No happy end

Dit is misschien wel mijn laatste blog.
En helaas kom ik in de categorie terecht met geen happy end.
Velen mensen hebben mijn blog gevolgd of gevonden via google.
Jarenlang heb ik lief en leed rondom mijn kinderwens gedeeld en uiteraard had ik niets liever gewild dan een mooi eind geschreven. Maar helaas, mijn droom mijn grootste wens eindigd heel bruut. Een einde die ik zelf ook nooit in gecalculeerd had.

Op dit moment lig ik in scheiding wat al pijnlijk genoeg is, maar daar komt bij kijken dat bij het einde van de relatie de cryo vernietigd word. Zo staat het in het contract en kan ik helaas niks tegen beginnen.
Mijn 13e embryo en mijn laatste embryo zal zeer binnenkort vernietigd worden en dan is het definitief afgelopen.
Maar voor mezelf is al een aantal weken duidelijk dat ik definitief kinderloos zal blijven.
Mijn emoties zijn alle kanten opgeslingerd en heb letterlijk geschreeuwd van emotionele pijn.
Het gevoel dat het bij mij los maakte toen ik de brief ontving en het contract nog eens doorlas is niet in woorden te omschrijven.
Je gaat er niet van uit dat het zo zal eindigen.

Vanaf 2008 is mijn kinderwens actief geworden en vanaf 2009 zit ik "met pauzes" in de medische molen, maar pauzes houd alleen in dat er even geen gerommel aan het lijf plaats vind, maar geestelijk ben je er dagelijks mee bezig.
Inmiddels is het 2017 en dus al 9 jaar een actieve kinderwens en daar komt nu op een bepaalde manier een eind aan.
Mijn kinderwens zal altijd blijven bestaan, maar het actief hopen en ermee bezig zijn in de hoop dat deze wens vervuld word zal er niet meer zijn.

Vele mensen snappen helaas de medische molen nog steeds niet of kennen mijn verhaal niet geheel.
Zeggen dat ik nog een leuke vent tegen kan komen, ik opnieuw die molen in kan of het toch wel ineens gebeurd.
Dus voor een laatste keer leg ik uit waarom het voor mij het einde is.

Op een natuurlijke manier zal het nooit gebeuren. Door mijn endometriose slik in de pil non stop door, zonder de pil in de pijn niet houden en hoeveel ik ook over heb voor mijn wens, deze pijn is zo afschuwelijk dat ik dat niet op kan brengen.
Opnieuw de medische molen in zal ik ook nooit meer doen.
Het heeft me verscheurd, het heeft me mijn lichamelijke privacy afgenomen, het heeft me onzeker gemaakt en op bepaalde vlakken heeft het me lichaam doen haten.

Daarnaast kan ik zeggen dat ik alles maar dan ook alles eraan gedaan heb om mama te mogen worden, en in mijn hart ben ik mama, niemand kan mij dat gevoel afnemen maar helaas kan ook niemand het verdriet wegnemen.
Een ander zal ik nooit aanmoedigen om dit traject in te stappen maar ik snap als geen ander dat een wens zo groot en sterk is dat je er alles aan doet, dat heb ik zelf tenslotte ook gedaan.

Hoe dan ook, het is voorbij.
12 embryo's hebben een eerlijke kans gehad. 3x mocht ik zwanger zijn, maar ook 3x werden dat mijn mooie vlindertjes.
De laatste zal op een oneerlijke manier van me afgenomen worden en daarin zal ik zelf een weg moeten vinden om dat te verwerken.
In de afgelopen 9 jaar heb ik ook mezelf leren kennen, ik weet dat ik een sterke vrouw ben en die tegenslagen weer te boven komt. Ik weet dat ik verdriet een plek kan geven en moed zal vinden om door te gaan. En ook dit keer met een definitief eind weet ik dat ik daartoe weer in staat zal zijn.
Ik zal een andere toekomst tegemoed gaan, eentje met een lach en een traan, maar de kennis die ik geleerd heb over mijzelf en andere en de groei in mezelf neemt niemand me af en zal voor de toekomst alleen maar positiviteit brengen.
Mijn weg zal ik vinden.

En ik hoop van harte dat al mijn lotgenootjes die me volgen of me vinden via welke wegen dan ook dat het slotverhaal zoveel positiever zal eindigen dan de mijne.

Daarnaast wil ik iedereen bedanken die me door moeilijke tijden hebben gesleurd, me aan hebben gehoord, me een oor hebben gegeven om te luisteren of een schouder hebben gegeven om op te huilen.
Zonder jullie had ik waarschijnlijk bij de pakken neer gaan zitten en nooit gevochten voor wat ik kon en graag wilde.

What doesn't kill you makes me stronger, en zo is het ook echt.
Alles is een leer geweest en zal voor mijn toekomst alleen maar positief werken en mij een nog sterkere vrouw maken dat ik vandaag de dag ben!

Groen licht

Gisteren mochten we voor de tweede follikelmeting langskomen, een dag eerder dan dat de gynaecoloog in eerste instantie voorstelde.
Maar goed dat ik me gevoel wederom liet spreken.
1 follikel is lekker door gegroeid en heeft een speurt gehad in 48 uur tijd van 12 mm naar 19 mm.
Baarmoederslijmvlies zag er ook perfect uit, 9 mm.

We mochten direct door naar de verpleegkundige waar alles doorgesproken zou worden en waar ik direct pregnyl moest spuiten.

Ze vroeg of ze het moest spuiten, maar 100 naalden verder doe ik het liever zelf haha.
Dat was wel even wennen zeg. Het is alweer 2 jaar geleden dat ik zelf spoot, maar duidelijk zoiets verleer je nooit.

Woensdag zal onze blastocyste ontdooid worden en horen we die ochtend of dat goed gegaan is.
Bij positief bericht horen we ook direct hoe laat we ons die dag nog moeten melden.
Heel spannend allemaal.

Vandaag is dag 0 begonnen!

We zijn nog altijd super positief en vooral relax.
Van zenuwen of nervositeit hebben we weinig last, maar dat zal woensdag wel 180 graden draaien hihi.
Tot die tijd ben ik veels te druk met de pijn in me schouder.
Dit hebben we ook nog besproken bij de verpleegkundige, maar helaas hoort dit erbij.
De pil heeft de endometriose onderdrukt, maar door de pijn is duidelijk dat het wel weer terug is.
Tot aan de terugplaatsing mag ik paracetamol blijven slikken (al werkt dat voor geen meter) en tot een zondag mag ik wat zwaarders.
Daar neem ik gebruik van zodat ik nog iets slaap om zo uitgerust mogelijk te zijn.
Ik laat de pijn in ieder geval geen roet in eten gooien en me humeur veranderen.

Op naar woensdag!!!

De 3e dag

Vandaag zijn we beland op wachtdag 3 van de verschrikkelijke 2 wachtweken.
Ik voel me goed en zit lekker in mijn vel.
Het lukt me keer op keer om positief te zijn en positief te denken.
Ik zoek niet echt veel afleiding maar onbewust heb ik wel veel afleiding.

De laatste dagen ben ik heerlijk aan het schrijven voor mezelf en voor anderen.
De ene naar de andere blog knal ik eruit en dat maakt mijn hoofd met negatieve gedachten leeg.
Goede gesprekken voer ik en de mensen van wie ik het verwacht in mijn privé leven leven mee en dat doet me goed.

De utrogestan gaat nu wel zijn werk doen.
Ik ben sneller moe en heb daardoor weinig energie, maar toch gaat slapen slecht en maak ik minder uurtjes als dat ik zou willen.
Het huishouden wordt verwaarloosd op dit moment. Ik kan me er niet toe zetten.
De bolletjes inbrengen wordt ook steeds lastiger, het is opgezet en na het inbrengen voel ik de werking duidelijk van de bollen.
Me onderbuik zeurt.
Ook werken me darmen nog niet altijd mee dankzij de estradiol. Er zijn dagen dat ik totale obstipatie heb en er zijn dagen dat ik telkens moet rennen. Beide kosten me ook energie.
Maar ik weet dat ik het allemaal doe voor een goed doel dus draai het de positieve kant op.

De dagen gaan tot nu toe gelukkig snel en geniet van ieder moment.
Manlief durfde in eerste instantie geen hoop te hebben, maar merk en zijn doen en praten dat er toch hoop in zit en dat doet mij goed.
Hopen mag en we weten welke kant het op kan draaien, de kant die we al te vaak hebben gezien en die we liever nu niet zien. We willen graag vreugde gaan ervaren maar uiteraard houden we het in ons achterhoofd

De terugplaatsing

Het was vroeg dag vanmorgen. om 07.15 ging de wekker want ik wist niet meer of ze nou tussen 07.30 en 08.30 of tussen 08.30 en 09.30 zouden bellen.

Vanaf vroeg zat ik al te appen met tinkelbel omdat zij ook zat te wachten op het telefoontje voor een terugplaatsing.
We hielden het niet meer van de zenuwen en maakte elkaar helemaal gek.
om 09.00 werd ik dan gebeld.

Goedemorgen, u heeft een afspraak om 13.20.
whoehoehoehoehoe ik werd letterlijk een stuiterbal.
Ondertussen zat tinkelbel nog altijd te wachten en te wachten en te wachten.
Ze werd steeds negatiever en negatiever en het lukte me niet om haar moed in te spreken.

Eindelijk daar was haar telefoontje.
Ook een terugplaatsing om 13.40.
We sproken af bij de pomp tussen 11.00 en 11.30.

Ik zal lange verhalen besparen, maar we hebben bij de ontmoeting lekker gekletst.
Eenmaal aangekomen in de kliniek moest ook de assistente lachen dat we elkaar konden en tegelijkertijd een terugplaatsing hadden.
Hoe toevallig is het.

Stipt op tijd werden manlief en ik binnen geroepen.
Dk. W deed de terugplaatsing en vertelde ons dat er maar 1 ontdooid was en die nu terug geplaatst zou worden.
Ik schrok want we hadden afgesproken 2.
Hij vertelde dat de embryoloog dat ons later uit zou leggen.

De terugplaatsing ging snel en soepel.
Tijdens de minuten dat we lagen te wachten kletsen we wat met elkaar.
Het zat erop. kanjer was uit zijn slangetje en zit in mij.
We werden naar de kamer daarnaast gebracht waar al snel ook de embryoloog aankwam.

De reden waarom er maar 1 en niet 2 stuks zijn ontdooid is het feit dat de 2 1 dag oude embryo's niet uit een zelfde cyclus komen.
Hier had ik begrip voor en het vergroot mijn kansen.
Waar ik in eerste stantie dacht dat dit het laatste zou zijn liggen er dus nog 2 in de vriezer.

En hier is die dan onze kanjer, onze toekomst, onze wens.

Grow emmy Grow!!!!!

afspraak gemaakt

om stipt 13:30 belde ik met geertgen om een afspraak te maken. in eerste instantie toen ze vroeg of er nog embryoos zijn en ik 'ja' antwoorde melde ze dat ze dan meestal een echo afspraak maken voor dag 9,10 of 11 om een cryo terugplaatsing in natuurlijke cyclus te plannen. ik melde gelijk waarom ik een evaluatie gesprek wilde. dit was onze laatste punctie en wij zijn helaas niet in de potitie om een 4e poging zelf te financieren. ook melde ik dat ik informatie had opgezocht van assisted hatching en hoorde via mijn social media dat het bij jullie mogelijk is om dat te laten toepassen. klopt helemaal was haar antwoord en plande me gelijk in op een datum naar keuze. 29 juni dus bij dk W om 13:30. ik ben er weer helemaal klaar vor. heb vertrouwen in de assisted hatching en kan niet wachten tot we het gesprek hebben en er nog meer informatie over krijgen.

Het kwartje is gevallen

Valt het kwartje dan nu eindelijk???
Hij moest wel van ver komen volgens mij!!!!
Of hing er toevallig briefgeld boven waardoor die zwevend naar beneden kwam?
Of hield ik gewoon stiekem hoop terwijl ik dat helemaal niet wilde?

Ik weet het niet! En wil het denk ik ook niet weten.
Hij is in ieder geval binnen gekomen.

5 Minuten voordat manlief naar zijn werk moest bedacht ik me ineens dat ik zomenteen alleen in huis zou zitten.
Alleen zonder iets vrolijks me heen.
Aan de hond heb ik weinig, die slaap de hele dag en komt alleen naar me toe als ze naar buiten wilt.
De poezen liggen boven en hebben geen behoefte aan menselijk contact.
Nee, ik zit straks dus helemaal alleen.

Zo dom als ik ben verborg ik de tranen en slikte ze in.
Maar na net wat gewhats apped te hebben is hij ook niet op zijn achterhoofd gevallen en zag dat ik me groot probeerde te houden.
Ik wil hem niet met een rot gevoel naar zijn werk toesturen.
Is toch helemaal niet fijn werken wetende dat je vrouw thuis in tranen zit.

Het liefst kruip ik weg onder de dekens, maar slapen is de oplossing niet.
Het bewust meemaken en ondergaan dat is juist wat ik nodig heb.
De mensen die het wisten heb ik op de hoogte gesteld van de afgelopen dagen en hoe onzeker die waren.
1 voor 1 leven ze allemaal met me mee.
Ik kan naar me vriendin toe gaan, en hoeveel ik ook van der houd dat trek ik nu even niet.
Haar kleine dreumus en haar mooie buikje is niet waar ik nu op zit te wachten "hoe zeer ik het haar ook gun".
Ik kan wegduiken in een boek, maar besef me dat al me boeken of over vruchtbaarheid gaan of over moeders en kinderen etc, ook niet echt een fijne afleiding.
Dan spelen we toch wat spelletjes op de computer??? Owja UPC heeft onderhoud dus me internet flikkert er steeds uit.
PERFECT TIMING UPC

Dit is gewoon een drama dag, een dag waar ik niks mee kan.
Zo nu en dan krijg ik een lief berichtje via me mobiel binnen of twitter en dan biggelen er weer even tranen over me wangen.
Ik kan melden ik wordt er niet knapper op en een gezichtbehandeling zou dan ook geen overbodige luxe zijn.

Zelfmedelijden hou ik niet van en toch doe ik er aan... BAH, waarom nou!!!

Ik weet nu wel wat ik wil en dankzij mensjes op twitter weet ik wat ik kan gaan aankaarten.
Van de week als ik eraan toe ben bel ik naar de kliniek om een afspraak te maken met de gynaecoloog.
Assisted hatching dat is wat ik wil.
Me emmies doen het prima, en wellicht hebben ze nog een extra zetje nodig om me vast te pakken.
Lading vitamines ga ik weer inslaan en wellicht gaan we wat accupunctuur ondergaan.
Nu wil ik echt alles uit de kast halen om het te laten slagen.

Van de week kwam me buurvrouwtje langs en vertelde van haar tante die dood gevonden is in haar huis na 2 dagen.
Verschrikkelijk en had nog wel kinderen die verdomde om langs te gaan.
Hoe zal dat bij ons gaan als we kinderloos blijven.
Wie kijkt er dan nog naar ons om als we oud en gerimpeld zijn en afhankelijk van thuiszorg en weet ik niet wat allemaal.
Ik moet er niet aan denken dat ons dat zou gebeuren...BAH, blij dat ik niet in de toekomst kan kijken.

Wat kan er toch allemaal wel niet door iemands hoofd gaan in deze tijden.
En dan krijg je weer van die heerlijke dooddoenders naar de hoofd toe gesmeten.
Zet het van je af. Denk er niet aan, heb vaak gelezen dat ze dan zwanger raken...
Hallooooooooooooo hebben jullie me wel gehoord!!!!! We zijn onder MEDISCHE BEHANDELING, weet je wel MEDISCH!!!!!
MEDISCH bestekend dat je een lichamelijk probleem hebt en dat doktoren je helpen.
Pffff wordt er af en toe zo moe van.
Ik ga het nog niet accepteren.
Nog 3 mooie kansen "want ja we laten als alles goed ontdooid 3x 1 terug plaatsen"
Dat zijn nog 3 maanden bezig zijn + elke maand een rustmaand dus heb nog 6 a 7 maanden de tijd om eventueel aan het idee te wennen.
We blijven er voor gaan en zullen alles op alles zetten.
En tot die tijd, huil ik wanneer ik wil en zeur en klaag ik wanneer ik wil.

Motje

Ik zag een motje op mijn tafel fladderen,

Ze zag daar even even heel alleen.

Toen vloog ze weer weg, verder met haar leven.
Ze had mij inspiratie gegeven.

Ze leek niet op een vlinder,

Had geen mooie kleuren en zichtbaarheid.

Ze leefde haar eigen leven,

Met andere verlangens en haar eigen eigenheid.

Ik wilde graag een vlinder zijn,

En niet het motje hoe ik mij voel.

Ik wil vliegen overdag,

Ik had een ander doel.

Maar ik ben een motje,

Anders en zo eigen.

Ik vlieg in de mysterieuze nacht,

Omdat ik geen kinderen nog kan krijgen.

Het motje was tevreden,

Geen kleuren en geen dag.

Ze vloog haar leven tegemoet.

Met een leven wat naar haar lacht.

Kan ik leven als het motje,

Zonder verlangens en gemis.

Zonder twijfels en zorgen,

Maar blij met wie ze is.

brief aan mijn ongeboren kinderen

8 embryoos verder voel ik me leeg en verlaten.
jullie waren zo gewenst en zo welkom, dat is niet in woorden uit te drukken.

voor mij hebben jullie alle 8 geleefd en voor mijn gevoel hebben jullie 2 weken warm bij me mogen zitten.
jullie besloten helaas om mammies warme buik te verlaten.
iedere keer vanaf het begin vormde wij in ons hoofd de toekomst.
we zouden jullie vertroetelen en alle liefde geven die wij in ons hebben.
heerlijk wandelen in de natuur en saampies naar de kinderboerderij en heerlijk picknicken in de duinen.
misschien waren wij niet realistisch genoeg, maar voor ons was een levende delende embryo een kind in ontwikkeling.
en wat andere daar van denken en vinden boeit mij eigenlijk vrij weinig. jullie waren onze kindjes en die bijzondere momenten pakt niemand ons af.
hoe zwaar de behandelingen ook waren en zijn, het is voor mij iets magisch.
wetende dat er met wat hulp moeder natuur werd geholpen en vervolgens iets levends werd geplaatst vind ik iets magisch.

waarom jullie ons verlaatte zullen we nooit een antwoord op krijgen, maar dit is hoe jullie het wilde en dat respecteer ik hoeveel pijn mij dat ook doet.
wetende dat jullie alle 8 bij elkaar zijn doet me goed.
ik heb jullie papa en jullie hebben mekaar.

ik hoop dat er ooit in de toekomst een broertje of zusje warm bij me wilt blijven om ons leven te verrijken en onze wens in vervulling te laten komen.
de tijd zal het leren en we zullen beleven wat de toekomst ons brengt.

onzekerheid

Gisteren was ik nog kapot van verdriet.
Bij het opstaan naar de winkel gereden en een digitale test gedaan.
Het plasje had ik vlak daarvoor al opgevangen.
Eenmaal thuis de test gedaan en er kwam na 3 lange minuten "niet zwanger" op te staan.

Had die ochtend al wat bruine afscheiding gehad en me wereldje storte in.
Ik kon en wilde de digitale test niet geloven en dus manlief gingg een test bij kruidvat halen.
Met hetzelfde plasje deed ik deze test.
Deze bleef vrijwel wit en ik barste in tranen uit.
Manlief keek naar de test en zag wel degelijk een heeeeeel licht streepje staan.
Ik negeerde die streep en voor mij was die gewoon negatief, ookal zag ik em daadwerkelijk staan (alleen niet camerawaardig).

We zijn op pad gegaan en hebben heerlijk troostfood gehaald.
's Middags hebben we samen een tukkie gedaan en 's avonds zijn we naar me neef gegaan.
Ik kon gewoon lol hebben en gezellig doen en twijfelde dus aan mezelf of ik me verdriet negeerde of dat ondanks de klap hart was ik er dit ker mee om kon gaan.

Ik heb ondanks het bruinverlies gisteren de bolletjes opgemaakt en heb geslapen als een os.
Geen dromen, geen verdriet helemaal niks.
Toen ik 's ochtends wakker werd ging ik uiteraard direct naar de wc en het maandverbandje dat ik voor de zekerheid had in gedaan was wat bruinig en dat was naar buiten gekomen samen met de witte vloed van de utrogestan.
Tijdens het plassen verlies ik niks en met afvegen af en toe een streepje bruin, maar totaal geen rood of iets dergelijks.
Ik hou mezelf voor dat t allemaal nog wordt tegen gehouden door de utrogestan.

Het maakt het allemaal wel enorm onzeker. heb geen buikpijn en heb t maandverbandje weer durven in te ruillen voor een inlegkruisje.
Ik blijf denken dat het over is, ik wil niet opnieuw hoop hebben of krijgen.
Heb mezelf voorgenomen om de komende dagen af te wachten. misschien is dit ook wel de reden dat er nog geen verdriet is.
Ik leef op dit moment tussen hoop en vrees en neig erg naar de vrees.
Voor mij is t afgelopen.

Duizenden vragen spoken in mijn hoofd. Waarom is dit ons niet gegund? Waarom mogen wij geen kindje? Wat hebben wij fout gedaan? Waarom worden we keer op keer gestraft? Wat proberen ze ons duidelijk te maken? Wanneer is het genoeg? Wanneer moet ik stoppen?
Teveel vragen en een te grote leegte.
Het leven is oneerlijk en wordt zo kwaad van. hoop doet leven maar vrezen is realistisch.

eerste wachtweek

vandaag zit de eerste wachtweek erop.
omdat jut en jul pas afgelopen woensdag terug geplaatst is ging t erg snel voorbij.

de witte bolletjes begin ik aardig zat te worden, ben erg moe en slaap dan ook merendeels.
er komt op de dag weinig uit me handen en bij t opstaan ga ik dan ook gelijk wat klusjes klaren voordat ik helemaal achter loop in het huishouden.

de nachten gaan wat minder.
elke nacht wordt ik wel minstens 2x wakker om te plassen.
daarnaast ook 2 nachten flinke krampen gehad in de onderbuik, liesen en bovenbenen.
en zoals iedereen wel zal herkennen wordt ik onzeker als ik teveel voel of te weinig voel.
niks is goed genoeg om wat rust in me donder te krijgen 's nachts.

op de dag zelf ben ik er vrij weinig mee bezig valt me op en dat is iets nieuws voor me.
voorgaande behandelingen kon ik aan niks anders denken en nu zijn we er samen heel relax ingestapt en zien wel waar het schip strand.

manlief is er volgens mij wel iets meer mee bezig.
zijn nieuwe ritueel is bij het opstaan jut en jul 2 kusjes te geven en voor het slapen gaan.
ook vroeg die gisteren of ik al enig idee van resultaat had, maar hierover durf en wil ik geen uitspraak over doen.
we bekijken het met de dag en genieten van elke seconde.

aankomende week is het koninginnendag en gaan we er samen een dagje op uit.
heerlijk braderie hoppen en wellicht wat leuke dingen op de kop tikken.
daarnaast heb ik in die week ook nog wat afspraakjes staan dus zullen de dagen wellicht wat vlotter gaan.

op naar de volgende 7 dagen.

Number 4

Vanmorgen kreeg ik van me beste vriendinnetje een whats app dat ze bij de triage zat omdat ze haar kleine niet voelde.
Ze is op dit moment 29 weken zwanger van een meid.
Ik zat gelijk in de stress.
5 Jaar geleden heeft ze bij 32 weken haar dochter verloren zonder dat er ooit enige oorzaak was gevonden.
2 Jaar later mocht ze trotse mama worden van een zoontje en deze zwangerschap ging ook geheel vlekkeloos, maar uiteraard met aan alle kanten onzekerheden vanwege het verleden.
Vorig jaar bleek ze opnieuw zwanger te zijn en uiteraard was ik weer super trots op der.
De onzekerheden zullen altijd blijven, maar doordat haar zoontje vlekkeloos de wereld op kwam kon ze van deze zwangerschap ook meer genieten.

Tot ze vanmorgen dus whats apte.
Het zweet brak me uit en ik wist niet waar ik t zoeken moest.
Elke minuut die voorbij ging leek wel een uur te duren.
Eindelijk kwam daar het eerste bericht dat er een hartslag van geconstateerd en ze zou later meer laten horen.
Kort daarna kregen ik nog een berichtje dat de moederkoek voorop ligt en dat de kleine in stuit ligt met de voetjes over elkaar in kleermakerszit.
Dat was dus de rede waarom ze haar niet voeld, maar ze deed het perfect er was geen rede tot paniek.

Door al deze spanningen was ik helemaal vergeten dat het vandaag vrijdag was en dat het ziekenhuis ons zou bellen als embryo nummer 4 ook ingevroren zou worden.
De embryo liep woensdag nog iets achter en donderdag zouden ze het opnieuw beoordelen en als deze dan bijgegroeid was zou het op transport naar Düsseldorf gaan en ingevroren worden.

Manlief belt zojuist en zegt: IGLO belde me net dat we er een diepvrieskind bij hebben.
Ik zeg: HUH, wat bedoel je.
Manlief: Het ziekenhuis belde net dat emmie nummer 4 ook ingevroren is en nu ook een blastocyste is.
Ik gilde het uit
WHAAAAAA AAAAAA AAAA ECHT!!!!!!!!!!!

Ik was het gewoon echt vergeten.
Maar 1 voordeel is wel dat ik dit telefoontje dus totaal niet als spannend heb ervaren.

De terugplaatsing

Jaaaaa, vanmorgen was het eindelijk zover. We mochten onze emmies genaamd Jut en Jul ophalen om heerlijk warm bij mamsie te logeren voor (hopelijk) de komende 8 maanden.
De nacht was super verlopen en we hebben beide heerlijk relaxe geslapen.
Toen de wekker om 8 uur af ging sprong ik uit me bed de douche in omdat ik me eens niet last minute wilde haasten.
Eenmaal beneden de gezellige bolletjes ingebracht en daarna genoten van een kop koffie.
om half 10 gingen we op pad, want we hadden een afspraak staat om 11:20.

toen we daar aankwamen om 11:00 zag ik al dat onze favo dokter W dienst had en kon dus toen al me geluk nie op.
inmiddels liep t al wat uit en kwam de dokter naar de wachtkamer en vertelde dat we zo gingen starten, maar dat die de zuster kwijt was.
we hebben daar flink om moeten lachen.
zo'n 5 minuten later werden we geroepen en kon t gaan beginnen.

we werden begeleid naar het eerste kamertje waar ik me van onder moest uitkleden en waar manlief van die mooie blauwe slofjes moest aantrekken.
eenmaal aangekomen in DE kamer mocht ik plaats nemen in de stoel.
er werden wat controlle vraagjes gesteld en konden we daadwerkelijl van start.
als eerste werd de eendenbek geplaatst en werd ik gereinigd, daarna wilden die met een lege catether of de doorgang soepel ging ivm dat wel eens anders is geweest.
de catether ging probleemloos naar binnen en kon de verpleegkundige de juiste gegevens doorgeven aan de embryoloog en was het wachen op Jut en Jul.
in deze wacht tijd grapte we n
og wat met zijn allen en attendeerde de dokter er nog eens op dat het nu toch echt eens moest lukken.

het deurtje van het raampje ging open en daar was het slangetje met onze 2 kanjers.
zonder er ook maar iets van te voelen werden ze geplaatst.
ik moest nog even blijven liggen me de eendenbek etc omdat de embryoloog eerst nog ging checken of de embryoos daadwerkelijk uit het slangetje waren.
toen dat het geval bleek te zijn werden de materialen verwijderd en mocht ik me weer aan gaan kleden.
vanuit daar mochten we plaatsnemen in de rustkamer waar de embryologe nog langs zou komen om de vorderingen te melden.

het duurde niet lang voordat de embrologe kwam.
ze vermelde opnieuw dat er 15 eicellen waren gevonden en dat er daarvan 10 rijp waren en dat daar 4 bevruchtingen uit voort zijn gekomen.
1 daarvan is ingevroren in dusseldorf en 3 hebben hier in de stoof gelegen.
2 die terug geplaatst zijn zagen er perfect uit en waren gegroeid tot blastocyste en stonden op t punt van innestelen.
de andere liep iets achter en stond op t punt tot doorgroeien naar blastocyste.
deze zullen ze morgenochtend alsnog beoordelen en als deze door gegroeid is wat moet op die dag zal die vervoerd worden naar dusseldorf en daar ingevroren worden.

al met al ben ik super blij met dit resultaat en kan ik me glimlach niet wegstoppen.
nu begint t moeilijkste het wachten, maar dat gaat goed komen.
ondanks dat we de uitslag nog niet weten ik geniet van elke dag dat ik zoiets bijzonders mee mag maken.

Het laatste telefoontje

Eindelijk kan ik zeggen dat we vanmorgen het laatste telefoontje ontvangen hebben van de embryoloog.
Maar laten we ouderwets beginnen bij de voorgaande nacht en ochtend :)

Gisteren zijn manlief en ik heerlijk bijtijds naar bed gegaan.
Aangezien ik nu aardig energieloos ben door het gebruik van de utrogestan sliep ik ook in notime.
Helaas werd ik al om 07.30 wakker en probeerde nog wat te dommelen maar dat lukte niet.
Ik ben wat gaan computeren en vervolgens naar beneden gelopen om een bak koffie te zetten voor ons.
Manlief volgende me rond 08:00 en begon voor ons het wachten al.
We checkten de telefoons of alles aan stond en zapten wat op de tv.
We keken ook nog even hoelaat ze gisteren hadden gebeld en dat was rond 09:00.

De telefoon ging rond 09:15 en manlief voerde weer het gesprek.
Weer hoorde ik alleen maar ok, ok, ok en de vraag hoeveel cellig zijn ze.
Daaruit kon ik al opmaken dat er nog levende waren en toen die zei tot morgen was ik opgelucht.
Nadat die het gesprek had beeindigd begon die al met morgen om 11:20 de terugplaatsing.
Ow wat ben ik blij.
En en en? Leven ze nog allemaal?
Ja alle drie lopen perfect op schema en zijn t zelfde als adolfje.
Adolfje was onze emmie in December en werd bij dag 5 geplaatst en was een morula.
Hiervan testen ik positief op mijn verjaardag 26-12 exact 14 dagen na terugplaatsing. maar helaas sloef het noodlot wederom toe in de nacht van 28 en 29 December.
Ik begon met bloeden en dat stopte niet meer.
Weg was onze droom.
Nu is het wederom dag 5 en zijn het alle 3 morula's.
Helemaal geweldig aangezien in December de andere 2 gestopt waren met delen bij dag 4.

Wat is een morula?

Na enkele dagen (3 a 4) wordt de zygote morula genoems omdat ze er dan uitzien als een moerbei (morula is de latijnde naam voor moerbei.
Dit is ongeveer 3 dagen na de bevruchting en de morula staat dan op het punt de baarmoerlichaam te bereiken.

De morula bestaat uit 2 lagen:
- de binnenste laag is de kiemlaag of de embryoblast
- de buitenste laag noemt men de trofoblast waaruit zich later een deels van de placenta ontwikkelt

Blastula

Het embryo, de morula, wordt nu een blastulu genoemd doordat de intercellulaire ruimte in elkaar overgaan (ze versmelten als het ware) waardoor één grote holte gevormd wordt: blastulaholte.
D zonda pellucida verdwijnt hierdoor zodat het embryo zich kan innestelen in het baarmoedersljjmvlies (=endometrium).
Rond de 6e dag beginnen de cellen van de trofoblast tussen de eputheelcellen van het baarmoederslijm binnen te dringen = de implantatie of innesteling van een bevrucht eicel.

Weer wat geleerd.

Morgen zou dus theoretisch na het terugplaatsen ongeveer de innesteling moeten gaan plaatsinden.

De testdatum die we van de gynaecoloog hebben meegekregen is 9 Mei, 19 dagen na de puncie.
Ik weet nu al dat ik niet zolang kan wachten.
We zijn wat aan het rekenen geweest wanneer de pregnyl eruit is etc.
Op 3 Mei is de pregnyl geheel uit me lijf en zit ik dag 14 na punctie.
Dit is wederom de dag dat 16 jaar geleden mijn zwager een zwaar ongeluk heeft gehad, dus best wel bijzonder hoe dat zo samen hangt.
Op 5 mei bevrijdingsdag mag ik stoppen met de utrogestan, als ik dan 6 Mei nog geen menstruatie heb waar we vanuit gaan dan willen we gaan testen.
Waarom deze dag?
Omdat op deze dag mijn schoonouders en lief mijn zwager hebben moeten laten gaan.
Dit is zijn sterfdag en wat is mooier dan die dag die altijd het teken stond van een zwarte dag een goud randje te geven.
Ik geloof in bijzondere dingen en dat ze iets met elkaar te maken hebben.
Ik denk dat ik ook niet de enigste ben die vooruit al gekeken heeft wanneer bij een eventuele zwangerschap de uitgerekende datum is.
Als we van een zwangerschap mogen spreken zou onze uitgerekende datum 11-01-2013 zijn.
Hoe bizar is dat!!!! exact 5 jaar nadat wij de pil weggooide en onze reis naar het ouderschap zijn begonnen.
Is dit toeval of bestaat toeval niet? De tijd zal het leren.
Vandaag kan ik weer gewoon adem halen en toeleven naar morgen.
De zenuwen zullen er altijd zijn tot de datum dat we mogen testen, maar wetende dat ik morgen 2 ukkies bij me mag dragen is zo bijzonder.

• 
  

Stap voor stap

Stap voor stap zetten we kleine stapjes in de goede richting.
Afgelopen nacht heb ik verschrikkelijk geslapen en viel dan ook pas om 03:30 in slaap.
Daar integen heb ik wel tot precies 08:30 kunnen slapen terwijl manlief alweer vroeg lag te ijsberen in de bed.
De zenuwen namen de overhand.
Nadat ik wakker werd ben ik meteen naar beneden gegaan waar ik manlief al hoorde rommelen in de keuken.
Een lekker bakkie koffie.
Het duurde erg lang voordat ik ook daadwerkelijk koffie zag.
Er kwam een hoop lawaai uit de keuken. Ik riep nog: Wat ben je aan t doen? Hij zegt: De tijd doden?
Duidelijk zenuwachtig dus en dat was ook duidelijk te horen met het gemopper en gekletter van bestek.

Rond 08:45 kwam hij naast me zitten op de bank.
Meestal zijn wij niet van die naast elkaar zitters, maar er was zo'n grote spanning.
We leken wel 2 kleine chihuahua's zo zaten we te bibberen van angst.

Om iets na 09:00 werd er gebeld en manlief voert het gesprek.
Goedemorgen met K, Ok, Ok, Ok, ja ja ja, Ok, Fijne dag.
Hmmm niet iets waar ik wijs uit kan worden.
En shit hij vraagt niet naar het aantal cellen en kwaliteit.
't Zal wel mislukt zijn.
Ja hoor daar waren de vragen en angsten weer.
En? vroeg ik zo aan hem.
Nou zegt die: Alle 3 doen het goed en morgen rond dezelfde tijd bellen ze terug. Ze maken dan direct een afspraak voor een terugplaatsing op die dag of woensdag.
Pfff wat een opluchting.
Ik vraag nog aan hem waarom die niet naar de celdeling etc had gevraagd, maar de spanning deed hem alles vergeten.

Snel moest die zich gereed maken om weg te gaan om te werken.
Hij lied de hond nog even uit, gaf een kus en vertrok.
Ik ben daarna ook snel onder de douche gesprongen en naar me buurvrouw gegaan.
Ze vroeg of ik mee wilde naar de tandarts ivm de dochter.
Natuurlijk wilde ik dat. Wordt altijd zo vrolijk van dat kind zonder maar een grijnsje jaloezie te hebben.
Ook laat ze me vrij in de omgang met haar.
Ze is 2 dus haalt nog wel eens wat kattenkwaad uit en als ik dan zeg: t mag niet. of dat kan niet. of luister nou eens naar mama dan wordt dat geaccepteerd.
Na de tandarts zijn we nog even naar t dorp geweest voor de boodschappen en voor kleertjes voor die kleine meid aangezien ze vrijdag een bruiloft hebben.
't Laatste stuk trok ik het toch echt niet meer. Ik wilde zelf wel doorlopen maar de buuf beveelde me om even op het bankje te gaan zitten.
Wat was ik blij dat we naderhand weer thuis waren.
Snel heb ik me omgekleed en heb ik me kussentjes en een laken mee naar beneden genomen.
't Duurde niet snel voordat ik vertrokken was naar dromenland.

Nu breekt t wachten weer op wat morgen komen gaat.
Misschien wel de TP of misschien nog wel weer een dag langer wachten.
Langzaam kruipen de zenuwen weer in me lichaam, maar we gaan ze uitzingen.
Dus op naar morgen.

dag na het telefoontje

We zijn weer een dag verder na het telefoontje met de uitslag van de bevruchtingen.
Gisteren was het vooral angst wat me overviel.
Vandaag kan ik alweer veel beter relativeren en ben ik blij met het resultaat.

Zeker als ik in mijn TL lees dat er bij @mijnkracht geen bevruchtingen hebben plaats gevonden.
Vanaf deze plek wil dan ook nogmaals heel veel kracht geven.
Je bent een sterke vrouw en hoe erg de leegte en de angst nu ook is ik weet dat je een sterke vrouw bent en dit weet te verwerken.
Ik sta machteloos om iets voor je te kunnen doen, maar als ik kon toveren dan toverde ik die leegte weg en vele bevruchte gouden eitjes.
Je bent een kanjer, samen met alle andere in mijn TL die t zwaar te verduren krijgen keer op keer.
Vanaf deze plek dan ook nogmaals, jullie zijn sterke vrouwen en ben trots op jullie vechtlust.

Door dit bericht heb ik mezelf op me kop gegeven dat ik niet mag mokken en blij moet zijn.
Ik krijg tenminste die kans die vele nooit krijgen of hebben gekregen. tuurlijk zijn de zenuwen daar voor morgen het telefoontje.

Het telefoontje

Na een zeer beroerde nacht waarin 20.000x ik een telefoongesprek heb gevoerd kwam ik om 09.30 me bedje maar uit rollen.
De eerste 2 uur ging het nog wel maar daarna werd het zenuwslopend.

Eindelijk ging de telefoon om 13.39 en manlief nam op.
Enigste wat ik hoorde was Ok, en ja is goed en tot ziens.
Pfff wat er toen wel niet allemaal door mijn hoofd ging, dacht dat ik gek werd.

En en en en en? vroeg ik aan manlief.
Nou zegt die er waren er 15 gevonden.
Ja ja dat wist ik al, antwoorden ik enigszins verveeld.
Nou zegt die, 10 daarvan waren bruikbaar om bevrucht te worden.
Er verscheen een grote glimlach op m'n gezicht en dacht dat ik even de wereld aan kon.
Al snel verging deze glimlach me.
4 zijn er daadwerkelijk bevrucht geraakt en 1 is er nu ingevroren en de overige 3 worden maandag nader bekeken.

Ik voel stil en voelde het vocht prikkelen achter me oogbollen.
Deze scenario had ik al eens mee gemaakt en nog niet eens zo lang geleden.
13 December 2011 kregen we precies zo'n zelfde telefoontje, ook 10 bruikbare eicellen en ook maar 4 bevrucht.
Me wereldje storten even in en de angst nam de overhand.
Dit is onze laatste kans en wellicht was ik te egoïstisch, maar ik had op veel meer gerekend. Mooi wat extra kansen erbij, maar helaas deze harde wereld was wederom erg hart.

Nadat ik snel de tweetmensjes op de hoogte had gebracht en me telefoon had weg gelegd kwamen de tranen.
Tranen van boosheid, onzekerheid, angst en teleurstelling.
Waarom overkomt ons dit, waarom is de wereld zo wreet.
Nee P je mag zo niet denken je moet hoop houden. 't Zijn 4 toppers en ze slaan zich er wel doorheen net zoals jijzelf.
Op dat moment speelt er een engel/duivel scenario op mijn schouders af. Een welles nietus spelletje.

Maandag tussen 08.30 en 09.30 bellen ze terug en wordt er een terugplaatsing afgesproken.
Weer 2 dagen in spanning, weer allemaal vragen.
Gaan ze die 2 dagen daar wel overleven? is de 3e embryo sterk genoeg om ook ingevroren te kunnen worden?

't Zullen lange dagen gaan worden en ik hoop mezelf bij elkaar te kunnen houden.
De angst mag de overhand niet krijgen. Ik ben de baas en ik beveel tot orde en rust!!!!

keuzes maken

14 dagen geleden werd ons gevraagd of we 1 of 2 emmies wilden laten terugplaatsen na de punctie.
ik zei de gyn dat we daar nog niet over gesproken hadden en ik ook niet gelijk een antwoord wilde geven.

nog voor de eerste follikelmeting namen manlief en ik wat dingen door.

icsi1: 225 gonal 11 follikels, 9 eicellen, 6 bevrucht, 1, terug geplaatst, 4 ingevroren.
icsi2: 300 puregon, 7 follikels, 10 eicellen, 4 bevrucht, 1 terug geplaatst, 1 ingevroren

arts vermelde ook dat de eivoorraad aan t slinken was, ze waren lui en zelfs met de hoogstendosis stimulering waren ze niet vooruit te branden en van slechte kwaliteit.
mijn eivoorraad deed het niet op puregon ben ik van mening en mocht voor de laatste icsi ook weer terug naar gonal.
bij de eerste follikelmeting dus al 12 follikels.

ik heb de arts om advies gevraagd betreft onze keuze maken en ook de assistente hebben we mee gekletst.
12 follikels zegt natuurlijk nog niks, het gaat erom hoeveel eicellen er gevonden worden en hoeveel er bevrucht raken.
beide gaven ze duidelijk aan dat een vese poging t meeste kans van slagen heeft.
ik neigde dus als gelijk naar 2 emmies, maar manlief was nog aan t strubbelennomdat die zo bang is dat er straks wederom maar 2 emmies overblijven en we in 1 klap alles op deze poging zetten.
ik ben wat optimistischer en zie t zonnig in en weet dat we na dit altijd nog 1 cryo hebben en dat onze kansen nog niet helemaal op zijn.

vandaag wilde ik dus daadwerkelijk rust in me hoofd creeeren en een keuze maken.
ik besprak met lief mijn onderbuikgevoel en mijn beredenering en eigenlijk al snel riep hij dat hij er dan ook 2 wilde laten terug plaatsen.
ik maak van die zin nog een grapje door te zeggen dat ik toch niet helemaal blij was dat hij er ook 2 ging laten plaatsen en zo was de spanning een beetje van t toch wel zware traject af.

we gaan er dus voor 2 en t begint nu al heerlijk te kriebelen, laat die punctie maar komen

Vervolg cryo 2

Natuurlijk kan het bij ons nooit normaal gaan.
Nadat ik Zondag 6 Februari ongesteld was geworden was voor mij het sprookje gewoon voorbij.
Ik heb 1 dag verdriet en de volgende dag pak ik alles weer op en ga verder.
Op de 1 of andere manier ben ik afgelopen Dinsdag gaan testen en waarom? Geen idee! Dit doe ik anders nooit.
Ik was nog niet klaar met druppelen of de test was al positief.

Zoals jullie zien kan ik er niet om heen en is die echt positief.
Ik raakte wel gelijk in de stress en ben de volgende morgen "afgelopen woensdag" de kliniek gaan bellen en mocht die middag nog langskomen voor een echo.
Ik hield duidelijk in mijn achterhoofd dat ze niks zouden kunnen zien maar wat er die middag gebeurde hadden we allen niet verwacht.
Op de echo was idd niks te zien, alleen verdikt baarmoederslijmvlies en een follikel van 13 mm en mijn positieve test die ik hem had laten zien werd eigenlijk niet naar gekeken.
Met een lach werd er gezegt dat ik vrijdag terug moest komen voor een follikelmeting en dan zou er voor na het weekend een terugplaatsing worden ingepland van mijn laatste 2 cryo's.
Mijn man en ik zaten er verslagen bij, pakte de status en liepen naar de balie om een afspraak te maken.
In de auto gaat dan het balletje rollen. Ik wil helemaal geen terugplaatsing want dat voeld niet goed.
Voel me niet zwanger maar deze test zegt toch iets.
Na deze woorden hebben we mijn oude ziekenhuis gebeld waar ik onder behandeling was voor IUI en legde het verhaal uit.
Er werd meteen gezegt dat ze met mogelijk 5 weken zwangerschap nog niks kunnen zien en dat follikelgroei bij velen gebeurd die zwanger zijn en met name bij vrouwen die hormonen hebben gebruikt, ookal is dat alweer maanden geleden.
Mijn lichaam blijft LH aanmaken en dus willen ze 28 Maart een echo maken.
Hier was ik al blij om dat hun me wel serieus namen maar 28 Maart is nog zover weg en nog altijd was er niemand bereid om bloed af te nemen want dat geeft een duidelijk beeld over of mijn gevoelens waarheid zijn of niet.
Einde van de middag heb ik mijn huisarts gebeld en de situatie uitgelegd en mocht de volgende morgen, vandaag dus, langskomen voor een urinetest en eventuele bloedtest.
Ik vanmorgen in een potje geplast en meegenomen en had mijn test ook meegenomen.
We waren bij het inloopspreekuur en was al snel aan de beurt.
We lieten de test zien en hij wilde geen urinetest meer doen maar direct bloed laten prikken en ook hij herhaalde nog eens dat met 5 weken mogelijke zwangerschap er niks te zien is en dat follikels gewoon kunnen blijven groeien.
Als ze klappen kan je vocht krijgen in je eileiders en daar kan je buikpijn van hebben maar is geen gevaar.
Ik wil niet direct zeggen dat ik nu op een roze wolk zit. Ik weet niet wat ik meer voel en/of denk want we worden van her naar der geslingerd in emoties.
Einde van de middag mag ik bellen voor de uitslag en zit nu ook op hete kolen wat zenuwen betreft.


----------------------------------------------------------------------------


Onzekerheid heeft plaats gemaakt voor vreugde. 
Om 15.30 heb ik de huisarts gebeld en de uitslag van het bloed was positief.
Ik heb een hcg waarde van 276 en ben dus zwanger.
Zo onwerkelijk maar ben zo blij dat ik me gevoel gevolgt heb.
Vermoedelijk ben ik nu 5 weken en 4 dagen zwanger.
Morgen wil de kliniek ons toch zien na een boos telefoontje van mijn man en zullen ze me uitgebreid onderzoeken maar ik ga ook zeker een klacht neerleggen.
Zodra ik weet hoever ik ben zal ik mijn banner even aanpassen en uiteraard mijn complete site.
-----------------------------------------------------------------------------------------------

En terug de onzekerheid in.

 

Nou we worden van het ene uiterste in de andere gegooid.

Vanmorgen echo gehad en niks te zien.
Urine "zwangerschaps" test na 4 minuten positief (iets lichter als die van mij)
Conclusie van de arts een miskraam.
Had wel wat bruine afscheiding afgelopen nacht maar verder niks raars.

Ik snap het gewoon niet.

Er is nu ook bloed afgenomen maar omdat ik bij een kliniek zit wordt het gestuurd naar een ziekenhuis en aangezien het weekend voor de deur staat krijg daar maandag pas de uitslag van.

Ik hou gewoon voor dat het een miskraam is want ik weet het niet meer.
Er is verder ook niet gesproken over wat als ik geen bloed ga verliezen dus leef in onzekerheid.

----------------------------------------------

Eindresultaat.

Helaas vanmiddag de uitslag gehad van het HCG en deze was gedaald tot 130 dus ze hadden gelijk en het is een miskraam.
Heel het weekend heb ik geprobeerd in mijn achterhoofd te houden dat het fout zou zitten maar de klap komt zo hart aan en momenteel ben ik ook kapot van verdriet.
We moeten dit gaan verwerken en vol goeie moed naar de toekomst kijken.
Volgende maand proberen we het gewoon nog een keer.

Cryo 1

START CRYO

15-01-2011 1e follikelmeting

19-01-2011 2e follikelmeting

22-01-2011 3e follikelmeting

26-01-2011 Pregnyl 5000

31-01-2011 Terugplaatsing 2 embryo's

06-02-2011 Menstruatie begonnen

CRYO MISLUKT

Nadat we 2 maanden even niet bezig waren geweest met zwanger worden mochten we in Januari 2011 wee gaan starten.

De wachtmaanden waren ons goed af gegaan.

De eerste maand was een verplichte maand en die daarop volgde hadden we zelf besloten om van onze kerst te kunnen genieten, maar die verhalen zijn natuurlijk terug te lezen in het vorige dagboek deel.

15 Januari mochten we langs komen voor onze eerste follikelmeting in deze cryocyclus.

Ook mochten we zelf een beslissing nemen of we 1 of 2 embryo's zouden terugplaatsen en deze beslissing was wederom snel gemaakt.

We wilde graag 2 embryo's laten terugplaatsen.

Het is geen garantie om een tweeling maar zou natuurlijk wel heel mooi zijn en omdat ik van mening was dat mijn lichaam het makkelijk zou aankunnen aangezien ik nog jong ben en geen lichamelijke problemen heb zag ik geen gevaar.

Ook hadden we hierbij het gevoel dat we meer kans zouden hebben.

Gelukkig hoefde ik deze maand ook geen medicatie te gebruiken dagelijks alleen een pregnyl voor het opwekken van de eisprong de rest zal allemaal plaatsvinden in mijn natuurlijke cyclus.

De meting zag er goed uit, had een mooi opgebouwd laagje slijmvlies en er zat 1 follikel met een grootte van ongeveer 11 mm.

De 2e follikelmeting was wederom goed, het baarmoederlsijmvlies groeide goed en de follikel kreeg al een mooie formaat.

De laatste follikelmeting op 22 Januari was het slijmvlies dik genoeg om de Terugplaatsing in te gaan plannen.

26 Januari moest ik 1 maal pregnyl 5000 spuiten en op 31 Januari mochten we naar Genk toe om de 2 embryo's terug te laten plaatsen.

Naar die datum toeleven was zenuwslopend want die ochtend konden we pas bellen om te horen of de terug plaatsing door zou gaan en of de embryo's te ontdooiing zouden hebben overleeft en ook zouden we dan een tijdstip door krijgen.

Die ochtend belde mijn man naar hun toe en alles ging door ik was door het dolle heen.

De terugplaatsing ging moeizaan de gynaecoloog kon niet in de baarmoeder komen en heeft de beruchte tang moeten gebruiken om de embryo's te kunnen terugplaatsen.

Heb de 2 dagen daarna wat bloedverlies gehad.

De overige dagen waren slopend niet alleen van de spanning maar had ook dagelijkse buikkrampen tijdens het staan en lopen en lag daarom dus ook het liefst op de bank of zat ik het liefst.

Wat wij niet hadden verwacht is dat dit sprookje wel heel snel afgelopen was.

6 Februari werd ik al ongesteld en het was niet zomaar een bloeding maar gewoon een echte menstruatie.

Op dat moment begon ik terug te denken op hoe de maand was verlopen.

Bij het laatste bezoekje had ik al aangegeven dat ik heel vaak een eisprong heb bij 16 mm maar de gynaecoloog hield vol dat dat deze maand niet mogelijk was en ik echt pas 26 Februari de pregnyl moest spuiten, echter heb ik die zondag daarvoor al mijn eisprong gevoeld en doordat de verpleegkundige had gezegt dat dat niks uitmaakte heb ik er verder niet aan gedacht.

Ik heb 7 Februari 's ochtends gelijk gebeld met de vraag hoe zo'n cryo nou daadwerkelijk in elkaar zit en zoals ik zelf eigenlijk ook al wist wordt de leeftijd van de cryo opgeteld bij de eisprong en dan terug geplaatst.

De embryo's waren dus te laat geplaatst waardoor ze geen moment kans hebben gehad om in te nestelen.

Op dat moment was ik niet alleen verscheur dvan verdriet maar ook van woede en boosheid.

Bovenaan mijn status staat dat ik een vroege eisprong heb en nog is er niet naar gelezen en zijn er 2 embryo's gewoon zo weg gegooid.

De assistente vond het verschrikkelijk en kon me mijn woede heel goed voorstellen.

Helaas moest ze ook mededelen dat ik wederom weer een maand moest wachten voordat ik verder mocht maar ze stelde wel evaluatiegesprek voor om dit voorval te bespreken en ervoor te zorgen dat dit niet nogmaals gebeurd.

Hier ben ik natuurlijk niet mee geholpen en heb ik mijn 2 pontentiele wondertjes niet mee terug maar nog een keer dit mee maken kan ik niet dragen.

De woede neemt langzaam af maar het verdriet zit nog diep.

Hopelijk mogen wij in Maart 2011 positief beginnen en me teen positief afloopt

Start ICSI

22-09-2010 Gesprek ICSI
29-09-2010 Bloedprikken
03-10-2010 Starten met decapeptyl
08-10-2010 Menstruatie begonnen
09-10-2010 Uitgangsecho en starten met gonal-f 225
15-10-2010 1e follikelmeting
* 13 Follikels
* 8 rechts & 5 links
* gemiddeld 11 mm
19-10-2010 2e follikelmeting
* 10 follikels
* gemiddeld 15 mm
23-10-2010 3e follikelmeting
* 9 follikels* gemiddel 18/20 mm24-10-2010 2x Pregnyl26-10-2010 Punctie* 16 dagen lang 6 pd utrogestan27-10-2010 Bellen voor uitslag* 8 eicellen bevonden* 6 gezond bevrucht28-10-2010 Terugplaating 1 embryo* 1 eicel niet overleeft* 4 eicellen ingevroren14-11-2010 Testdatum12-11-2010 Menstruatie begonnen > 

********************************************************* 

13 September Was het een feit dat IUI-5 mislukt was.
's Avonds heb ik met mijn man een gesprek gehad en hebben we de knoop doorgehakt.
We willen stoppen met IUI en gaan starten met ICSI.
Die nacht heb ik veel gehuild omdat het toch een spannend traject is maar we wisten ook beide dat de kans van slagen bij IUI erg nihiel was.
14 September hebben we 's ochtends gebeld met de kliniek en aangegeven dat we gaan een gesprek willen wat betreft en stoppen met IUI en het starten met ICSI.
22 September hadden we dat gesprek gepland staan.
We hebben die dag veel informatie gekregen wat betreft hoe ICSI helemaal in zijn werk gaat en wat ons allemaal zou staan te wachten.
Dit moesten we samen thuis bespreken en Woensdag 29 September mochten we terug komen om een definitief besluit te maken.
We hadden ons besluit al zeer snel gemaakt en wisten dat we het zouden gaan doen.
Het traject zou zwaar worden maar we hadden het er voor over.
Omdat ik op dat moment midden in mijn cyclus zat mocht ik die zelfde maand nog gaan beginnen als ik dat wou.
Dit was uiteraard heel snel maar ik was er klaar voor en hebben dus ook gelijk alles in orde gemaakt.
Die zelfde middag hebben we nog de papieren ondertekend en is er bloed afgenomen.
Dit ging helaas bij mij niet snel en was er weer slecht een ader te vinden uiteindelijk hebben ze een vleugelnaald gebruikt en de buisjes kunnen vullen druppelgewijs.
Bij mijn man ging dit vlot, ader was zo gevonden en na 2 minuten zat hij alweer naast me.
We mochten voor de papieren in een appart kamertje zitten om te beslissen wat we met eventuele ingevroren embryo's zouden doen als we komen te overlijden of als we uit elkaar gaan of als de 5 jaar voorbij zijn dat ze ingevroren zijn.
Om andere stellen te helpen hebben we ervoor gekozen om ze dan af te staan aan andere stellen om zo ook hun wens uit te laten komen want we konden het niet over ons hart verkrijgen om een mogelijk levend wondertje voor onderzoek af te staan of te laten vernietigen.
Als het bloed positief zou zijn op bepaalde bevindingen zouden ze ons telefonisch op de hoogte stellen dat we niet zouden kunnen starten.
Ik kreeg gelijk de medicatie decapeptyl mee waarmee ik op cyclus dag 21 zou kunnen starten.
Deze medicatie zorgt ervoor dat dat mijn eierstokken stoppen met produceren en dat ik ongesteld ga worden en vanaf dat moment zorgt het ervoor dat de stof LH niet wordt afgegeven zodat ik geen follikels aanmaak.
Als mijn menstruatie zou gaan beginnen moest ik direct bellen voor een uitgangsecho en zouden ze kijken of mijn eierstokken en baarmoeder schoon was, dus geen cyctes of holtes gevuld met vocht.
3 Oktober zat ik op dag 21 van mijn cyclus en mocht ik gaan starten met het spuiten van decapeptyl.
Al na 3 dagen merkte ik dat mijn lichaam aan het verranderen was en dat de hormoonhuishouding plat werd gelegt.
Ik sliep erg onrustig en kreeg het van opeens bloedheet weer ijskoud.
Ook geestelijk begon het tot me door te dringen dat we daadwerkelijk waren begonnen aan ICSI en dat dit voor ons toch wel de laatste mogelijkheid zou zijn tot het worden van papa en mama.
Op 8 Oktober cyclusdag 27 zette mijn menstruatie door.
6 Dagen na het spuiten van decapeptyl gingen we dus de volgende stap zetten en dat was bellen naar de kliniek voor de uitgangsehco.
Deze menstruatie bracht een hoop in me los, werd heel erg emotioneel en de angst voor alles wat eraan zou komen begon tot me door te dringen, Deze dip heeft gelukkig maar 1 dag geduurd zoals altijd.
Het prikken begon al wel lastig te worden, mijn huid leek wel van olifantenleer en kwam er steeds slechter doorheen en de eerste blauwe plekken traden ook op.
Op dag 2 van mijn cyclus op 9 Oktober mocht ik al langs komen voor de uitgangsecho dus het ging allemaal heel snel.
Alles zag er rustig en schoon uit en mocht gaan beginnen met het spuiten van de gonal-f 225.
15 Oktober mocht ik terug komen voor een eerste follikelmeting en dan zouden we zien hoe goed deze medicatie werkt.
De week die vloog voorbij en levende vol spanning toe naar de dag dat we voor het eerst zouden zien hoe alle follikels groeien.
Op dag 11 van de decapeptyl en dag 5 van de gonal-f leek het me toch allemaal erg zwaar te worden.
De hormonen die slingerde door mijn lichaam en ik was ook continu erg moe.
Dat mijn buik aan het opzetten was dat konden we ook niet meer onder stoelen of banken schuilen en kreeg nog maar nauwlijks mijn broek dicht.
Positief natuurlijk want dit betekende dat de follikels aan het groeien waren.
Wel had ik vaak moeite om echt positief te blijven en kon ook snel emotioneel uitbarste.
15 Oktober was het eindelijk zover we zouden gaan kijken naa rde follikels.
Er zaten 13 mooie follikels waarvan 8 aan de rechterkant en 5 aan de linkerkant.
Gemiddeld waren ze op dat moment 11 mm.
Ik moch door blijven spuiten met de gonal-f 225 en de decapeptyl en 19 Oktober mochten we terug komen voor de 2e follikelmeting.
Ik was alweer 15 dagen aan het spuiten en me buik zag eruit als een boxbal met al die lelijke blauwe plekken.
De dag van de 3e follikelmeting was een zeer lange dag.
We moesten beide werken ik van 8 tot 14 en me man van 7 tot 15.
Tussendoor zouden we ook nog visite krijgen van zijn vader en stiefmoeder en dan moesten we ook nog eten.
Gelukkig kregen we het briljante idee om wat eten te bestellen en 's avonds hadden we dan de follikelmeting.
Deze rit was hels en kwamen midden in een flikke file terecht.
Hierdoor kwamen we ook veels te laat aan maar gelukkig hadden veel mensen last van file gehad dus het liep al behoorlijk uit.
Tijdens deze follikelmeting bleek dat er nog maar 10 follikels zaten waarvan er 1 echt tussenuit sprong met een mm van 26 de overige 9 follikels hadden nog maar een grote van 15 mm en daar zouden ze zich op gaan concentreren want de kans dat er een eicel in de grote follikel zou zitten was zeer nihiel.
We kregen de opdracht om nog even verder te blijven spuiten met de gonal-f 225 en 23 Oktober mochten we terug komen voor de 3e follikelmeting.
Deze dagen vlogen voorbij en voor het wisten was het alweer 23 Oktober.
De meting zag er goed uit en er zou worden over gegaan tot een punctie.
Dinsdag 26 Oktober zou het dan zover zijn om 11:00 uur 's ochtends dan zouden ze de punctie gaan uitvoeren.
24 Oktober moest ik in de ochtend nog 1 maal decapeptyl spuiten en 's avonds om 23:45 uur 2x pregnyl van 5000 en dan zou 25 Oktober kwa spuiten mijn rustdag zijn.
Heerlijk was die rustdag maar ook heel vreemd.
Ik had een eigen ochtendritueel gemaakt om de spuit erbij te betrekken.
Ik kom uit mijn bed en ga even plassen vervolgens zet ik de senseo aan de vul ik met kopje met de melk en suiker, daarop volgend was ik mijn handen en pak ik de spuiten maak mijn buik schoon en met de ene hand spuit ik de spuit leeg in mijn buik en met de andere hand druk ik op de senseo op het kopje te vullen met koffie.
Die rustdag was heel anders, het hoorde er niet meer bij en hoe gek het ook klinkt ik miste het gewoon.
Die maandag ben ik ook gewoon nog gaan werken om afleiding te hebben en 's avond besloot ik even lekker met een dekentje en kussentje op de bank te gaan liggen.
Helaas verliep dit niet helemaal volgens plan want met dekens en al viel ik van de trap af van boven af aan en gilde ik het uit van de pijn.
Diezelfde avond zaten we nog bij de huisartsenpost omdat ik bijna niet kon lopen en verging van de pijn.
ik had een flinke gekneusde heup en enkel en op mijn linkse bil had zich een hematoom ontwikkeld waardoor ik een soort van extra bil er bovenop had zitten.
Door die val heb ik 's nachts ook enorm slecht geslapen en was die ochtend dan ook gesloopt toen ik eruit moest om naar de kliniek toe te gaan van de punctie.
Omdat de kliniek voor ons 1,5 uur rijden is en mijn man nog zijn zaad moest produceren voor de ICSI moesten we eerder weg en hebben we toen zijn taak erop zat lang moeten wachten in de wachtkamer.
Ik was wel al vrij vlot aan de beurt en kreeg een infuus met antropine voor mijn hartslag en dormicum om rustig te blijven.
Toen ik dormicum eenmaal toegediend kreeg leek het wel alsof ik een fles jenever achterover had geslagen, ik was een beetje dizzy en voordat de punctie begon leek ik het allemaal door een roze bril te zien.
Dat sprookje was gauw over toen de punctie begon.
Ow wat deed dat pijn zeg, er stond een mooi scherm waarop ik mee kon kijken maar ik lag alleen maar dicht geknepen met me ogen continu auw en oe te roepen.
Wel wat het snel voorbij en werden de eerste 2 utrogestan bolletjes ingebracht de overige mocht ik zelf de komende 16 dagen 3 maal daags 2 stuks inbrengen.
We werden naar de uitrustkamer gebracht om even bij te komen en kregen we een heerlijk kopje koffie.
Ik was nog altijd flink dizzy maar wilde heel graag snel naar huis toe om lekker te gaan slapen.
De gynaecoloog kwam voordat we naar huis gingen nog even bij ons kijken en gaf ons de papieren mee met daarop het telefoonnummer van het ziekenhuis in Genk.
Daar mochten we 27 Oktober naartoe bellen om de bevindingen te horen en een datum te horen wanneer er 1 embryo teruggeplaatst zou worden.
Die ochtend leek de tijd voorbij te kruipen en had ik het niet meer van de zenuwen.
Omdat ik erg gespannen was besloot mijn man te bellen en we kregen het beste nieuws te horen dat er was.
Van de 9 follikels waren er 8 eicellen bevonden waarvan er 6 gezond bevrucht waren en 28 Oktober zou de terugplaatsing in de middag plaatsvinden.
Ow wat waren we blij met dit resultaat en hebben ook gelijk onze ouders gebelt om het goede nieuws te delen.
Het terugplaatsen was prima te doen.
Er werd een 4 cellige embryo geplaatst en de overige werden ingevroren.
Helaas was 1 embryo gestopt met delen waardoor er nog maar 4 een winterslaap konden gaan houden maar ook dat resultaat was nog altijd super netjes.
De wachtweken waren killing en de dagen schoten maar niet op.
De utrogestan bolletjes vond ik ook neit prettig, het was een geklieder elke keer weer en de drogisterij werd rijk van ons door de inlegkruisjes.
Ik probeerde mijn gedachtes te verzetten maar dit ging heel erg moeilijk.
Het idee dat er een delende levende embryo was teruggeplaatst zorgde ervoor dat ik me op en top zwanger voelde en dat was juist hetgeen was ik nog even wilde vermijde om teleurstellingen te voorkomen.
Helaas heb ik dat uitknopje nooit kunnen vinden.
Eindelijk na 16 dagen mocht en kon ik stoppen met gebruiken van de utrogestan.
De dag dat ik ermee mocht stoppen brak ik wel even.
Alle spanning werd me teveel en barste uit in janken.
Ben toen die dag ook bewust niet gaan werken en gelukkig hadden ze hier begrip voor.
Die dag heb ik lekker met een filmpje in mijn bedje gelegen en mezelf vertroeteld.
12 November kwam er helaas een einde aan ons sprookje.
Ik werd ongesteld en was ontroostbaar.
Ik kon maar niet begrijpen waarom het ons niet gegund was en er spookte ook maar 1 vraag door mijn hoofd.
WAAROM!!!!!!!!