No happy end

Dit is misschien wel mijn laatste blog.
En helaas kom ik in de categorie terecht met geen happy end.
Velen mensen hebben mijn blog gevolgd of gevonden via google.
Jarenlang heb ik lief en leed rondom mijn kinderwens gedeeld en uiteraard had ik niets liever gewild dan een mooi eind geschreven. Maar helaas, mijn droom mijn grootste wens eindigd heel bruut. Een einde die ik zelf ook nooit in gecalculeerd had.

Op dit moment lig ik in scheiding wat al pijnlijk genoeg is, maar daar komt bij kijken dat bij het einde van de relatie de cryo vernietigd word. Zo staat het in het contract en kan ik helaas niks tegen beginnen.
Mijn 13e embryo en mijn laatste embryo zal zeer binnenkort vernietigd worden en dan is het definitief afgelopen.
Maar voor mezelf is al een aantal weken duidelijk dat ik definitief kinderloos zal blijven.
Mijn emoties zijn alle kanten opgeslingerd en heb letterlijk geschreeuwd van emotionele pijn.
Het gevoel dat het bij mij los maakte toen ik de brief ontving en het contract nog eens doorlas is niet in woorden te omschrijven.
Je gaat er niet van uit dat het zo zal eindigen.

Vanaf 2008 is mijn kinderwens actief geworden en vanaf 2009 zit ik "met pauzes" in de medische molen, maar pauzes houd alleen in dat er even geen gerommel aan het lijf plaats vind, maar geestelijk ben je er dagelijks mee bezig.
Inmiddels is het 2017 en dus al 9 jaar een actieve kinderwens en daar komt nu op een bepaalde manier een eind aan.
Mijn kinderwens zal altijd blijven bestaan, maar het actief hopen en ermee bezig zijn in de hoop dat deze wens vervuld word zal er niet meer zijn.

Vele mensen snappen helaas de medische molen nog steeds niet of kennen mijn verhaal niet geheel.
Zeggen dat ik nog een leuke vent tegen kan komen, ik opnieuw die molen in kan of het toch wel ineens gebeurd.
Dus voor een laatste keer leg ik uit waarom het voor mij het einde is.

Op een natuurlijke manier zal het nooit gebeuren. Door mijn endometriose slik in de pil non stop door, zonder de pil in de pijn niet houden en hoeveel ik ook over heb voor mijn wens, deze pijn is zo afschuwelijk dat ik dat niet op kan brengen.
Opnieuw de medische molen in zal ik ook nooit meer doen.
Het heeft me verscheurd, het heeft me mijn lichamelijke privacy afgenomen, het heeft me onzeker gemaakt en op bepaalde vlakken heeft het me lichaam doen haten.

Daarnaast kan ik zeggen dat ik alles maar dan ook alles eraan gedaan heb om mama te mogen worden, en in mijn hart ben ik mama, niemand kan mij dat gevoel afnemen maar helaas kan ook niemand het verdriet wegnemen.
Een ander zal ik nooit aanmoedigen om dit traject in te stappen maar ik snap als geen ander dat een wens zo groot en sterk is dat je er alles aan doet, dat heb ik zelf tenslotte ook gedaan.

Hoe dan ook, het is voorbij.
12 embryo's hebben een eerlijke kans gehad. 3x mocht ik zwanger zijn, maar ook 3x werden dat mijn mooie vlindertjes.
De laatste zal op een oneerlijke manier van me afgenomen worden en daarin zal ik zelf een weg moeten vinden om dat te verwerken.
In de afgelopen 9 jaar heb ik ook mezelf leren kennen, ik weet dat ik een sterke vrouw ben en die tegenslagen weer te boven komt. Ik weet dat ik verdriet een plek kan geven en moed zal vinden om door te gaan. En ook dit keer met een definitief eind weet ik dat ik daartoe weer in staat zal zijn.
Ik zal een andere toekomst tegemoed gaan, eentje met een lach en een traan, maar de kennis die ik geleerd heb over mijzelf en andere en de groei in mezelf neemt niemand me af en zal voor de toekomst alleen maar positiviteit brengen.
Mijn weg zal ik vinden.

En ik hoop van harte dat al mijn lotgenootjes die me volgen of me vinden via welke wegen dan ook dat het slotverhaal zoveel positiever zal eindigen dan de mijne.

Daarnaast wil ik iedereen bedanken die me door moeilijke tijden hebben gesleurd, me aan hebben gehoord, me een oor hebben gegeven om te luisteren of een schouder hebben gegeven om op te huilen.
Zonder jullie had ik waarschijnlijk bij de pakken neer gaan zitten en nooit gevochten voor wat ik kon en graag wilde.

What doesn't kill you makes me stronger, en zo is het ook echt.
Alles is een leer geweest en zal voor mijn toekomst alleen maar positief werken en mij een nog sterkere vrouw maken dat ik vandaag de dag ben!

Spannende tijden

Bijna 2 jaar zijn verstreken en we zijn er klaar voor.
De laatste pogingen zijn we mee gestart.
Eerst in het zaak om ongesteld te worden.
Dus zaterdag 4 juli heb ik de laatste pil ingenomen in de veronderstelling dat ik snel zou gaan menstrueren.
Helaas werd ik hier in een beetje teleurgesteld want nu meer als een week later is er wat afscheiding geweest waarvan we dachten "ja het zet door" maar was verdwenen voor de zon ging schijnen.

Waar ik niet op voorbereid was, was de pijn die zich direct aankondigde.
De pijn in mijn schouder die er 1,5 jaar niet is geweest kwam direct op visite en overviel me.
Kan er nog altijd niet mee omgaan, maar ik denk maar zo "het is voor een goed doel".

Wachten dus op een menstruatie en dan?
Dan breekt er een spannende tijd aan, gaan we het hoofdstuk afsluiten, maar op welke manier.
De hormonen gieren door mijn lijf, ik denk aan de senarios als het positief uitpakt maar de negatieve krijgen toch wel weer de overhand, erg frustrerend.
Beide is goed, nogmaals we zijn op een punt beland dat we willen weten waar we aan toe zijn, maar als vrouw zijnde speelt het zich toch allemaal af in je hoofd en spelen de hormonen een spelletje met je en dan komt toch weer die hoop de hoek om kijken en lukt het jezelf bijna niet meer om je in te dekken.

Gelukkig heb ik redelijk wat afleiding, niet allemaal positief en gezellig maar het is afleiding.
Mijn schoonmoeder is nog altijd afhankelijk van ons en zal de rest van haar leven zo blijven.
Zo zijn we nog altijd in gevecht met haar huishoudelijke indicatie en zijn we druk bezig met haar financien, maar het aller belangrijkste haar gezond.

De revalidatie is afgerond, morgen hebben we een gesprek maar de dokter klonk al niet direct positief aan de telefoon, en ook zien we zelf wel dat de revalidatie veels te laat is gestart waardoor herstel erg moeilijk was.
Maar het zorgwekkendste op dit moment is toch wel haar snelle gewichtsverlies.
Ze weegt nog maar 58 kilo, waar ze in mei nog 61.8 woog, in januari 71.0 en in november zelfs 76.
Bijna 20 kilo gewichtsverlies in 8 maanden tijd.
Haar bloed in gecontroleerd, niks gevonden, vandaag een thorax gemaakt (morgen pas de uitslag) en haar afspraak bij de vasculaire vervroegd naar aanstaande vrijdag.
We hebben de eetporties groter gemaakt en meer gezonde tussendoortjes gehaald.
Uiteraard hopen we dat het aan het eten ligt en dat ze gewoon te weinig eet, maar dat kunnen we pas concluderen als er medisch van alles en nog wat is uitgesloten.

Voor de rest gaan we proberen ontspanning te zoeken.
Manlief heeft 2 weken vakantie en daar gaan we van genieten tussen de zaken door.
Woensdag mogen we gezellig bij vrienden langskomen in hun vakantiehuisje en blijven we een nachtje slapen, het weekend zijn mijn ouders 30 jaar getrouwd en gaan we met zijn allen barbequen en die week daarop gaan we waarschijnlijk nog een dagje naar de dierentuin, een avondje naar de biosscoop en zijn we aan het kijken of we nog een hotelovernachting kunnen vinden voor ons zelf.
Gewoon leuke dingen om ons gedachte van alles te verzetten.

Ik hou jullie op de hoogte hoe het zal gaan verlopen.

goodbye 1e wachtweek hello 2e wachtweek

Vandaag zwaaien we de eerste wachtweek gedag en begroeten we de tweede wachtweek.

De eerste wachtweek ging zoals normaal behoorlijk snel en ik maakte me dan ook geen zorgen om die eerste week. Wel wist ik dat die tweede week vele malen zwaarder zou worden.

Om nog even een indruk te geven hoe de eerste wachtweek is verlopen zal ik een klein update geven.

Zoals altijd vallen de hormonen bij mij niet goed en kreeg ik klacht na klacht na klacht te verwerken.
Het begon met obstipatie en daar werd ik niet vrolijk van, flinke buikkrampen zorgde er dan ook voor dat ik verschrikkelijk chagrijnig werd.
De vermoeidheid kwam ook snel de hoek om loeren, een dag kon ik niet meer geheel doorkomen zonder 's middags even een dutje te doen, maar gelukkig werd ik die vermoeidheid de laatste 2 dagen de baas door druk te zijn in huis.
Ook hoofdpijn staat boven op de lijst en een molletje hielp hierbij niet.
Dan natuurlijk de pijntjes en steekjes etc die je aan het denken zetten.

Ik voelde van alles en probeerde het te genieten of het bij een mogelijke innesteling hoorde.
* kramp/steken in lies
* kramp in onderbuik
* kramp/steken in onderrug/bil/been

Om gek van te worden.
De vorige wachtweken ging ik altijd googelen of het iets kon betekenen en ben nu toch wel heel trots op mezelf dat ik dat niet nu.
De obstipatie kunnen we eindelijk van de lijst afvinken. Doordat ik dagelijks 1 tot 3 kopjes frambozenblad thee drink kan ik weer normaal naar het toilet en zijn de krampen in mijn darmen verdwenen.
De krampen in mijn ledematen heb ik helaas nog niks tegen gevonden dus die probeer ik zoveel mogelijk te negeren.
De hoofdpijn is er nog wel dagelijks, maar doordat het er dagelijks is kan ik ermee omgaan.
De vermoeidheid zal wel blijven zolang ik de hormonen gebruik ook die probeer ik de baan te zijn en de ene keer geef ik eraan toe en de andere keer niet.

Wat verwacht ik van de komende wachtweek.
Ik verwacht dat die hels gaat worden en dat ik enorm veel afleiding nodig heb.
De pijntjes en krampjes zullen gaan verdwijnen waardoor ik onzeker wordt.
Mijn positieve instelling zal een negatieve kant laten zien waarin ik geen geloof meer heb op een zwangerschap.
En de dagen zullen heel lang gaan duren.

Kortom ik weet hoe ik ben en hoe ik elkaar zit en wellicht ga ik gewoon dagelijks even deze blog lezen om mezelf een boost te geven.
Wie weet helpt het.

Dus KANJER maak je mammie blij en plak en groei!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Vindbaarheid

Elke dag neem ik een kijkje op mijn blogs en verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht al ik zie hoeveel mensen mijn blog vinden.
Uiteraard veel lotgenootjes via twitter lezen mijn blogs, maar daarnaast wordt de blog goed gevonden.
De tags werpen hun vruchten af en hopelijk vinden de mensen de antwoorden die ze zoeken.
Misschien zijn ze wel blij om eens niet alles positief te lezen en eens iets negatiefs te lezen of precies anders om.

Ik herken mezelf in de mensen die googelen en op zoek zijn naar antwoorden bij iets nieuws of bij een gevoel of iets dergelijks.
Hoe mooi is het dan wel niet dat tags in het leven zijn geroepen om zo je mede lotgenoten te helpen en te hopen dat wellicht hier een antwoord te vinden is.

Mocht je contact willen om te kletsen, schreeuwen, schelden of vragen stel ze gerust.
Je kan me vinden op twitter onder de naam: Icsigirl
heb je dat niet laat gerust een berichtje achter met een vraag en ik beantwoord hem.