Spannende tijden

Bijna 2 jaar zijn verstreken en we zijn er klaar voor.
De laatste pogingen zijn we mee gestart.
Eerst in het zaak om ongesteld te worden.
Dus zaterdag 4 juli heb ik de laatste pil ingenomen in de veronderstelling dat ik snel zou gaan menstrueren.
Helaas werd ik hier in een beetje teleurgesteld want nu meer als een week later is er wat afscheiding geweest waarvan we dachten "ja het zet door" maar was verdwenen voor de zon ging schijnen.

Waar ik niet op voorbereid was, was de pijn die zich direct aankondigde.
De pijn in mijn schouder die er 1,5 jaar niet is geweest kwam direct op visite en overviel me.
Kan er nog altijd niet mee omgaan, maar ik denk maar zo "het is voor een goed doel".

Wachten dus op een menstruatie en dan?
Dan breekt er een spannende tijd aan, gaan we het hoofdstuk afsluiten, maar op welke manier.
De hormonen gieren door mijn lijf, ik denk aan de senarios als het positief uitpakt maar de negatieve krijgen toch wel weer de overhand, erg frustrerend.
Beide is goed, nogmaals we zijn op een punt beland dat we willen weten waar we aan toe zijn, maar als vrouw zijnde speelt het zich toch allemaal af in je hoofd en spelen de hormonen een spelletje met je en dan komt toch weer die hoop de hoek om kijken en lukt het jezelf bijna niet meer om je in te dekken.

Gelukkig heb ik redelijk wat afleiding, niet allemaal positief en gezellig maar het is afleiding.
Mijn schoonmoeder is nog altijd afhankelijk van ons en zal de rest van haar leven zo blijven.
Zo zijn we nog altijd in gevecht met haar huishoudelijke indicatie en zijn we druk bezig met haar financien, maar het aller belangrijkste haar gezond.

De revalidatie is afgerond, morgen hebben we een gesprek maar de dokter klonk al niet direct positief aan de telefoon, en ook zien we zelf wel dat de revalidatie veels te laat is gestart waardoor herstel erg moeilijk was.
Maar het zorgwekkendste op dit moment is toch wel haar snelle gewichtsverlies.
Ze weegt nog maar 58 kilo, waar ze in mei nog 61.8 woog, in januari 71.0 en in november zelfs 76.
Bijna 20 kilo gewichtsverlies in 8 maanden tijd.
Haar bloed in gecontroleerd, niks gevonden, vandaag een thorax gemaakt (morgen pas de uitslag) en haar afspraak bij de vasculaire vervroegd naar aanstaande vrijdag.
We hebben de eetporties groter gemaakt en meer gezonde tussendoortjes gehaald.
Uiteraard hopen we dat het aan het eten ligt en dat ze gewoon te weinig eet, maar dat kunnen we pas concluderen als er medisch van alles en nog wat is uitgesloten.

Voor de rest gaan we proberen ontspanning te zoeken.
Manlief heeft 2 weken vakantie en daar gaan we van genieten tussen de zaken door.
Woensdag mogen we gezellig bij vrienden langskomen in hun vakantiehuisje en blijven we een nachtje slapen, het weekend zijn mijn ouders 30 jaar getrouwd en gaan we met zijn allen barbequen en die week daarop gaan we waarschijnlijk nog een dagje naar de dierentuin, een avondje naar de biosscoop en zijn we aan het kijken of we nog een hotelovernachting kunnen vinden voor ons zelf.
Gewoon leuke dingen om ons gedachte van alles te verzetten.

Ik hou jullie op de hoogte hoe het zal gaan verlopen.

Zekerheid is er! Of toch niet helemaal?

Vanmorgen was het zover we mochten weer testen.
Vroeg was ik wakker dus hoppa plassen in me potje en druppelen maar.

Ja hoor na 3 a 4 minuutjes een streepje, niet echt camera vast te leggen, maar hij was er.
Huisarts maar bellen dan.
Mocht een bloedkaart op komen halen en prikken.
Om half 11 was ik aan de beurt en om half 13 mochten we bellen voor de uitslag.

We belden en manlief kreeg gelijk te horen "niet zwanger"
Ok dat is dan duidelijk.
Wat tranen gelaten, samen even de hond uitgelaten en toen moest manlief helaas naar zijn werk.\
Ik hield me kranig en besloot het ziekenhuis te bellen aangezien die de definitieve uitslag altijd willen weten.

Om half 14 belde ik ze en ze wilde dat het verhaal nog eens uitlegde.
Ok zegt ze, vage streep, negatieve bloedtest. Moeilijk je hoort geen streepjes binnen de tijd te krijgen met een negatieve bloedtest, vage streepjes komen dan buiten de tijd als indroog streep.
Heeft de huisartsassistente ook niet vermeld of er hcg gemeten is of iets.
Nee dat is niet vermeld, gewoon heel duidelijk "niet zwanger"
Ok, dan ga ik ga maar even overleggen met de dokter en bel u later terug.

Dus je wordt terug gegooid in onzekerheid.
Nu wachten tot ik terug gebeld wordt of ik wel of niet mag stoppen met de utrogestan en of ik 1 estradiol moet gaan slikken of daar ook helemaal mee mag stoppen.

Voor mij is het duidelijk, ik ben niet zwanger dus wil stoppen met die helse bollen en geen hoop meer krijgen.
Ik wil deze ronde afsluiten en rust in en om me lijf heen.

THIS IS HELL

----------------------------------------------------------

Inmiddels heeft de kliniek mij terug gebeld na overleg met de gynaecoloog.
Omdat hij de bloedwaardes niet wist wil hij dat ik doorga tot 13 september met de utrogestan en de estradiol en vroeg die of ik de huisarts assistente zou willen bellen voor de hcg waarde.

Nou ok gedaan heb gebeld en de waarde is 0,6
Dat is duidelijk geen zwangerschap.
Nu gaan ze opnieuw overleggen en wordt ik straks weer terug gebeld.

Wachten wachten en nog eens wachten.....

Onzekerheid

Vanmorgen was het dan zover we mochten testen.
Ik was al vroeg wakker en pieste gelijk in mijn daarvoor bestemde opvangbakje.
Pakte de test erbij en druppelde de druppels.

Er verscheen niks dus ik maakte manlief wakker en deelde dit rottige nieuws.
Toen ik weer beneden kwam en de test bekeek zag ik ineens een heel vaag streepje.
Niet foto waarneembaar, maar ik zag hem toch echt.

Ok, googelen. Heeft de Kruidvat 2 v 5 een indrooglijn en zoja hoe zien die eruit.
Deze lijkt wat kleur te hebben en niet grijs zoals ik overal lees.
Pfff wat maak ik mezelf onzeker.
Wat moet ik doen? stoppen met de bollen of doorgaan? Ik weet het niet.

Nog geen tel later belt me beste dinnetje en de tranen stromen over mijn wangen.
Dit is gewoon negatief zeg ik tegen haar en heb de hoop opgegeven.
Ik had al niet veel hoop, maar goed wat wil je na 3x icsi en 10 embryo's later.
Ik ben gezond, ik mankeer niks dus dan geef ik snel de hoop al op.

Toch besluit ik om de kliniek te bellen zodra ze open zijn.
Om 09.30 pak ik de telefoon en sta 15 minuten in de wacht... Pfffff de zenuwen gieren door me strot en ik moet me tranen inslikken.
Ik ben er zo zeker van dat dit negatief is, maar wil gewoon advies.
Ik krijg de kliniek aan de telefoon en vertel mijn verhaal.

Ik test op de testdag in een kunstmatige cyclus waarbij ik een embryotransfer heb gehad en in eerste instantie lijkt die negatief.
Vervolgens zien mijn man en ik een vage streep en zeggen allebei alsnog negatief.
Maar mevrouw zegt ze: Een streep hoe vaag dan ook is een streep dus door gaan met de bollen en de pillen.
Over 2 a 3 dagen de test herhalen en pas stoppen met de bollen als de test echt omo wit is.

Ok, dit had ik dus niet verwacht. We zeggen nog duidelijk "buiten de tijd en vaaaaaag" maar schijnbaar moet ik de streep wel als positief aanzien en dus verder gaan.

Ik heb die hoop niet meer en ik geloof er ook niet meer in.
Ik weet hoe ze moeten knallen.
En dan toch denk ik weer terug aan februari 2011.
Ook een embryo transfer, wordt ongesteld ik test en negatief.
2 Weken later test ik uit het niets (waarom weet ik nog steeds niet) knal positief.
Helaas geeindigd in een miskraam wat ik dus niet wist.

Ik wil die onzekerheid niet meer, ik wil een dikke ja of een verdrietige nee.
Niet meer om de brei heen banjeren gewoon duidelijkheid.

Nu dus maar weer 2 a 3 dagen wachten en de test herhalen en tot die tijd doorgaan met alles waar ik al mee bezig was.

goodbye 1e wachtweek hello 2e wachtweek

Vandaag zwaaien we de eerste wachtweek gedag en begroeten we de tweede wachtweek.

De eerste wachtweek ging zoals normaal behoorlijk snel en ik maakte me dan ook geen zorgen om die eerste week. Wel wist ik dat die tweede week vele malen zwaarder zou worden.

Om nog even een indruk te geven hoe de eerste wachtweek is verlopen zal ik een klein update geven.

Zoals altijd vallen de hormonen bij mij niet goed en kreeg ik klacht na klacht na klacht te verwerken.
Het begon met obstipatie en daar werd ik niet vrolijk van, flinke buikkrampen zorgde er dan ook voor dat ik verschrikkelijk chagrijnig werd.
De vermoeidheid kwam ook snel de hoek om loeren, een dag kon ik niet meer geheel doorkomen zonder 's middags even een dutje te doen, maar gelukkig werd ik die vermoeidheid de laatste 2 dagen de baas door druk te zijn in huis.
Ook hoofdpijn staat boven op de lijst en een molletje hielp hierbij niet.
Dan natuurlijk de pijntjes en steekjes etc die je aan het denken zetten.

Ik voelde van alles en probeerde het te genieten of het bij een mogelijke innesteling hoorde.
* kramp/steken in lies
* kramp in onderbuik
* kramp/steken in onderrug/bil/been

Om gek van te worden.
De vorige wachtweken ging ik altijd googelen of het iets kon betekenen en ben nu toch wel heel trots op mezelf dat ik dat niet nu.
De obstipatie kunnen we eindelijk van de lijst afvinken. Doordat ik dagelijks 1 tot 3 kopjes frambozenblad thee drink kan ik weer normaal naar het toilet en zijn de krampen in mijn darmen verdwenen.
De krampen in mijn ledematen heb ik helaas nog niks tegen gevonden dus die probeer ik zoveel mogelijk te negeren.
De hoofdpijn is er nog wel dagelijks, maar doordat het er dagelijks is kan ik ermee omgaan.
De vermoeidheid zal wel blijven zolang ik de hormonen gebruik ook die probeer ik de baan te zijn en de ene keer geef ik eraan toe en de andere keer niet.

Wat verwacht ik van de komende wachtweek.
Ik verwacht dat die hels gaat worden en dat ik enorm veel afleiding nodig heb.
De pijntjes en krampjes zullen gaan verdwijnen waardoor ik onzeker wordt.
Mijn positieve instelling zal een negatieve kant laten zien waarin ik geen geloof meer heb op een zwangerschap.
En de dagen zullen heel lang gaan duren.

Kortom ik weet hoe ik ben en hoe ik elkaar zit en wellicht ga ik gewoon dagelijks even deze blog lezen om mezelf een boost te geven.
Wie weet helpt het.

Dus KANJER maak je mammie blij en plak en groei!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!