Ziek, zwak en misselijk

Wat een bewogen week heb ik achter de rug.

Het weekend was 1 en al spugen en ik was net een wandelend vaatdoekje.
Ik besloot het ziekenhuis te bellen en de terugplaatsing te staken en te stoppen met de hormonen.
Dit was geen probleem en vanaf maandag nam ik ze dan ook niet meer in.

Ondertussen liep me schouderpijn ook flink op en was de pijn niet meer te controleren en hielpen paracetamol niet meer.
Ik besloot de huisarts te bellen en die wilde dat ik langs kwam.
Ik was ondertussen ziek geworden en had koorts en was/ben goed verkouden en wilde dus niet naar buiten.
De huisarts begreep dit en ik moest maar zelf beslissen waarneer ik langs kwam.

Vandaag vrijdag werden we vroeg wakker en ik had besloten dat we nu heen gingen.
Hij had inloop spreekuur dus erg handig.
Ik omschreef de pijn en hij vermoed een zenuw ontsteking.
Ik weet niet wat ik ervan moet denken aangezien de pijn er al 4,5 jaar zit en start bij een nieuwe cyclus en verdwijnt bij een eisprong.
Maar goed er is een diagnose voor t eerst sinds vele huisartsen en ziekenhuis bezoeken.
We hebben fysio gehad, mensendieck, foto schouder, bottendokter en zenuwendokter dus ben wel blij met een vermoeden.
Heb nu medicijnen gehad om de pijn te onderdrukken en over 2 weken wil die me zien of spreken en dan kan het mogelijk opgehoogd worden of wat dan ook.

Wel moeten we onze kinderwens nu even laten rusten.
Met deze medicatie mogen we nu niet zwanger raken, maar dit vind ik geen probleem.
De pijn wil ik graag weg hebben.

De bijwerkingen van de medicatie merk ik nu al na het innemen van 1 pil.
Het heeft een gele sticker en ik lijk wel high dus ga lekker rustig liggen en laat t over me heen komen zolang het resultaat maar positief is.

Dus voorlopig geen blogjes over me kinderwens maar over me klachten en kwaaltjes en hoe we die op gaan lossen.

Terugplaatsing afgezegt

We hadden onlangs besloten om direct door te gaan, het voelde goed en ik voelde me goed maar al een dag of 2 nadat ik ongesteld was begon ik erg misselijk te worden zodra ik 3 estradiol in nam.
Ik had zoiets van Ok me lichaam moet er even aan wennen komt wel goed.

Nog geen week later kwam daar spugen bij... ik kon gewoon alles eten alleen na een uur zat het zo dwars dat ik mezelf wel moest helpen spugen en vervolgens kwam buikloop daar ook weer bij.
In eerste instantie dacht ik dat ik een buikgriep had maar ik had geen koorts of koude rillingen of iets en t was puur spugen en continue misselijk zijn.

Zaterdag schrok ik van mezelf.
We hadden een feestje en ik had geen broek om aan te trekken die me nog paste dus ik deed eens gek en pakte een broek voor de lol die ik al geen 2 jaar meer aan heb gekund.
Ik trok hem aan zonder moeite en had hem zelfs nog aan kunnen trekken met de knopen en rits dicht.
In nog geen 2 a 3 weken tijd was ik dus zo afgevallen dat ik het ook niet meer gezond en verantwoord was.

Me lichaam is moe en op en energieloos omdat ik nog maar weinig voedingstoffen binnen hou en niet veel meer als water en soms thee kan drinken.
Probeer wel eens een sapje maar dat komt er nog sneller uit.

Ik besprak dit gebeuren met manlief en we waren het er over eens dat het niet gezond was om zo een terugplaatsing te laten plaatsvinden.
Vanmorgen belde ik de kliniek en het was geen probleem ik kon stoppen.
Wel staat er nog een belafspraak met de gynaecoloog omdat hij nog wat nader informatie wil geven over hoe het nu verder gaat aangezien ik geen cyclus heb en het nog wel even duurt voordat dat waarschijnlijk weer op gang komt.

Ik heb tot op heden nog altijd geen spijt van ons besluit.
Dit is niet gezond en zal ook echt niet voor een zwangerschap zorgen.
Me lijf is verzwakt en alles doet me zeer van het spugen en de energie die er niet meer zit.
Nu is het een kwestie van opkrabbelen en hopelijk stopt het spugen snel en ben ik weer de oude.