Hobbels en opstakels

2018 was ook zeker niet het makkelijkste jaar

Het verdriet van Toby was immens en daar bovenop was er ook nog ruzie uitgebroken in de familie en hadden mijn ouders besloten de banden te breken met mij.

Nou heb ik een hekel om slecht te praten over andere vooral als ze zich niet kunnen verdedigen dus hou ik dit ook heel kort.

Hun hebben natuurlijk hun eigen mening erover en voor hun is hun waarheid de enige en heb ik de mijne.

Hoe dan ook er werd mij na die ruzie gevraagd te kiezen tussen hun en mijn partner en ik koos ervoor om niet te kiezen enkel en alleen voor mezelf.

Uiteindelijk heeft ook die keuze ervoor gezorgd dat ik alleen overbleef in de familie en op dat moment alleen nog mijn partner had.

Hij heeft me er nooit weg gehouden en altijd gezegd dat die me niet tegenhoud, maar na vele jaren van discussies, ruzies en onbegrip had ik er de kracht niet meer voor en koos voor de volle 100% voor mezelf hoeveel verdriet het mij ook gaf.

Deze breuk zorgde er ook voor dat andere mensen uit mijn leven vertrokken, maar dat zijn gewoon nooit echt vrienden geweest zeg ik dan maar.

Mijn wereldje werd kleiner en was wederom een perfecte situatie om weer terug in verval te raken, maar dit heb ik nooit laten gebeuren.

Ik ben daar nog altijd trots op, als ik terugkijk hoe afhankelijk ik was door mijn agorafobie vooral.

Je hoopt dan uiteindelijk in wat rustigere vaarwateren te komen en tot kwart 2019 was me dit ook gegund.

De relatie met mijn partner werd sterker en we leerden elkaar beter en beter kennen.

Enkele dagen zaten we bij mij thuis en andere dagen was ik weer bij hem.

We gingen er veel op uit, lekker fietsen in de natuur, bioscoopje, lekker koken etc.

Die periode ben ik wel onder behandeling gebleven van een poh-ggz en slikte ik nog altijd mijn anti depressiva, dit had ik ook echt nodig en moest mezelf blijven uitdagen.

Vanuit de gemeente had ik vele gesprekken gehad.

Vrijstelling van solliciteren en werken en vooral mezelf terug vinden.

Ook was ik al lange tijd opzoek naar mijn eigen huisje, maar toen al was dit een onmogelijke opgave en verbleef ik in het grote huis waar ik een heel ander leven had geleid, maar waar ik me toch fijn en veilig voelde.

Maar opnieuw vond iemand het nodig om mijn leven op zijn kop te gooien en deed een anonieme melding bij de gemeente dat ik de boel zou belazeren.

Hier ga ik niet verder op in, maar zorgde ervoor dat ik direct mijn inkomsten kwijt raakte en ik rigoureus weer aan het werk moest.

Met de ptts, agorafobie en endometriose (die ook weer actiever werd) was dit niet makkelijk, maar binnen een maand had ik een baan in de huishoudelijke hulp en begon ik aan een nieuw hoofdstuk.

Dit was zwaar zowel geestelijk als lichamelijk, maar opnieuw kon ik met trots naar mezelf kijken wat ik wederom weer bereikt had.

Echter doordat ik toen mijn inkomsten kwijt raakte was mijn ex partner duidelijk en moest het huis verkocht gaan worden.

Ships en nu, heb nog geen ander huis, maar destijds snapte ik het.

Nu zoveel jaar later snap ik de puzzelstukjes maarja dat is een koe in de reet kijken.

In de zomer van 2019 trok ik in bij mijn huidige partner. Van een eengezinswoning naar een 1 kamer appartementje, maar ik was hem dankbaar dat hij zijn huis openstelde en een nieuw avontuur met mij aan wilde gaan.

Verkoop van het huis heeft nog enige tijd op zich laten wachten en ik ben daar uiteindelijk ook nooit bij betrokken.

Hierin had ik harder voor mezelf op moeten komen  maar ik was te goed van vertrouwen en dat heeft me uiteindelijk een hoop ontnomen, maar in januari 2020 was de koop rond en kon ik definitief het hoofdstuk sluiten van mijn getrouwde/gescheiden leven en spraken we elkaar vanaf dat moment ook nooit meer.

waarom ik wil dat uitgerekend jij er komt.

Waarom wil ik dat het magazine Uitgerekend jij! er komt.

De meeste zullen gelijk roepen: Omdat ik 1 van die 5 stellen bent die te maken heeft met ongewenste kinderloosheid?
Tuurlijk speelt dat voor een groot deel mee, maar dat is absoluut niet hoofdreden nummer 1.

Ik wil graag dat dit magazine er komt omdat:

- Ongewenste kinderloosheid een te groot taboe is
Doordat dit magazine gratis is zal dit blad door nog meer mensen te lezen zijn. Zij kunnen lezen hoe het is om ongewenst kinderloos te zijn of hoe het traject is. Een grote leer voor velen dat het niks is om je voor te schamen. Je kiest er niet voor je he overkomt je.

- Stellen/mannen/vrouwen helpen
Toen ik 5 jaar geleden met de pil stopte en kort daarna in de medische molen belanden hadik totaal niks om aan vast te houden. Informatie vond ik mondjes maat en iedereen zweeg erover. Ik kon geen magazine vinden waarin ik herkenbaarheid kon vinden. Die stellen, mannen en vrouwen die aan t begin staan of graag herkenning willen lezen wil ik graag mijn ervaring in het missen van alles qua informatie en herkenning besparen. Niemand hoort te tasten in het donker naar iets dat er niet is en zet me dan ook extra in voor hun.

- Delen met familie en vrienden
In het traject of vooraanstaand van het traject weet je niet hoe je je familie en vrienden, wie wel of wie niet hierover inlicht. Je kan de juiste woorden niet vinden of niet de juiste uitleg. Dit blad dooreven aan 1 van je dierbaren maakt het zoveel makkelijker. Het is een verlenging van jou verhaal die je doet met allerlei verschillende lotenoten in verschillende situaties die er verschillend mee omgaan.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Weg met die taboe en weg met op zoek naar erkenning en herkenning. Wat mensen ook denken over het traject er zal gelezen kunnen worden hoe de vork in de steel hangt.

Ongewenst kinderloos zijn is gewoon grof gezegt kut en we worden al te lang in een blokje gepropt. Ook wij zijn mensen die iets willen hebben om aan vast te houden en te kunnen delen me anderen en het blad Uiterekend jij! kan daarvoor zorgen. Juist voor die mannen en vrouwen die het zo verdienen.

Helpen jullie dit magazine realiteit te worden. De verhalen zijn er al en de foto's zijn al geschoten het enigste wat er voor nodig is is geld. Geld om het te laten drukken.
Wil je graag mee helpen? Dan kan dat via meerdere kanalen. Je kan doneren via www.uitgerekendjij.nl maar ook kan je een gedoneerd product kopen in de webwinkel van www.decembersteun.nl
De gehele opbrengst van de producten zal gaan naar Uitgerekend jij!

En deel dit artikel vooral verder. Bekendheid is hart nodig om zo nog meer mensen er kennis mee te laten maken. Of je nou wel of geen vervulde kinderwens hebt, steun deze groep mensen en laat hun dit magazine vastpakken.

familie

Het afgelopen maand is er veel gebeurd.
Vooral omtrent mijn ouders en broertje.

Ik had me open gesteld voor een gesprek met hem op mijn voorwaardes en eisen.
Nadat ik maar niks hoorde hoe het ging en wat de stand van zaken was gooide ik er een berichtje uit en toen ging het balletje rollen.
Na wat heen en weer berichten te hebben verzonden met mijn vader gooide ik er een e-mail uit en spuugde daar mijn gal in.
Ik schreef letterlijk en figuurlijk alles op wat mij dwars zat en hoe ik me voelde bij die situaties.
Het werpte zijn vruchten af en kort daarna belde mijn moeder me in tranen op.
Ze was geschrokken van de e-mail en lang hebben we zitten praten over hoe ik dingen zie, voel en ervaar.
Sommige dingen kon ze begrijpen en sommige dingen had ze niet door.
Maar het was fijn om te praten en vooral fijn dat ik eens gehoord werd.

Hoofdstuk broertje heb ik denk ik definitief gesloten.
Hij wil niet praten.
Ja pas als ik mijn ongelijk toegeef.
Ben daar een harde in want weet gewoon 100% zeker dat ik niks fouts heb gedaan en ben dus ook niet van plan om in zijn val te trappen.
Ik vind het allemaal 1 grote schreeuw van aandacht.
Ik ontving nog wel een e-mail van hem, maar die heb ik gelezen en verwijderd en heb er niet op gereageerd.
Heb mijn ouders uitgelegd dat ik er klaar mee ben en dat hoe pijnlijk het ook voor hun is ook zij moeten accepteren dat hun kinderen niet samen meer door 1 deur kunnen.

Een aantal dagen na het telefoongesprek kwamen mijn ouders op visite.
Ik had het gevoel dat het allemaal nog wat ongemakkelijk was, maar ik heb me wel vermaakt.
Samen met me vader gezellig de tour zitten kijken en me ma hing er wat bij zoals ik wel gewend ben.
Ze hadden het naar hun zin en dat is wat telt.

Hopelijk zal de band nu weer wat beter worden en als ik me ergens ongemakkelijk bij voel of er doet zich iets voor dan gooi ik het eerder op tafel. want ik ben goed in het opkroppen van dingen en laten varen.
Maar nu ik weet dat ze ook naar mij luisteren zal ik dat niet snel meer doen.

Ben er opgelucht bij en zit daardoor ook wat lekkerder in mijn vel.

Het lijken de pyreneeen wel

Een lange tijd ging het wat beter. Ik zat redelijk goed in me vel en kon genieten van de dingen die we deden. Ik was alweer te voorbarig om te denken dat dit heerlijke gevoel lang zou duren. Afgelopen woensdag keken manlief en ik de wedstrijd Duitsland - Nederland en na afloop twitterde ik wat met mijn vader. Ik  nodigde hem uit om aanstaande zondag hier voetbal te komen kijken. Iedere 2 jaar kijken we altijd 1 wedstrijd gezamelijk en omdat ik niet verwacht dat ze het nog redden naar de kwartfinales was dit de enigste kans om ons ritueel voort te zetten. Me vader begon over me broertje en al gelijk was ik hart en melde ik dat ik niks over hem hoef te weten en dat die ook niet welkom is hier. Vorig jaar september/oktober heb ik het contact verbroken. Al jaren liggen we in de clinche en werd me de huid vol gescholden. Ik ga niet verder in op hoe dat telkens ontstaat maar kan wel melden dat zijn prive leven 1 grote bak ellende is die hij grotendeels zelf heeft veroorzaakt. Meerdere malen heb ik hem mijn hulp geboden, maar dan was ik weer een bemoeial en zou die me gaan aangeven voor privacyschending en nog meer van dat soort gekkigheid. vorig jaar liet die mij weten dat hij de relatie met zijn toenmalige vriendin ging verbreken en kon dat alleen maar toejuigen. Er was een hoop constinatie ontstaan en de familiebanden stonden steeds wankeler op zijn grondvesten. Nadat die relatie was beeindigd kreeg ik nog fijn een trap na. Ze was blij van mijn babygezeur af te zijn. Iets wat ik nooit had gedacht werd waar. Mijn bloedeigen broertje nam het op voor haar en ik was een leugenaar etc. Maar goed terug naar het telefoongesprek van mijn vader die me belde na mijn uitnodiging. Hij deelde mij mede dat mijn broertje de intensie had om zichzelf van het leven te beroven. Hij zag geen uitweg meer in zijn problemen en schijnt het moeilijk te hebben met onze contactbreuk. Hij wil het raag weer goed maken maar weet niet hoe en durft het niet. Ik schrok hier enorm van en de emoties namen de overhand. Gelukkig kon ik snel rationeel denken en beseffen dat hij het niet had gedaan. Nu brak het denken aan. Wil ik het contact herstellen? Zal ik niet weer een trap gaan krijgen? Etc etc... Ik heb de volgende dag gebeld met me vader en me moeder en gemeld dat ik best wil praten, maar dat dat gebeurd op mijn voorwaardes en mijn eisen. Mijn vader begreep dat helemaal. Er is teveel gebeurd in de laatste jaren. Mijn moeder hield de schijn op. Kreeg geen duidelijk antwoord en toen ik wat van mijn frustraties opnoemde naar mijn ouders toe werd en voor mijn gevoel gezocht naar een smoes om mij me gelijk niet te geven. Sinds mijn broertje zijn problemen heeft en ik gelukkig getrouwd op mezelf woon lijkt het wel alsof ze vind dat ik het goed maak. Natuurlijk waren ze er voor me in financiele nood, maar een simpel telefoontje of iets met " ik ben trots op je" heb ik nooit ontvangen. Laatst kregen manlief en ik een briefje van mijn schoonvader waarop stond dat die trots op ons was en respect had voor ons over hoe wij in het leven staan en hoe wij een weg trotseren naar ons geluk toe met alle pieken en dalen erin. Dat briefje heeft zoveel indruk op mij gemaakt dat ik nog bewuster werd over wat ik van mijn ouders verlangde. Ik krijg het op geen enkele manier over bij hun en dan heb je eer het bekende spel *ik sta op dat drukke kruispunt en ze horen me niet*. Ik ga momenteel goed nadenken wat ik wil en wat ik absoluut niet wil. Het is moeilijk, maar ik heb het gevoel mezelf te moeten vededigen en dat ga ik dus ook doen. We zullen zien wat het gesprek in de toekomst zal gaan opleveren. Ik probeer hoe dan ook het gesprek te verlaten met een voldaan gevoel waar ik me goed bij voel.