waarom ik wil dat uitgerekend jij er komt.

Waarom wil ik dat het magazine Uitgerekend jij! er komt.

De meeste zullen gelijk roepen: Omdat ik 1 van die 5 stellen bent die te maken heeft met ongewenste kinderloosheid?
Tuurlijk speelt dat voor een groot deel mee, maar dat is absoluut niet hoofdreden nummer 1.

Ik wil graag dat dit magazine er komt omdat:

- Ongewenste kinderloosheid een te groot taboe is
Doordat dit magazine gratis is zal dit blad door nog meer mensen te lezen zijn. Zij kunnen lezen hoe het is om ongewenst kinderloos te zijn of hoe het traject is. Een grote leer voor velen dat het niks is om je voor te schamen. Je kiest er niet voor je he overkomt je.

- Stellen/mannen/vrouwen helpen
Toen ik 5 jaar geleden met de pil stopte en kort daarna in de medische molen belanden hadik totaal niks om aan vast te houden. Informatie vond ik mondjes maat en iedereen zweeg erover. Ik kon geen magazine vinden waarin ik herkenbaarheid kon vinden. Die stellen, mannen en vrouwen die aan t begin staan of graag herkenning willen lezen wil ik graag mijn ervaring in het missen van alles qua informatie en herkenning besparen. Niemand hoort te tasten in het donker naar iets dat er niet is en zet me dan ook extra in voor hun.

- Delen met familie en vrienden
In het traject of vooraanstaand van het traject weet je niet hoe je je familie en vrienden, wie wel of wie niet hierover inlicht. Je kan de juiste woorden niet vinden of niet de juiste uitleg. Dit blad dooreven aan 1 van je dierbaren maakt het zoveel makkelijker. Het is een verlenging van jou verhaal die je doet met allerlei verschillende lotenoten in verschillende situaties die er verschillend mee omgaan.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Weg met die taboe en weg met op zoek naar erkenning en herkenning. Wat mensen ook denken over het traject er zal gelezen kunnen worden hoe de vork in de steel hangt.

Ongewenst kinderloos zijn is gewoon grof gezegt kut en we worden al te lang in een blokje gepropt. Ook wij zijn mensen die iets willen hebben om aan vast te houden en te kunnen delen me anderen en het blad Uiterekend jij! kan daarvoor zorgen. Juist voor die mannen en vrouwen die het zo verdienen.

Helpen jullie dit magazine realiteit te worden. De verhalen zijn er al en de foto's zijn al geschoten het enigste wat er voor nodig is is geld. Geld om het te laten drukken.
Wil je graag mee helpen? Dan kan dat via meerdere kanalen. Je kan doneren via www.uitgerekendjij.nl maar ook kan je een gedoneerd product kopen in de webwinkel van www.decembersteun.nl
De gehele opbrengst van de producten zal gaan naar Uitgerekend jij!

En deel dit artikel vooral verder. Bekendheid is hart nodig om zo nog meer mensen er kennis mee te laten maken. Of je nou wel of geen vervulde kinderwens hebt, steun deze groep mensen en laat hun dit magazine vastpakken.

alleen zijn

zo superblij voor manlief. mee met zijn werkgever naar helsinki waar die is uitgenodigd op het hoofdkantoor.
op het moment dat ik het hoorde was het nog ver weg, maar de laatste dagen gingen ineens snel en zostond ik hem dan ook vroeg in de ochtend hem uit te zwaaien en zag ik hem vertrekken met zijn koffertje.

voor het eerst in 5 jaar zijn we gescheiden van elkaar.
allebei zijn we huismussen en brengen we graag tijd door met elkaar.
net een pas verliefd stel.

we hebben al zoveel meegemaakt en vooral de afgelopen maanden flinke knallen gehad.
je zit nog middenin verwerking en met de decembermaand voor de deur neemt het verdriet weer toe.
wat heb ik hem dan graag bij me.
gelukkig ben ik heel blij voor hem. hij doet nu werk wat die leuk vind en waar groeimogelijkheden in zitten en dat verdiend die ook.
hij lacht weer en ik dus automatisch ook.

ik kan niet wachten tot ik hem weer de auto uit zie stappen met zijn koffertje en we elkaar in de armen kunnen sluiten.
het zijn maar 3 dagen maar die voelen aan als een eeuwigheid.

I'm back

Eindelijk gaat het weer wat beter met me, ik ben goed aan het aansterken nadat ik gestopt ben met de estradiol.
Helaas kreeg ik zoals jullie al lazen in mijn laatste blog er nog een griepje overheen, maar ook die is vertrokken en heb ik alleen nog een snotneus eraan over gehouden en een stem die niet mee werkt.

De pijnstilling voor mijn schouder doet ook goed zijn werk.
Wel heb ik ervoor gekozen om deze 's avonds in te nemen ongeveer 1 tot 2 uur voordat ik naar bed ga.
De eerste dag dat ik ze innam leek ik wel een dronken tor.
Ik nam de pil in om 10.30 toen en om 11.00/11.30 kon ik niet normaal meer functioneren en viel ik op de bank in slaap waar ik pas 4 a 5 uur later uit ontwaakte.
Heerlijk om even me slaap te kunnen inhalen, maar ik haal graag iets uit de dag.
Nu ik ze dus 's avonds inneem slaap ik extra goed en wordt ik wakker zonder pijn in mijn schouder dus 2 vliegen in 1 klap zou ik zeggen.

Deze week begon met een nieuwe wending.
Manlief is enige tijd geleden aangenomen bij zijn nieuwe baas en nam afgelopen vrijdag dus afscheid van zijn huidige werk toen.
Gisteren (maandag) was zijn eerste dag.
Om 06.30 ging de wekker en ik heb besloten er elke dag met hem uit te stappen zodat ik zelf ook wat ritme krijg.
Vroeger werkte die altijd van 06.00 tot 14.30 en van 14.00 tot 22.30 dus dit was wel even wennen.
Ik maakte een heerlijk ontbijt voor ons tweeën en smeerde zijn brood om mee te nemen, een echte huismuts wordt ik dus al.
Hij was zenuwachtig en ik had daar ook last van.
Hij gaat immers van jaren buiten te hebben gewerkt op kantoor werken, wel in dezelfde bedrijfs categorie maar toch is het anders.
Toen die om 17.30 thuis kwam stond er een lekker bord warm eten voor hem klaar en bespraken we zijn eerste werkdag.
Super gezellig en erg relax vond hij het.
Op zijn oude werk was het altijd hectisch en stressvol en nu gewoon lay back zijn werk doen.
Zijn collega's benoemde die eerste dag van hem als een drukke dag maar jullie lezen al dat dat voor manlief heel erg anders was.

Samen hebben we nu meer tijd voor ons sociale leven.
Daarnaast draagt hij geen stress meer bij en gaan we genieten van alles.

Nu moet ik alleen nog snel helemaal herstellen van alle pijntjes en kwaaltjes en dan is het weer tijd om onze iglootjes op te gaan halen.

Vruchtbaarheidsbehandeling en werk

Enige tijd geleden heb ik een artikel ingestuurd naar freya.
Lange tijd heb ik gewacht met het plaatsen van dit artikel omdat ik zeker wilde zijn dat iedereen hem gelezen had in het magazine of een lidmaatschap had gestart om het alsnog te ontvangen en naast mijn verhaal alle andere verhalen te lezen.
Nu wil ik dus alsnog mijn eigen geschreven artikel hier plaatsen en hopelijk worden er ook zo meer mensen nieuwsgierig naar de verhalen die ieder kwartaal in hun magazine staat en zo geen verhaal meer kan missen.
Daarnaast steunen jullie freya ook nog enorm met het lidmaatschap.

Vruchtbaarheidsbehandelingen en werk

Toen ik in 2012 een vacature zag staan via een uitzendbureau heb ik direct gereageerd en een dag later mocht ik al op gesprek komen.
De persoon met wie ik dit gesprek had, kwam al direct heel sociaal op me over en stelde me op mijn gemak.
Aan het eind van het gesprek vroeg ze of er nog privékwesties waren waar rekening mee gehouden diende te worden.
Ik zat op dat moment al in de medische mallemolen en in de wachtweken van mijn tweede IUI.
In eerste instantie had ik thuis met manlief besproken dat we dit zouden verzwijgen, maar ergens zei mijn gevoel me dat ik hier wel open oer kon zijn.
Ik vertelde haar in het kort over het fertiliteitstraject en wat het inhield. Ze reageerde heel gewoon en vertelde me dat ik net als ieder ander recht hebt op een kind en dat dit bedrijf hierin geen onderscheid zou maken.
Ik kreeg de baan dan ook ter plaatste aangeboden.

Nog geen week later begon ik daar.
Helaas was de tweede IUI mislukt.
Omdat dit een 'verse' baan was, wilde ik me voor 100% inzetten en lastten we een rustpauze in.
Zo'n drie maanden daarna startten we weer en samen met mijn contactpersoon ben ik naar mijn werkgever gestapt om afspraken te maken.
Ik zou indien nodig diensten proberen te ruilen en als dat niet mogelijk was, zouden ze mijn diensten verschuiven of kon ik gewoon vrij nemen.
Dit is tot aan de laatste IUI perfect verlopen en mijn werkgever leefde enorm mee.

Toen ik daar ongeveer een half jaar werkte kreeg ik te horen dat we werden doorverwezen voor een IVF-traject.
Ik was overdonderd en wist dat nit nog meer van mij vergen, en dat ik nog vaker de binnenkant van een ziekenhuis zou zien.
Toen de eerste behandeling daar was en de punctie in zicht kwam, werd alles netjes geregeld en kon ik de dagen voor, van en na de punctie vrij krijgen. Bij teveel pijn mocht ik kiezen tussen ziekmelding of vrije dagen. Helaas ben ik tijdens mijn werkperiode niet zwanger geraakt, maar ze zijn er altijd voor me geweest en werd het onmogelijke mogelijk gemaakt. Nadat ik 1 1/2 jaar had gewerkt werd mijn contract om financiele redenen beeindigd en met veel spijt moesten ze me laten gaan. Na drie maanden nam de drukte op het werk toe en werd ik gebeld of ik terug wilde komen, met een jaarcontract. Ik vermelde mijn werkgever direct dat ik ondertussen wel was gestart met een tweede behandeling. Hij vroeg of zij daar last van zouden hebben. Ik schrok nogal van deze vraag, aangezien ze voorheen wisten waar ik mee bezig was en ze daar niet tot nauwlijks last van hadden gehad. Na twee maanden in dienst kwam mijn tweede punctie, met als gevolg lichte overstimulatie. Ik moest langer thuis blijven, twee weken voor de feestdagen, en daar waren ze niet content mee. Ik legde ze uit dat ik er niets aan kon doen en dat, als ik wel zou komen werken, ik het risico zou lopen meer overstimulatie te krijgen door te weinig rust, en ik nog verder van huis zou zijn. Dit werd uiteindelijk begrepen en toen na een week alle kwaaltjes (zoals ik ze ben gaan noemen) verdwenen waren, ging ik weer werken. Met kerst kwam ik erachter dat ik zwanger was van de behandeling, maar hield het stil. Helaas begon ik drie dagen daarna op mijn werk te bloeden, een uur voor einde van mijn dienst. Ik raakte in paniek. Zonder problemen mocht ik naar huis en tot rust komen. Eenmaal thuis belde ik mijn werkgever dat ik de volgende dag vrij wilde, omdat ik in paniek was (wat ook duidelijk te horen was, al snikkend aan de telefoon). De opmerking die ik toen kreeg deed mijn beeld van het bedrijf geheel veranderen. Er werd me verteld dat dit niet kon, omdat het een drukke periode was en ik werk en prive maar gescheiden moest zien te houden. Ik heb toen gemeld dat ik absoluut niet kon komen en heb me ziek gemeld. Ik was in alle staten. Ik had niet alleen het verdriet van het verlies maar ook de enorme boosheid over hoe makkelijk en nonchalant zij wilde dat ik dit van elkaar zou scheiden. Zo'n twee maanden daarna heb ik besloten mijn contract te beeindigen en voor mijn kinderwens te vechten, zonder opmerkingen of stress. Op dit moment ben ik een maand werkloos en gestart met de derde en laatste behandeling. Dit had ik veel eerder moeten doen, want er heerst rust in mijn hele lichaam en ik kan genieten (hoe raar dat ook klinkt) van elke stap die nu wordt gezet, omdat nu elke stap de laatste voor ons kan zijn. Ik heb er dan ook bewust voor gekozen nu niet op zoek te gaan naar ander werk, maar eerst dit af te maken. Weinig werkgevers werken mee in dit soort trajecten en al helemaal niet als je het tijdens je sollicitatie vermeldt. Ik kan het niet verbergen omdat het veel verlof eist en ik er zelf erg open en sociaal over ben. Dus eerst hoop ik onze kinderwens te kunnen vervullen, want werken kan ik nog tot mijn 67e.

Wat een heerlijke dag

Na het bezoekje vanmorgen aan het ziekenhuis kon mijn dag eigenlijk al niet meer stuk.
Maar sjonge jonge het was wel pufen geblazen.
De zomer vind ik heerlijk, maar als je ivm je vorige ooroperatie nog altijd niet in het water mag poedelen dan is er weinig aan en dus puf puf puf.

Vanmiddag zijn we niet langs schoonpapa geweest.
Zijn medicatie is verhoogd en ligt die merendeels te slapen. Ook zou er iemand anders langs gaan dus hadden we de dag voor ons zelf.

Ik besloot al eerder deze week om weer eens langs me oude werk te gaan.
Ik appte een oud collega wanneer ze er weer zat 's avonds en zodoende ben ik vanavond om 18.30 naar de zaak gegaan.
Wat heerlijk om al die meiden weer te zien en al snel was er veel lol
We lachen om de gekste dingen en zo gaat de tijd ook nog wat sneller voor ze.
Om 00.00 sluit de toko en op dit moment ben ik er nog altijd aanwezig.

Wat een heerlijke afleiding en och wat mis ik die meiden.
Het werk zelf mis ik werkelijk niet maar de gesprekken het gelach en het geouwehoer is iets wat ik in mijn hart gesloten heb.
Top collega's!!!!!!