragen en allemaal van top kwaliteit. Ik ben 100% in orde en dus gezond. Me lichaam heeft ook aangegeven het te kunnen. Van de 10 emmie's wilden er 4 blijven plakken, maar verder als 5 weken raken we nog niet eens.
Heel erg fijn zo'n bevestiging dat je lichaam het aan kan, maar zo aan het einde is het ondragelijk als je weer vage streepjes hebt, lichte hcg waarde of wat dan ook.

De duidelijkheid wordt steeds onduidelijker en stop ik met positief zijn.
De energie is op, mede doordat ik nu ook al 6 weken aan 1 stuk door aan de hormonen zit.
Die bijna 5 slopende jaren waarvan 4 in de medische malle molen gaan hun tol nu eisen.
Ik ben op en ben moe en heb nog maar weinig zin om te strijden.
Dat einde waar ik al een tijdje over blog dat in zicht is is ook goed in zicht en hoe bang ik er ook voor ben ergens weet ik dat ik dan weet waar ik aan toe ben en rust kan gaan vinden.

Voorheen hebben we al goed besproken wat we willen en na de cryo's houd het op voor ons.
Pleegzorg is geen optie en adoptie ook niet.
We gaan dan de deur sluiten en samen een mooie toekomst tegemoet.
Hoe eng dat eind nu ook is en hoe vol ik nu ook zit met angst dat mijn gevoel werkelijkheid gaat worden toch geeft het zo af en toe verlichting.
Rust en geen strijd meer.

Om iets tot mezelf te komen heb ik mezelf voorgenomen even mezelf niet meer te laten zien op me social media wat onze kinderwens betreft.
Even mezelf los gerukt van alle lotgenootjes en even pas op de plaats.
Denken aan mezelf en aan niemand anders, dat is wat ik nodig heb.
Zoveel tegenvallers lees ik de laatste tijd en ik merk dat ik het me heel erg aantrek.
Dit kan ik er nu gewoon even niet bij hebben dus even time off.
Heerlijk relaxen, mezelf terug vinden.

We gaan door

Manlief en ik gaan iets doen wat we nog nooit eerder deden.
We gaan direct door voor de volgende cryo terugplaatsing.
Van de gynaecoloog mag dat gewoon en zelf willen we dit ook graag.

Voorheen namen we altijd 1 a 2 of meer maanden rust om bij te komen van alle heftige tijden en teleurstellingen.
Uiteraard was er nu ook een teleurstelling en weer een heftige en onzekere tijd, maar je leert ermee omgaan en het sneller een plekje te geven.

Afgelopen transfer is allen gebeurt in een kunstmatige cyclus en dat zal de aankomende transfer ook weer gebeuren.
Nadat ik het sein had gekregen dat is moest stoppen met de utrogestan en van 2 stuks estradiol terug naar 1 moest was het afwachten op de rode duivels.
Ik blijf 1 stuk estradiol slikken totdat ik goed bloed en dan starten we weer met 3 stuks estradiol.
Onze beslissing om door te gaan is merendeels gemaakt op basis van mijn lief.
Zou ik kiezen voor een maand rust dan zou ik stoppen met de hormonen.
Mijn lichaam is nu gewend aan die krengen.
De buiklopen zijn voorbij het misselijk zijn is weg en de hoofdpijnen zijn verdwenen.
Kortom me lijf heeft zich aangepast en dus leek het mij niet verstandig om dus te stoppen met de kans dat het daarna weer van voor af aan zou gaan beginnen.

Zojuist heb ik de eerste spotting gehad.
Het wachten is op het echte doorbreken en dan weer rustig af te wachten hoe het allemaal verloopt.

We voelen ons goed en blijven samen sterk en hopen,maar we blijven ook zeker realistisch.
We vergeten niet dat we elkaar hebben en gaan genieten van t mooie dat er nog meer is.
De heerlijke donkere dagen staan voor de deur.
De kaarsjes gaan weer aan en het huisje wordt weer verwarmd door herfstkleuren.
Weg met die hitte en heerlijk samen zitten op de bank onder een dekentje.
De kleine dingen daar gaan we van genieten.

Samen gaan we deze ena laatste poging genieten van de kansen die we krijgen.
We hebben nog 2 embryo's en kiezen ervoor om 1 terug te laten plaatsen.
Ik ben er niet klaar voor om die allerlaatste stap te zetten dus houd er graag nog 1 in winterslaap.
Maar we gaan ervoor en dat is wat telt.

WE ARE ONE

Onzekerheid

Vanmorgen was het dan zover we mochten testen.
Ik was al vroeg wakker en pieste gelijk in mijn daarvoor bestemde opvangbakje.
Pakte de test erbij en druppelde de druppels.

Er verscheen niks dus ik maakte manlief wakker en deelde dit rottige nieuws.
Toen ik weer beneden kwam en de test bekeek zag ik ineens een heel vaag streepje.
Niet foto waarneembaar, maar ik zag hem toch echt.

Ok, googelen. Heeft de Kruidvat 2 v 5 een indrooglijn en zoja hoe zien die eruit.
Deze lijkt wat kleur te hebben en niet grijs zoals ik overal lees.
Pfff wat maak ik mezelf onzeker.
Wat moet ik doen? stoppen met de bollen of doorgaan? Ik weet het niet.

Nog geen tel later belt me beste dinnetje en de tranen stromen over mijn wangen.
Dit is gewoon negatief zeg ik tegen haar en heb de hoop opgegeven.
Ik had al niet veel hoop, maar goed wat wil je na 3x icsi en 10 embryo's later.
Ik ben gezond, ik mankeer niks dus dan geef ik snel de hoop al op.

Toch besluit ik om de kliniek te bellen zodra ze open zijn.
Om 09.30 pak ik de telefoon en sta 15 minuten in de wacht... Pfffff de zenuwen gieren door me strot en ik moet me tranen inslikken.
Ik ben er zo zeker van dat dit negatief is, maar wil gewoon advies.
Ik krijg de kliniek aan de telefoon en vertel mijn verhaal.

Ik test op de testdag in een kunstmatige cyclus waarbij ik een embryotransfer heb gehad en in eerste instantie lijkt die negatief.
Vervolgens zien mijn man en ik een vage streep en zeggen allebei alsnog negatief.
Maar mevrouw zegt ze: Een streep hoe vaag dan ook is een streep dus door gaan met de bollen en de pillen.
Over 2 a 3 dagen de test herhalen en pas stoppen met de bollen als de test echt omo wit is.

Ok, dit had ik dus niet verwacht. We zeggen nog duidelijk "buiten de tijd en vaaaaaag" maar schijnbaar moet ik de streep wel als positief aanzien en dus verder gaan.

Ik heb die hoop niet meer en ik geloof er ook niet meer in.
Ik weet hoe ze moeten knallen.
En dan toch denk ik weer terug aan februari 2011.
Ook een embryo transfer, wordt ongesteld ik test en negatief.
2 Weken later test ik uit het niets (waarom weet ik nog steeds niet) knal positief.
Helaas geeindigd in een miskraam wat ik dus niet wist.

Ik wil die onzekerheid niet meer, ik wil een dikke ja of een verdrietige nee.
Niet meer om de brei heen banjeren gewoon duidelijkheid.

Nu dus maar weer 2 a 3 dagen wachten en de test herhalen en tot die tijd doorgaan met alles waar ik al mee bezig was.

De laatste wachtdagen

De laatste wachtdagen zijn aangebroken.
fictief zit ik nu op wachtdag 13 en sinds de terugplaatsing op dag 11.
de zenuwen beginnen zich enorm uit te breiden en kan er geen grip meer op hebben.

gisteren dacht ik dat alle kwaaltjes verdwenen waren en precies zoals ik voorspelde, maar vanmoren waren ze daar weer.
ben heerlijk de hele dag door misselijk, komt vocht uit mijn tepels, krampig gevoel in onderrug, heupen, lies en bovenbenen.
de eerste kwaatjes staan ook in de bijsluiter van de estradiol alleen de krampen niet.
hoewel ik nog zo me best doe om ze niet te linken heb ik gewoon geen controlle meer over mezelf.

ik weet dat ik nie kan wachten tot de testdatum en dat ik eerder zal gaan testen.

hoop zo dat lieve kleine kanjer wil blijven zitten.

Het weekend

We zijn alweer bijna 2 dagen verder en t gaat echt veels te langzaam.

Gisteren zijn we naar mijn ouders toe geweest.
Mijn vader weet precies waar we nu zijn in dit traject aangezien hij mijn blog ontdekt heeft, maar hij is niet iemand die belt en continu vraagt hoe gaat het? weet je al wat? Dus heb hem vriendelijk verzocht zijn mond dicht te houden tegen me moeder en dat begreep die volkomen :))

Mijn moeder vroeg nog wel nieuwsgierig hoever we nu waren.
Ja zeg ik, nog altijd hormonen aan het slikken nu zo'n 3,5 week ofzo.
Jeetje zegt ze, wanneer komt er een terugplaatsing dan.
(ok en nu je gezicht strak houden) Nou ma die is voorlopig nog niet in zicht, het gaat allemaal zo langzaam, de hormonen doen niet wat ze beloven behalve veel bijwerkingen geven.... hahahahaha ow wat kan ik goed iets verdraaien.
Ze heeft ook niks door. Ik drink geen cola meer, wil persee sap of thee en om het niet al teveel door te laten schemeren neem ik 1 bakje koffie.
Ik zit met me broek open want dicht doet zeer aangezien me buik opgezet is, maar goed dat ziet ze wel vaker van me haha.
Ik plas heel vaak dus ik gooi erop dat ik een lichtelijke blaasontsteking heb. JA die hormonen doen wat met je lijf hoor ma.

Als ik nu zo terug denk aan gister avond heb ik de grootste lol, geweldig.
Het was heerlijke afleiding.

Vandaag niet veel op de planning.
Even het huis cleanen en misschien nog naar me dinnetje even met der kleine meid en jongen kroelen.
En dan zit het weekend er al weer bijna op.

goodbye 1e wachtweek hello 2e wachtweek

Vandaag zwaaien we de eerste wachtweek gedag en begroeten we de tweede wachtweek.

De eerste wachtweek ging zoals normaal behoorlijk snel en ik maakte me dan ook geen zorgen om die eerste week. Wel wist ik dat die tweede week vele malen zwaarder zou worden.

Om nog even een indruk te geven hoe de eerste wachtweek is verlopen zal ik een klein update geven.

Zoals altijd vallen de hormonen bij mij niet goed en kreeg ik klacht na klacht na klacht te verwerken.
Het begon met obstipatie en daar werd ik niet vrolijk van, flinke buikkrampen zorgde er dan ook voor dat ik verschrikkelijk chagrijnig werd.
De vermoeidheid kwam ook snel de hoek om loeren, een dag kon ik niet meer geheel doorkomen zonder 's middags even een dutje te doen, maar gelukkig werd ik die vermoeidheid de laatste 2 dagen de baas door druk te zijn in huis.
Ook hoofdpijn staat boven op de lijst en een molletje hielp hierbij niet.
Dan natuurlijk de pijntjes en steekjes etc die je aan het denken zetten.

Ik voelde van alles en probeerde het te genieten of het bij een mogelijke innesteling hoorde.
* kramp/steken in lies
* kramp in onderbuik
* kramp/steken in onderrug/bil/been

Om gek van te worden.
De vorige wachtweken ging ik altijd googelen of het iets kon betekenen en ben nu toch wel heel trots op mezelf dat ik dat niet nu.
De obstipatie kunnen we eindelijk van de lijst afvinken. Doordat ik dagelijks 1 tot 3 kopjes frambozenblad thee drink kan ik weer normaal naar het toilet en zijn de krampen in mijn darmen verdwenen.
De krampen in mijn ledematen heb ik helaas nog niks tegen gevonden dus die probeer ik zoveel mogelijk te negeren.
De hoofdpijn is er nog wel dagelijks, maar doordat het er dagelijks is kan ik ermee omgaan.
De vermoeidheid zal wel blijven zolang ik de hormonen gebruik ook die probeer ik de baan te zijn en de ene keer geef ik eraan toe en de andere keer niet.

Wat verwacht ik van de komende wachtweek.
Ik verwacht dat die hels gaat worden en dat ik enorm veel afleiding nodig heb.
De pijntjes en krampjes zullen gaan verdwijnen waardoor ik onzeker wordt.
Mijn positieve instelling zal een negatieve kant laten zien waarin ik geen geloof meer heb op een zwangerschap.
En de dagen zullen heel lang gaan duren.

Kortom ik weet hoe ik ben en hoe ik elkaar zit en wellicht ga ik gewoon dagelijks even deze blog lezen om mezelf een boost te geven.
Wie weet helpt het.

Dus KANJER maak je mammie blij en plak en groei!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

De 3e dag

Vandaag zijn we beland op wachtdag 3 van de verschrikkelijke 2 wachtweken.
Ik voel me goed en zit lekker in mijn vel.
Het lukt me keer op keer om positief te zijn en positief te denken.
Ik zoek niet echt veel afleiding maar onbewust heb ik wel veel afleiding.

De laatste dagen ben ik heerlijk aan het schrijven voor mezelf en voor anderen.
De ene naar de andere blog knal ik eruit en dat maakt mijn hoofd met negatieve gedachten leeg.
Goede gesprekken voer ik en de mensen van wie ik het verwacht in mijn privé leven leven mee en dat doet me goed.

De utrogestan gaat nu wel zijn werk doen.
Ik ben sneller moe en heb daardoor weinig energie, maar toch gaat slapen slecht en maak ik minder uurtjes als dat ik zou willen.
Het huishouden wordt verwaarloosd op dit moment. Ik kan me er niet toe zetten.
De bolletjes inbrengen wordt ook steeds lastiger, het is opgezet en na het inbrengen voel ik de werking duidelijk van de bollen.
Me onderbuik zeurt.
Ook werken me darmen nog niet altijd mee dankzij de estradiol. Er zijn dagen dat ik totale obstipatie heb en er zijn dagen dat ik telkens moet rennen. Beide kosten me ook energie.
Maar ik weet dat ik het allemaal doe voor een goed doel dus draai het de positieve kant op.

De dagen gaan tot nu toe gelukkig snel en geniet van ieder moment.
Manlief durfde in eerste instantie geen hoop te hebben, maar merk en zijn doen en praten dat er toch hoop in zit en dat doet mij goed.
Hopen mag en we weten welke kant het op kan draaien, de kant die we al te vaak hebben gezien en die we liever nu niet zien. We willen graag vreugde gaan ervaren maar uiteraard houden we het in ons achterhoofd

De terugplaatsing

Het was vroeg dag vanmorgen. om 07.15 ging de wekker want ik wist niet meer of ze nou tussen 07.30 en 08.30 of tussen 08.30 en 09.30 zouden bellen.

Vanaf vroeg zat ik al te appen met tinkelbel omdat zij ook zat te wachten op het telefoontje voor een terugplaatsing.
We hielden het niet meer van de zenuwen en maakte elkaar helemaal gek.
om 09.00 werd ik dan gebeld.

Goedemorgen, u heeft een afspraak om 13.20.
whoehoehoehoehoe ik werd letterlijk een stuiterbal.
Ondertussen zat tinkelbel nog altijd te wachten en te wachten en te wachten.
Ze werd steeds negatiever en negatiever en het lukte me niet om haar moed in te spreken.

Eindelijk daar was haar telefoontje.
Ook een terugplaatsing om 13.40.
We sproken af bij de pomp tussen 11.00 en 11.30.

Ik zal lange verhalen besparen, maar we hebben bij de ontmoeting lekker gekletst.
Eenmaal aangekomen in de kliniek moest ook de assistente lachen dat we elkaar konden en tegelijkertijd een terugplaatsing hadden.
Hoe toevallig is het.

Stipt op tijd werden manlief en ik binnen geroepen.
Dk. W deed de terugplaatsing en vertelde ons dat er maar 1 ontdooid was en die nu terug geplaatst zou worden.
Ik schrok want we hadden afgesproken 2.
Hij vertelde dat de embryoloog dat ons later uit zou leggen.

De terugplaatsing ging snel en soepel.
Tijdens de minuten dat we lagen te wachten kletsen we wat met elkaar.
Het zat erop. kanjer was uit zijn slangetje en zit in mij.
We werden naar de kamer daarnaast gebracht waar al snel ook de embryoloog aankwam.

De reden waarom er maar 1 en niet 2 stuks zijn ontdooid is het feit dat de 2 1 dag oude embryo's niet uit een zelfde cyclus komen.
Hier had ik begrip voor en het vergroot mijn kansen.
Waar ik in eerste stantie dacht dat dit het laatste zou zijn liggen er dus nog 2 in de vriezer.

En hier is die dan onze kanjer, onze toekomst, onze wens.

Grow emmy Grow!!!!!

De ontdooiing

Vandaag is de dag dat onze 2 kanjers uit de vriezer (heerlijk plat gezegd) worden gehaald en worden ontdooid.
Sinds ik uit bed ben gestapt zit ik al met mijn hoofd daarbij en kan het niet loslaten wat ik zo graag wil.
Morgen ochtend worden we pas gebeld of de ontdooiing gelukt is en hoe laat de terugplaatsing zal gaan plaatsvinden dus ik moet nog even geduld hebben.

Enigste wat ik nu kan doen is afleiding zeggen en me kanjers toe juigen.

GO EMMIES GO!!!!!!!!!!

volgende stap

het zit eraan te komen. de volgende menstruatie.
ik was er nauwlijks tot niet mee bezig totdat ik vanmorgen belde met me twitter dinnetje en we wat aan het rekenen waren geslagen.

de laatste keer was ik welgeteld 7 dagen overtijd.
deze maand verwacht ik nie anders maar tel toch altijd netjes mijn 28 dagen.
en ja wat gaan we doen.

eerder van de week heeft manlief al kenbaar gegeven weer verder te willen en ik snap dat volkomen.
gisteravond in bed kon ik dan eindelijk mijn angst uitspreken.

we hebben nog 2 dag 1 cryo's en 1 blastocyste en die heb ik min of meer al opgegeven.
blastocyste zijn fantastische embryoos als ze vers worden terug geplaatst, maar een ontdooiing overleven ze niet tot nauwlijks bijna nooit.
tijdens onze evaluatiegesprek hebben we al besloten dat we er 2 laten terug plaatsen, de dag 1 cryo's uiteraard en dat gebeurd in een kunstmatige cyclus.

ik zie dit dus in als onze laatste terugplaatsing en ik ben heel erg bang voor de mislukking.
bang dat we me lege handen komen te staan en dat we he dan moeten gaan afsluiten.
ik weet niet of ik hier klaar voor ben, maar toch gaan we de stap nemen.

aanstaande cyclus begin ik met de estradiol te slikken en dag 8 ongeveer zal een eerste echo plaatsvinden.
ik sta volledig achter onze keuze, maar wel met een hoop angst.

nu eerst maarmwachen tot de menstruatie start en dan hopen dat het schip strand op een mooi zonnig eiland.

afspraak gemaakt

om stipt 13:30 belde ik met geertgen om een afspraak te maken. in eerste instantie toen ze vroeg of er nog embryoos zijn en ik 'ja' antwoorde melde ze dat ze dan meestal een echo afspraak maken voor dag 9,10 of 11 om een cryo terugplaatsing in natuurlijke cyclus te plannen. ik melde gelijk waarom ik een evaluatie gesprek wilde. dit was onze laatste punctie en wij zijn helaas niet in de potitie om een 4e poging zelf te financieren. ook melde ik dat ik informatie had opgezocht van assisted hatching en hoorde via mijn social media dat het bij jullie mogelijk is om dat te laten toepassen. klopt helemaal was haar antwoord en plande me gelijk in op een datum naar keuze. 29 juni dus bij dk W om 13:30. ik ben er weer helemaal klaar vor. heb vertrouwen in de assisted hatching en kan niet wachten tot we het gesprek hebben en er nog meer informatie over krijgen.

Het kwartje is gevallen

Valt het kwartje dan nu eindelijk???
Hij moest wel van ver komen volgens mij!!!!
Of hing er toevallig briefgeld boven waardoor die zwevend naar beneden kwam?
Of hield ik gewoon stiekem hoop terwijl ik dat helemaal niet wilde?

Ik weet het niet! En wil het denk ik ook niet weten.
Hij is in ieder geval binnen gekomen.

5 Minuten voordat manlief naar zijn werk moest bedacht ik me ineens dat ik zomenteen alleen in huis zou zitten.
Alleen zonder iets vrolijks me heen.
Aan de hond heb ik weinig, die slaap de hele dag en komt alleen naar me toe als ze naar buiten wilt.
De poezen liggen boven en hebben geen behoefte aan menselijk contact.
Nee, ik zit straks dus helemaal alleen.

Zo dom als ik ben verborg ik de tranen en slikte ze in.
Maar na net wat gewhats apped te hebben is hij ook niet op zijn achterhoofd gevallen en zag dat ik me groot probeerde te houden.
Ik wil hem niet met een rot gevoel naar zijn werk toesturen.
Is toch helemaal niet fijn werken wetende dat je vrouw thuis in tranen zit.

Het liefst kruip ik weg onder de dekens, maar slapen is de oplossing niet.
Het bewust meemaken en ondergaan dat is juist wat ik nodig heb.
De mensen die het wisten heb ik op de hoogte gesteld van de afgelopen dagen en hoe onzeker die waren.
1 voor 1 leven ze allemaal met me mee.
Ik kan naar me vriendin toe gaan, en hoeveel ik ook van der houd dat trek ik nu even niet.
Haar kleine dreumus en haar mooie buikje is niet waar ik nu op zit te wachten "hoe zeer ik het haar ook gun".
Ik kan wegduiken in een boek, maar besef me dat al me boeken of over vruchtbaarheid gaan of over moeders en kinderen etc, ook niet echt een fijne afleiding.
Dan spelen we toch wat spelletjes op de computer??? Owja UPC heeft onderhoud dus me internet flikkert er steeds uit.
PERFECT TIMING UPC

Dit is gewoon een drama dag, een dag waar ik niks mee kan.
Zo nu en dan krijg ik een lief berichtje via me mobiel binnen of twitter en dan biggelen er weer even tranen over me wangen.
Ik kan melden ik wordt er niet knapper op en een gezichtbehandeling zou dan ook geen overbodige luxe zijn.

Zelfmedelijden hou ik niet van en toch doe ik er aan... BAH, waarom nou!!!

Ik weet nu wel wat ik wil en dankzij mensjes op twitter weet ik wat ik kan gaan aankaarten.
Van de week als ik eraan toe ben bel ik naar de kliniek om een afspraak te maken met de gynaecoloog.
Assisted hatching dat is wat ik wil.
Me emmies doen het prima, en wellicht hebben ze nog een extra zetje nodig om me vast te pakken.
Lading vitamines ga ik weer inslaan en wellicht gaan we wat accupunctuur ondergaan.
Nu wil ik echt alles uit de kast halen om het te laten slagen.

Van de week kwam me buurvrouwtje langs en vertelde van haar tante die dood gevonden is in haar huis na 2 dagen.
Verschrikkelijk en had nog wel kinderen die verdomde om langs te gaan.
Hoe zal dat bij ons gaan als we kinderloos blijven.
Wie kijkt er dan nog naar ons om als we oud en gerimpeld zijn en afhankelijk van thuiszorg en weet ik niet wat allemaal.
Ik moet er niet aan denken dat ons dat zou gebeuren...BAH, blij dat ik niet in de toekomst kan kijken.

Wat kan er toch allemaal wel niet door iemands hoofd gaan in deze tijden.
En dan krijg je weer van die heerlijke dooddoenders naar de hoofd toe gesmeten.
Zet het van je af. Denk er niet aan, heb vaak gelezen dat ze dan zwanger raken...
Hallooooooooooooo hebben jullie me wel gehoord!!!!! We zijn onder MEDISCHE BEHANDELING, weet je wel MEDISCH!!!!!
MEDISCH bestekend dat je een lichamelijk probleem hebt en dat doktoren je helpen.
Pffff wordt er af en toe zo moe van.
Ik ga het nog niet accepteren.
Nog 3 mooie kansen "want ja we laten als alles goed ontdooid 3x 1 terug plaatsen"
Dat zijn nog 3 maanden bezig zijn + elke maand een rustmaand dus heb nog 6 a 7 maanden de tijd om eventueel aan het idee te wennen.
We blijven er voor gaan en zullen alles op alles zetten.
En tot die tijd, huil ik wanneer ik wil en zeur en klaag ik wanneer ik wil.

Motje

Ik zag een motje op mijn tafel fladderen,

Ze zag daar even even heel alleen.

Toen vloog ze weer weg, verder met haar leven.
Ze had mij inspiratie gegeven.

Ze leek niet op een vlinder,

Had geen mooie kleuren en zichtbaarheid.

Ze leefde haar eigen leven,

Met andere verlangens en haar eigen eigenheid.

Ik wilde graag een vlinder zijn,

En niet het motje hoe ik mij voel.

Ik wil vliegen overdag,

Ik had een ander doel.

Maar ik ben een motje,

Anders en zo eigen.

Ik vlieg in de mysterieuze nacht,

Omdat ik geen kinderen nog kan krijgen.

Het motje was tevreden,

Geen kleuren en geen dag.

Ze vloog haar leven tegemoet.

Met een leven wat naar haar lacht.

Kan ik leven als het motje,

Zonder verlangens en gemis.

Zonder twijfels en zorgen,

Maar blij met wie ze is.

Number 4

Vanmorgen kreeg ik van me beste vriendinnetje een whats app dat ze bij de triage zat omdat ze haar kleine niet voelde.
Ze is op dit moment 29 weken zwanger van een meid.
Ik zat gelijk in de stress.
5 Jaar geleden heeft ze bij 32 weken haar dochter verloren zonder dat er ooit enige oorzaak was gevonden.
2 Jaar later mocht ze trotse mama worden van een zoontje en deze zwangerschap ging ook geheel vlekkeloos, maar uiteraard met aan alle kanten onzekerheden vanwege het verleden.
Vorig jaar bleek ze opnieuw zwanger te zijn en uiteraard was ik weer super trots op der.
De onzekerheden zullen altijd blijven, maar doordat haar zoontje vlekkeloos de wereld op kwam kon ze van deze zwangerschap ook meer genieten.

Tot ze vanmorgen dus whats apte.
Het zweet brak me uit en ik wist niet waar ik t zoeken moest.
Elke minuut die voorbij ging leek wel een uur te duren.
Eindelijk kwam daar het eerste bericht dat er een hartslag van geconstateerd en ze zou later meer laten horen.
Kort daarna kregen ik nog een berichtje dat de moederkoek voorop ligt en dat de kleine in stuit ligt met de voetjes over elkaar in kleermakerszit.
Dat was dus de rede waarom ze haar niet voeld, maar ze deed het perfect er was geen rede tot paniek.

Door al deze spanningen was ik helemaal vergeten dat het vandaag vrijdag was en dat het ziekenhuis ons zou bellen als embryo nummer 4 ook ingevroren zou worden.
De embryo liep woensdag nog iets achter en donderdag zouden ze het opnieuw beoordelen en als deze dan bijgegroeid was zou het op transport naar Düsseldorf gaan en ingevroren worden.

Manlief belt zojuist en zegt: IGLO belde me net dat we er een diepvrieskind bij hebben.
Ik zeg: HUH, wat bedoel je.
Manlief: Het ziekenhuis belde net dat emmie nummer 4 ook ingevroren is en nu ook een blastocyste is.
Ik gilde het uit
WHAAAAAA AAAAAA AAAA ECHT!!!!!!!!!!!

Ik was het gewoon echt vergeten.
Maar 1 voordeel is wel dat ik dit telefoontje dus totaal niet als spannend heb ervaren.