Kinderwensbloggers

Melany Brunings is 44 jaar en oprichster van de facebookpagina "Kinderwensbloggers".
Ze omschrijft zichzelf als een zzp-er die blogt en studeert maar vindt zichzelf op de 1e plaats een stay at home-mommie. Zij heeft 10 jaar lang, tot haar 42e medische ivf en icsi behandelingen gedaan maar werd uiteindelijk pas (spontaan) zwanger na het lezen van het boek “Innesteling, zwanger worden en blijven” en het volgen van een fertiliteitsprogramma van Rika Lukac. Vlak voor haar 43e verjaardag beviel ze van een kerngezond jongetje.

Ik vroeg aan haar of zij voor mijn blog wilde vertellen waarom ze kinderwensbloggers heeft opgericht en welk doel ze daarmee wilde behalen. Daarnaast leest u enkele motivaties van andere kinderwegbloggers waarom hun bloggen en wat hun doel daarbij is.

 

Waarom Kinderwensbloggers?

Ten eerste! Zonder de bloggers die zich hebben aangemeld was het niet mogelijk geweest om Kinderwensbloggers op te richten. De meeste zijn gelukkig in de omstandigheid dat ze vrij uit kunnen spreken en ik ben ze dankbaar dat ze dat doen.

Ik heb aldoor de behoefte gehad mijn ervaringen over het vervullen van mijn kinderwens te delen, dat deed ik met familie en vrienden waar ik wel steun maar niet altijd begrip vond. Logisch natuurlijk want het is ingewikkeld en onbekend voor welke problemen je dan komt te staan. Toen mijn wens vervuld werd, op een voor velen onbekende manier, veranderde de behoefte van het delen van ervaringen naar het delen van mijn kennis. Ik begon een facebookgroep die al snel net zoveel leden telde als Freya. Veel dames, vooral degene die “uitbehandeld” leken heb ik uitgenodigd. Bijna alle leden stelden dezelfde vragen; “Is het een besloten groep? Is het zichtbaar dat ik lid ben? Kan iedereen meelezen? De groep heet “Innesteling, zwanger worden en blijven” en het is een besloten groep. Ik weet zeker dat als ik de groep “Aardappel” had genoemd dat we 2 x zo veel leden hadden want veel leden willen niet dat hun omgeving het weet. Ze zijn bang emotioneel of zakelijk afgerekend te worden. Dat raakte me en binnen 24 uur heb ik de groep “Kinderwensbloggers” opgericht want het hebben van een vruchtbaarheidsprobleem is al erg genoeg en je hebt echt alle steun en begrip die je krijgen kunt nodig omdat je er overal, de hele dag en de rest van je leven mee geconfronteerd wordt. Vooral als het jaren duurt voor je wens vervuld wordt of als je wens helemaal niet vervuld wordt. Die laatste groep hoor je niet, ze verdwijnen vaak in stilte. En als dat je keus is, is dat prima maar wat zou het fijn zijn als zij op rotdagen gewoon kunnen spreken over een gemis. Uit ervaring weet ik dat er vrouwen zijn die zeker tot hun 50e nog hoop hebben, de oudste lotgenoot die ik ken is 96 jaar. Dat lijkt onrealistisch om nog hoop te hebben als je over de 42 (magische grens voor de artsen) maar ik ben zelf een oudere moeder, mijn zoon is nog maar 1,5 en ik ben 44 en over 2 weken mag ik weer testen of ik zwanger ben. Dit 2e kindje wordt dan net voor mijn 46 geboren en is op de natuurlijke manier verwekt, net als de 1e. Ik ken veel vrouwen die net voor hun 46e nog even 3 (ivf-)kindjes op de wereld zetten. Het vervullen van een kinderwens die op zich laat wachten kent op veel vlakken een taboe. Ook op het hebben van een kinderwens op die leeftijd hebben mensen een mening, maar als zij weten hoe het zit dan veranderen zij van mening omdat ze een genuanceerder beeld krijgen van een probleem dat zij zelf niet kennen. Dat weet ik zeker.
 

Hoe werkt Kinderwensbloggers?
Iedere lotgenoot die schrijft kan zich aanmelden. Het gaat erom dat alle bloggers op 1 plek te vinden zijn en dat de lezer zelf kiest welke hij leest of volgen gaat. En ik ken niet één verhaal die het zelfde is. De kinderwensblogger heeft vaak een eigen blog en plaatst daar zijn verhaal maar dat doet hij dus ook bij ons! We letten meer op verhaal dan taal, dus als er grammaticale fouten in staan dan moet men daar maar gewoon door heen kijken. Het leven kent nu eenmaal hier en daar een error….
 

Doel
Eén van onze doelen is door middel van het delen van onze blogs te spreken voor lotgenoten die niet kunnen of willen spreken. Zij kunnen op hun beurt degene die belangrijk voor hen zijn verwijzen naar ons, zonder dat zij zelf al te veel in detail hoeven te treden. Verder willen we de taboe doorbreken en dat kan alleen door er gehoor aan te geven en veel in beeld te komen of aan het woord gelaten te worden.
 

Motivaties van enkele Kinderwensbloggers 

Lotje; ”Het van je afschrijven is een vorm van verwerking. Maar ook zoveel makkelijker dan het te moeten vertellen face 2 face. Als je het traject van vruchtbaarheidsbehandelingen binnenstapt krijg je info, heel veel info, je vindt overal genoeg grafieken en statistieken, maar wat ik echt zocht was ervaringen. Gewoon levensechte verhalen, waar ik me aan kon optrekken, of op zijn minste wist dat het een lastig parcours kan worden. Van je afschrijven in een blog, is een poging doen om de taboe te doorbreken. Want niet alleen de mensen rondom ons maken die taboe, maar ook wijzelf ...door er niet open en eerlijk over te zijn”.
 

Puck; “Toen ik deze groep langs zag komen vond ik het erg fijn dat ik mee mocht gaan schrijven. Een tijd geleden ben ik begonnen met mijn blog nadat wij bijna 2 jaar met ongewenste kinderloosheid worstelde. Toen we een doorverwijzing kregen naar de fertiliteitskliniek stonden we voor een keuze: het wel of niet vertellen tegen onze omgeving. Voor ons was het al snel duidelijk dat we onze omgeving ervan op de hoogte wilde brengen. Zo konden ze ons steun bieden wanneer dat nodig was maar konden ze de situatie ook beter begrijpen wanneer we anders reageerde nadat we de zoveelste negatieve test hadden gezien. Na de verwijzing probeerde wij ons zo goed mogelijk voor te bereiden op alles wat er komen ging. We konden bar weinig vinden over de dingen die we echt wilde weten wat wij zeer vervelend vonden. Omdat ik het erg fijn vind om dingen van me af te schrijven ben ik begonnen met het schrijven van een blog, met volledige steun van mijn man. Alles over de dingen die wij meemaken rondom onze reis naar een baby. Ook zijn wij begonnen met een YouTube kanaal. Om dezelfde reden dat ik mijn blog ben begonnen. We hopen vooral mensen te informeren en een kijkje in onze ervaring te geven. Zodat er meer begrip is voor diegene die het meemaken maar ook meer kennis voor diegene de machteloos toe moeten kijken”.
 

Nanda; “Ik ben blogger bij Kinderwensbloggers om vruchtbaarheidsbehandelingen uit de taboesfeer te halen. Hoe meer men er over weet en praat, hoe meer wederzijds begrip er is. Ik merk, doordat ik praat over mijn behoeftes, emoties en verlangens, andere dat ook sneller doen, en daardoor komen we sneller tot elkaar. Win-win, ik voel mij beter, vrienden en familie voelen zich beter”.
 

Icsigirl; "Kort geleden heb ik mezelf ook aangemeld bij de facebookpagina van kinderwensbloggers. Ik blog al een hele tijd en haal hier altijd veel voldoening uit. In het begin deed ik het vooral voor mezelf, maar toen ik zag dat de activiteiten op me blog groeide en ik steeds meer e-mails en reacties ontving dat ze het fijn vonden om mijn verhalen te lezen en zich erkent voelde en niet meer alleen, ben ik er meer mee gaan doen. Zo lees ik boeken over ongewenste kinderloosheid waarvoor ik dan een review schrijf, geef ik links naar diverse internetpagina's maar bovenal deel ik mijn gevoelens met als om ongewenste kinderloosheid uit de taboe te trekken. Ik geef mijn lezers een kijkje in mijn leven en daarom blog ik niet altijd alleen maar over mijn wens, maar ook over alles wat er om ons heen gebeurt. Kortom mijn leven waarin mijn ongewenste kinderloosheid een hoofdrol speelt, maar naast die hoofdrol veel meer mee maak."
 


klik hier om naar de facebookpagina te gaan --> “Kinderwensbloggers”.

Klik hier om naar de facebookpagina te gaan --> “Innesteling, zwanger worden en blijven”.

Boek: Verborgen verlangen

Boek: Verborgen verlangen
Geschreven door Drs. Marijke Linssen

Veel boeken las ik al tijdens mijn medische malle molen.
Persoonlijke verhalen en informatie boeken, maar nog nooit een boek als deze.
Toen ik destijds de oproep zag staan op Freya dat ze koppels met een onvervulde kinderwens zochten en het idee achter het boek twijfelde ik geen moment en stuurde een e-mail.

Wat ben ik daar blij om geweest al helemaal toen ik een e-mail terug kreeg voor een afspraak te maken.
Dit vond allemaal plaats ergens in 2012 als ik me goed herinner.

In mei 2015 was het boek klaar om gepubliceerd te worden.

Ik las wat kleine stukjes uit nieuwsgierigheid, maar pas tijdens ons vervolgreis naar onze kinderwens pakte ik het boek bij de hand.

Mijn revieuw:

Wat een super fijn boek, een echt coachingsboek dat in ieder hoofdstuk van je reis naar het vervullen van je kinderwens gelezen kan worden.
Of je nou zoals ons aan het einde van de reis staat en denkt alles te weten of als je nog maar aan het begin staat.
Handvaten om in bepaalde situaties of op bepaalde momenten stevig te blijven staan en goed te kunnen functioneren. (zo voelt het voor mij).
Ook is het erg fijn om ervaringen van ervaringskoppels te lezen en hoe hun behandelingen hebben doorstaan.
Je voelt je zo niet alleen meer al wist je dat al, maar je voelt je gesterkt.
Ook zit er een werkboek in met onderandere oefeningen om de behandelingen fijner te doorstaan.
Kortom een boek die ik echt aanraad en waar ik gewoon niet al te veel van prijs wil geven.

Sta je aan het begin van een traject en wil je onderzoeken of de medische molen echt iets is om in te stappen of sta je in het midden of het einde van het traject, dan raad ik jullie zeer zeker aan om dit boek te bestellen.
Voor elke categorie is dit boek gemaakt en niet alleen voor de vrouw maar ook zeer zeker voor de man.
Bestel hem dus nu via:
http://www.delevenscomponist.nl/

Zwangerschap onder lotgenoten

Dit is 1 van mij 3 verhalen die ik ingestuurd had naar Freya en die ook daadwerkelijk is geplaatst in het magazine.

Toen mijn man en ik in de zomer van 2009 naar een gynaecoloog werden doorverwezen, omdat een natuurlijke zwangerschap er bij ons niet in zat, begon ik meer op fora te lezen. Er startte een groepje met ieder zijn eigen verhaal. Alleenstaand met een kinderwens, graag nog een tweede of een derde, een eerste kindje, KID- behandelingen en mijn onderzoeksfase. We konden het online erg goed vinden en hielden elkaar op de hoogte. De eerste zwangeren kondigden zich aan en ik kon hier makkelijk mee omgaan. Ik was blij voor hen dat hen een behandeltraject bespaard was gebleven. We hielden een bij waarin we meetelden tijdens de zwangerschap van de een, maar ook in de cyclus van een ander.

Op het moment dat iemand bevallen was bleven ze mekkerden en maakten we onder de banner een nieuwe banner met foto's van de kleine, de leeftijd etc. Ik vond dit heerlijk om te doen.
Het lijstje met niet-zwangeren slonk al snel en voor ik het wist stond ik in 2010/2011 helemaal alleen bovenaan..

We grapten hier wel eens over, maar op dat moment deed het me niet zoveel. Pas op het moment dat de mama's zwanger werden van de volgende, of alweer bevallen waren, begon het pijn te doen. Tussen alle baby- en peuterverhalen door, stond ik alleen met mijn verhaal. "Het is weer niet gelukt", "doorverwezen voor icsi", etc.

Er brak een moment aan dat het fout liep op het forum. Een paar mensen waren tijden inactief gezet en het groepje werd verplaatst van 'zwanger worden meiden' naar 'mama zijn'. Dit was een pijnlijk moment voor mij. Niet alleen omdat het groepje uit elkaar viel door de blokkades, ook vond ik het zeer vervelend op 'mama zijn' voordat ik mijn bericht kon plaatsen. Een lieve medegebruiker van het forum, waar ik tot op de dag van vandaag nog contact mee heb, opende een Hyves pagina. We konden weer wat meer kletsen, maar het was niet meer zoals voorheen. Ik had het over hormonen spuiten, bloed prikken, echo's etc. en zij hadden het over poepluiers, eerste stapjes en dergelijke. Ik besloot uit de groep te stappen. Ik kon mijn spreekwoordelijke 'ei' er niet meer in kwijt en voelde me door velen niet gehoord. Ik nam afscheid en helaas is daar nooit echt op gereageerd.

Vanaf dat moment was ik er klaar mee, ik wilde niet langer mijn leed delen met andere, maar toch kriebelde het. Ik had onlangs Twitter ontdekt en vanaf het moment dat ik ICSI in mijn profiel plaatste kwam ik lotgenoten tegen. Richting mijn derde ICSI-poging maakte ik een privé account aan, 'icsigirl', en leerde zo nog meer lotgenoten kennen. Allemaal meiden en mannen die in een medische mallemolen zitten, IUI/IVF/ICSI of wat dan ook.
Doordat ik heel hun traject kan meelezen tot aan het moment van hun test kan ik het wel uitgillen als ze twitteren dat ze positief hebben getest. Natuurlijk steekt het op dat moment even, want ik wil zo graag diegene zijn die dit mag twitteren, maar omdat ik intens meelees en meeleef kan ik wel blij zijn voor deze persoon. Hun gebrabbel over het kind dat de eerste schopjes maakt in de buik, de eerste echo of wat dan ook, is voor mij vele malen anders dan bij een gewone zwangerschap.

En begrijp me niet verkeerd, voor iedereen die op de natuurlijke manier zwanger raakt ben ik oprecht blij dat het bespaard blijft wat ons niet bespaard is gebleven. Het voelt alleen anders bij lotgenoten, omdat iets wat zo ver weg leek ineens zo tastbaar wordt. Hun verhalen helpen me positief te blijven en hoop te houden.

Magazine Uitgerekend Jij! Nu te bestellen

Het is zover!!!! Het magazine Uitgerekend Jij! wordt gedrukt en is vanaf nu vooraf te bestellen via de webwinkel van Uitgerekend Jij!

Het magazine is gratis excl. verzendkosten.

Uitgerekend Jij - Magazine over vruchtbaarheidsproblemen wordt begin mei gratis verspreid via ruim 90 fertiliteitsklinieken en -afdelingen. Wil je zeker zijn van een exemplaar? Of kom je niet in de kliniek? Dan kun je Uitgerekend Jij gratis bestellen in de webwinkel. Je betaalt alleen verzend- en administratiekosten.
Je kunt ook 5 of 10 euro voor het magazine betalen. Alle journalisten en fotografen hebben belangeloos aan dit project meegewerkt. Als je ervoor kiest om het magazine te betalen, gaat dat bedrag in de 'spaarpot' voor een bedankje aan deze (geweldige!) mensen.

BESTEL HIER!

waarom ik wil dat uitgerekend jij er komt.

Waarom wil ik dat het magazine Uitgerekend jij! er komt.

De meeste zullen gelijk roepen: Omdat ik 1 van die 5 stellen bent die te maken heeft met ongewenste kinderloosheid?
Tuurlijk speelt dat voor een groot deel mee, maar dat is absoluut niet hoofdreden nummer 1.

Ik wil graag dat dit magazine er komt omdat:

- Ongewenste kinderloosheid een te groot taboe is
Doordat dit magazine gratis is zal dit blad door nog meer mensen te lezen zijn. Zij kunnen lezen hoe het is om ongewenst kinderloos te zijn of hoe het traject is. Een grote leer voor velen dat het niks is om je voor te schamen. Je kiest er niet voor je he overkomt je.

- Stellen/mannen/vrouwen helpen
Toen ik 5 jaar geleden met de pil stopte en kort daarna in de medische molen belanden hadik totaal niks om aan vast te houden. Informatie vond ik mondjes maat en iedereen zweeg erover. Ik kon geen magazine vinden waarin ik herkenbaarheid kon vinden. Die stellen, mannen en vrouwen die aan t begin staan of graag herkenning willen lezen wil ik graag mijn ervaring in het missen van alles qua informatie en herkenning besparen. Niemand hoort te tasten in het donker naar iets dat er niet is en zet me dan ook extra in voor hun.

- Delen met familie en vrienden
In het traject of vooraanstaand van het traject weet je niet hoe je je familie en vrienden, wie wel of wie niet hierover inlicht. Je kan de juiste woorden niet vinden of niet de juiste uitleg. Dit blad dooreven aan 1 van je dierbaren maakt het zoveel makkelijker. Het is een verlenging van jou verhaal die je doet met allerlei verschillende lotenoten in verschillende situaties die er verschillend mee omgaan.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Weg met die taboe en weg met op zoek naar erkenning en herkenning. Wat mensen ook denken over het traject er zal gelezen kunnen worden hoe de vork in de steel hangt.

Ongewenst kinderloos zijn is gewoon grof gezegt kut en we worden al te lang in een blokje gepropt. Ook wij zijn mensen die iets willen hebben om aan vast te houden en te kunnen delen me anderen en het blad Uiterekend jij! kan daarvoor zorgen. Juist voor die mannen en vrouwen die het zo verdienen.

Helpen jullie dit magazine realiteit te worden. De verhalen zijn er al en de foto's zijn al geschoten het enigste wat er voor nodig is is geld. Geld om het te laten drukken.
Wil je graag mee helpen? Dan kan dat via meerdere kanalen. Je kan doneren via www.uitgerekendjij.nl maar ook kan je een gedoneerd product kopen in de webwinkel van www.decembersteun.nl
De gehele opbrengst van de producten zal gaan naar Uitgerekend jij!

En deel dit artikel vooral verder. Bekendheid is hart nodig om zo nog meer mensen er kennis mee te laten maken. Of je nou wel of geen vervulde kinderwens hebt, steun deze groep mensen en laat hun dit magazine vastpakken.

Brief aan dierbaren

Onlangs waren manlief en ik ik gesprek over onze ongewenste kinderloosheid. Hij googelde wat en kwam toen op de website van deverdwaaldeooievaar.be terecht. Hier kwamen wij deze onderstaande brief tegen. Manlief las de brief voor en de tranen die rolde over mijn wangen. Waarom? De jaren dat je in het vruchtbaarheidstraject zit ben je op zoek naar een manier om je naasten (familie, vrienden, kennissen, collega's) uit te leggen wat dit traject met je doet. Je wilt uitleggen wat onze vruchtbaarheidsbehandelingen met ons doen, hoe we ons voelen en waar we behoefte aan hebben. Nergens kon de juiste en exacte woorden vinden om het ze uit te leggen. En nu Met nog maar 2 embryo's te gaan vinden wij deze brief.
Inmiddels weten onze naaste wat het met ons doet, of ze weten hoe met ons om te gaan daar zijn we nog niet zo zeker van. Deze brief kan hun daarbij helpen en zo is uitleg niet meer nodig.

De voornaamste reden waarom ik heb op mijn blog zet is voor alle andere stellen en bammers die opzoek zijn naar de juiste woorden om uit te leggen wat het met ze doet en waar ze behoefte aan hebben. Velen zullen nu op google rond struinen op zoek naar die woorden die ik destijds ook zocht en wellicht vinden ze die niet, ookal staat het dus wel op het internet.
Ik hoop dat dit hun helpt!!

Brief aan dierbaren

Ik wil mijn gevoelens over mijn ongewenste kinderloosheid met je delen, want ik wil graag dat je mijn strijd begrijpt. Ik weet dat het moeilijk is om te begrijpen wat ongewenste kinderloosheid nu werkelijk betekent, er zijn momenten waarop ik het zelf ook niet begrijp.
Deze strijd heeft intense en ongewone gevoelens bij mij losgewoeld en ik ben soms bang dat mijn reacties hierover door jou verkeerd begrepen worden. Ik hoop dat mijn vermogen om dit te dragen en jou vermogen om dit te begrijpen zullen toenemen omdat ik mijn gevoelens met je deel. Ik wil graag dat je me begrijpt.
Jij zult me misschien zien als: geobsedeerd, humeurig, depressief, jaloers, te serieus, onaangenaam, agressief, vijandig en cynisch. Dit zijn geen bewonderenswaardige karaktertrekken, geen wonder dat je mijn ongewenste kinderloosheid moeilijk te begrijpen vindt. Ik beschrijf mezelf liever als: verward, bang, gerioleerd en alleen, schuldig en beschaamd, boos, verdrietig, moedeloos en van streek.
Ongewenste kinderloosheid maakt dat ik me verward voel omdat ik jaren de pil genomen heb om een zwangerschap te voorkomen en nu voelt het ironisch dat ik dat gedaan heb. Ik voel me verward omdat ik dat dat ik maar beter, langer, toegewijder, slimmer aan alle vruchtbaarheidsbehandelingen zou deelnemen, ik wel zwanger zou raken. Niet bleek minder waar. Ongewenste kinderloosheid maakt me bang.
Ongewenst kinderloos zijn zit vol onzekerheden en ik heb toch definitieve antwoord op mijn vragen nodig. Hoelang duurt mijn verdriet? Wat moet ik met mijn leven als ik geen moeder word? Hoelang moet deze vernedering nog duren? Hoeveel pijn moet ik nog verdragen? Waarom kan mijn lijf niet doen wat ik wil? Waarom doet het zoveel pijn? Ik ben bang voor mijn emoties, bang voor mijn onbetrouwbare lijf en bang voor mijn toekomst.
Door ongewenste kinderloosheid voel ik me geïsoleerd en alleen. Overal word ik herinnerd aan baby's. Het lijkt wel of ik de enige ben die aan deze onzichtbare vloek lijdt. Ik neem afstand van mensen met kinderen, omdat het pijn doet met hen te communiceren. Niemand weet hoe afschuwelijk mijn verdriet is. Alhoewel ik normaal verstandig kan denken, ben ik nu achterdochtig. Verlies ik mijn vermogen te relativeren? Ik voel me zo alleen en ik vraag me af of ik dit zal overleven. Ik voel me schuldig en beschaamd door mijn ongewenste kinderloosheid.
Het onvruchtbaar zijn vernietigt mijn zelfvertrouwen en het voelt alsof ik faal. Waarom word ik gestraft? Wat heb ik gedaan dat ik dit verdien? Ben ik het niet waard om een kind te hebben? Is dit het eind van mijn familielijn, is dit het eind van mijn bestaan? Zal mijn familie zich voor mij schamen? Het is gemakkelijk je zelfvertrouwen te verliezen en je beschaamt te voelen.
Ongewenste kinderloosheid maakt me boos. Alles maakt me boos, en ik weet dat ik mijn boosheid bij de verkeerde mensen neerleg. Ik ben boos op mijn lijf, omdat het me in de steek laat, ondanks dat ik altijd goed voor mijn lijf heb gezorgd. Ik ben boos op anderen, omdat zij wel kinderen hebben en ooit opa en oma zullen worden. Eigenlijk ben ik boos op iedereen. Iedereen heeft wel een simpele oplossing voor mijn probleem. Iedereen denkt zo veel te weten over ongewenste kinderloosheid. Iedereen zegt te veel en luistert te weinig.
Ik voel me verdrietig en moedeloos door mijn ongewenste kinderloosheid. Ik heb mijn toekomst verloren, en niemand kent intensie van mijn verdriet. Ongewenste kinderloosheid ontneemt me m'n energie. Ik heb nog nooit zo veel en zo gemakkelijk gehuild. Ik ben verdrietig omdat mijn kinderloosheid me dwingt om egoïstisch te zijn. Ik ben verdrietig omdat ik veel vriendschappen en contacten met andere heb verloren omdat deze strijd zoveel energie van mij vergt. Vrienden met kinderen prefereren het gezelschap van andere mensen met kinderen. Ik ben omringd met baby's, vrouwen die in verwachting zijn, kinderspeelplaatsen, geboortekaartjes, verhalen over bevallingen, kraamvisites, kinderfilms, kinderverjaardagen en meer waar ik geen zin in heb om mee geconfronteerd te worden.
Ik voel me verdrietig en moedeloos. Mijn kinderloosheid maakt me wankel. Mijn leven staat in de wachtstand. Beslissingen nemen over mijn leven lijkt onmogelijk. Hoe meer ik worstel met het kinderloos zijn, hoe minder controle ik er over lijk te hebben. Deze worsteling kent helaas geen termijn en lijkt zonder einde te zijn. Ik wankel omdat ik duidelijke, gemakkelijke antwoorden op mijn vragen vind.
Soms voel ik de paniek wegglijden en leer ik stukje bij beetje met kinderloosheid om te gaan. Ik leer te luisteren naar mezelf en ik leer assertief te vragen wat ik nodig heb, in plaats van agressief te zijn. Ik probeer meer te zijn dan een kinderloos mens, door al worstelend het plezier in het leven weer terug te vinden. Dat valt soms niet mee. Jij kunt me helpen. Ik weet dat je om me heeft en ik weet dat kinderloosheid onze relatie beïnvloedt  Jij hebt verdriet omdat ik verdriet heb, wat mijn pijn doet, doet jou ook pijn. Ik geloof dat we elkaar kunnen helpen, want samen zijn we sterk. Misschien kunnen de onderstaande hints jou helpen mijn ongewenste kinderloosheid te begrijpen.

* Je hoeft alleen maar naar me te luisteren. Laat me weten dat ik met mijn verhaal bij je terecht kan. Doordat ik over mijn verdriet kan praten, worden dingen duidelijk voor me. Ik krijg inzicht in mijn eigen verdriet. Praten is voor mij moeilijk als ik voel jij eigenlijk geen tijd hebt om te luisteren. Dus zeg het me als je geen tijd hebt.
* Vertel me geen succesverhalen van andere paren die te kampen hadden met ongewenste kinderloosheid en hoe gemakkelijk hun probleem was opgelost. Ieder geval is weer anders en je helpt me er beslist niet mee.
* Geef me geen advies, maar stel me belangstellende vragen. Vertel me dat je in vertrouwen naar mijn verhaal zult luisteren, zo win je ook mijn vertrouwen. Ik heb je steun nodig.
* Voel je niet ongemakkelijk in mijn aanwezigheid. Door te praten over ongewenste kinderloosheid kun je je ongemakkelijk gaan voelen. Ben je bang de verkeerde dingen te zeggen? Vertel me als je bang bent dat je me zult kwetsen met wat je zegt.
* Vraag me of ik over mijn verdriet wil praten. Soms wil ik er namelijk helemaal niet over praten en op andere momenten lijkt het wel of ik niet kan stoppen met vertellen over mijn verdriet. Door te vragen laat je ook weten dat je nog steeds met me meeleeft.
* Blijf correct in je opmerkingen. Ik maak wel eens grapjes over ongewenst kinderloos zijn, dat is een manier om met dit verdriet om te gaan. Maar het is absoluut niet grappig als anderen hierover grapjes maken. Kwets me niet door opmerkingen te maken als: "Weet je wel hoe je "het" moet doen?" Bagatelliseer mijn strijd niet door te zeggen: "Neem maar een van mijn kinderen." Ook help je me niet als je zegt: "Je weet maar nooit, geluk zit in een klein hoekje."
* Dwing me niet op kraamvisite te gaan als ik dat niet wil. Verzwijg geen zwangerschappen van jezelf of van anderen voor mij. Ook al word ik verdrietig als je me dit vertelt, het maakt verdrietiger als je het verzwijgt.
*Ik wil graag dat je goed geïnformeerd bent over ongewenste kinderloosheid. Laat niemand je wijs maken dat het verdriet van ongewenst kinderloos zijn wel over gaat als een kind adopteert of dat je vanzelf zwanger raakt als je er maar niet zo veel mee bezig bent.
* Zeg nooit dat het gods wilt is, dat ik geen kinderen heb. Bekritiseer niet mijn keuzes, of hoe ik mijn leven invul. Wees er van verzekerd dat ik zelf meer dan voldoende informatie heb verzameld om de keuzes te kunnen maken die ik heb gemaakt.
* Wees geduldig. Onthoud dat ongewenste kinderloosheid een rouwproces is. Het heeft tijd nodig, veel tijd. Er zijn geen garanties, geen juiste antwoorden, geen handige gereedschapjes, over hoe te rouwen. Elk rouwt op zijn z'n eigen manier.
* Mijn behoeftes kunnen wisselen. Terwijl ik gisteren privacy nodig had, kan het zijn dat ik vandaag jou steun zeer nodig heb. Jij hebt ook emoties over ongewenste kinderloosheid en ik ook. Sta me toe boos, verdrietig, blij of hoopvol te zijn, Bagatelliseer mijn emoties niet, geef me de ruimte om deze emoties te voelen, en geef me tijd.
* Moedig me aan om mijn gevoel voor humor te gebruiken. Wijs me op dingen waar ik blij van word. Herinner me eraan dat ik meer ben dan een onvruchtbaar mens. Help door jouw kracht met mij te delen. Weet dat mijn verdriet over mijn ongewenste kinderloosheid nooit helemaal over zal zijn, omdat het mijn hele leven heeft beïnvloed. Ik word nooit meer de persoon die ik was, door de strijd die ik heb gevoerd.

Dank je wel dat je deze reis met me wilt maken, door je begrip te tonen.

Auteur onbekend